เราอยู่กำแพงเพชรค่ะ ที่จริงเป็นคนบุรีรัมย์ แต่เป็นเพราะเศรษฐกิจไม่ดีพ่อแม่เลยมาทำงานที่กำแพงเพชร ตั้งแต่เรา5ขวบ นานๆทีก็กลับไปเยี่ยมญาติพี่น้องที่บุรีรัมย์บ้าง
เรื่องมีอยู่ว่าเรามีญาติคนนึงเป็นผู้ชายค่ะ ชื่อดิน อายุเยอะกว่าเรา1ปี ซึ่งเป็นลูกชายของลูกพี่ลูกน้องแม่ เค้าทักเฟสมาค่ะ เค้าก็แนะนำตัวอะไรประมาณนี้ เราก็อ๋อจำได้แล้วตอนเด็กๆเล่นกันประจำ แต่พอเราย้ายบ้านเราก็ลืมเค้าไป และไม่ได้เจอกันประมาณ15ปี ราก็บอกว่าเราจำหน้าพี่ดินว่าตอนนี้เราจำหน้าพี่ไม่ได้อ่ะ ไม่ได้เจอกันนาน พี่เค้าก็บอกว่าเราเจอกันปนะจำแต่เธอจำหน้าพี่ไม่ได้ เราก็ตอบไปว่าถ้าเจอเราก็เข้ามาทักด้วยแล้วกัน และเราก็คุยเล่นกันจนเกือบปีจนกระทั่งวันนึงเรากลับไปเที่ยวบุรีรัมย์ แต่เรายังไม่เจอพี่เค้านะ อยู่ๆพี่เค้าทักเฟสมาอ่ะ ถามว่าเห็นพี่แล้วยังเราเดินสวนกันเมื่อกี้ เราก็เอ้า!บอกแล้วว่าจำไม่ได้ ทำไมไม่ทัก เค้าก็เงียบไป วันถัดมาก็มาถามเราเหมือนเดิมอีกแล้ว เราก็เอิ่มบอกแล้วว่าให้ทักทำไมไม่ทัก เค้าก็บอกว่าจะทักแต่ไม่กล้าทัก สรุปผ่านไป2วัน เรายังไม่รู้ว่าพี่ดินหน้าตาเป็นไง วันที่3ไม่ไหวแล้ว เราเข้าไปถามพ่อแม่เลยค่ะว่าจำพี่ดินได้ป่าว แม่บอกว่าจำได้ก็เค้ามาที่บ้านทุกวัน เราก็บอกไปว่าชี้ให้เราดูหน่อยว่าคนไหน แล้วก็เล่าเรื่องให้พ่อแม่ฟังค่ะ และเราก็ได้เจอเค้าจริงๆค่ะ เค้านั่งและญาติๆอีกหลายคนก็นั่งคุยกับพ่อที่หน้าบ้านค่ะ (คือนานๆกลับมาที พวกญาติๆข้างบ้านจะมาคุยเล่นด้วยทั้งวันค่ะ) ตอนนั้นเราอยู่หลังบ้าน ก็เลยเห็นแบบไกลๆ เราก็อ่าเข้าไปทักหน่อยดีกว่า พอเราเดินออกไป เท่านั้นล่ะค่ะ พี่เค้ายกมือไหว้พอแล้วขอตัวกลับเลย ตอนนั้นยังไม่คิดอะไรค่ะ เราอยู่ที่นั่น3วัน และก็กลับบ้านค่ะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่เค้าสักเท่าไร
ผ่านไปเกือบปี พ่อแม่ก็พาเราไปบุรีรัมย์อีกค่ะ วันนั้นที่บ้านของคุณน้ามีงานเลี้ยง เราก็ไปร่วมงานตามระเบียบ ตอนค่ำเราก็หันไปเห็นพี่ดินกำลังเดินเข้ามาในงานพอดี และกำลังมุ่งหน้าไปที่โต๊ะที่ครอบครัวเค้านั่งอยู่ ตอนนั้นเรายืนใต้ต้นไม้ คือถ้าจะไปโต๊ะนั้นก็ต้องเดินผ่านเราไปก่อน เราก็เออเดี๋ยวพอเข้ามาไกล้ๆก็ทักเค้าดีกว่า พี่เค้าเดินมาเรื่อยๆ และเค้าก็บังเอิญหันมาเห็นเรา และสบตากันแวบนึง และเราก็รู้สึกเหมือนพี่เค้ากำลังก้าวถอยหลังค่ะ แล้วพี่ชายของพี่ดินก็หันมาเห็นพอดี รายนั้นตะโกนเรียกพี่ดินให้ไปนั่งร่วมโต๊ะค่ะ ประมาณว่า "เฮ้ย ! เมื่อกี้บ่นว่าหิวใช่ไหม มานั่งข้างกูนี่" พี่เค้าก็ตอบไปว่า "อ๋อ ผมอิ่มแล้งครับ ไปก่อนนะ" พี่ชายเค้าก็ถามใหญ่เลยว่าไปอิ่มมาจากไหน ก็เมื่อกี้บอกว่าหิว พี่ดินไม่ตอบค่ะ และก็วิ่งหายไปเลย เราช่วยงานมี่บ้านน้าทั้งวันค่ะ และวันนั้นเราก็ไม่พบพี่เค้าอีกเลย
รุ่งเช้าเราได้ยินน้ากับยายคุยกันว่า ไอ้ดินไปหิวมาจากไหน เมื่อคืนมันมาขอกินข้าวตอยเที่ยงคืนกว่าๆ เราก็เริ่มคิดแล้วค่ะ ว่าเป็นเพราะเราหรือป่าว ตอนนั้นคือไม่รู้ทำไงดี ไปบอกพ่อกับแม่ค่ะ หัวเราะกันยกใหญ่เลยค่ะ มีอยู่ครั้งนึงแม่เราวานพี่เค้าไปซื้อผลไม้ค่ะ เยอะด้วย เค้าก็เอามาให้ที่บ้าน และยืนคุยกับแม่เราเดี๋ยวนึง เราก็เดินเข้ามาพอดี แม่เราถามว่าทั้งหมดเท่าไร พี่ดินก็ อ้อ ! จำไม่ได้แล้วครับ และลาไปเฉยเลย พ่อเราก็ตะโกนตามหลังไป เฮ้ย กลับมาก่อนหลายบาทเลยนะดิน พี่เค้าก็บอกว่าชั่งมันครับ และวิ่งหายไปเลย แบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรหรอ ชอบหรือป่าว หรือเราคิดไปเอง แล้วจะทำไงดี จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมา2ปีแล้ว ยังไม่ได้คุยกันแบบตัวเป็นๆเลย ตอนนี้ในเฟสก็ไม่ได้คุยค่ะ แต่เค้าก็ยังหลบหน้าเราเหมือนเดิม จะทำไง!!!!!!!!!
แบบนี้เรียกว่าชอบป่าว
เรื่องมีอยู่ว่าเรามีญาติคนนึงเป็นผู้ชายค่ะ ชื่อดิน อายุเยอะกว่าเรา1ปี ซึ่งเป็นลูกชายของลูกพี่ลูกน้องแม่ เค้าทักเฟสมาค่ะ เค้าก็แนะนำตัวอะไรประมาณนี้ เราก็อ๋อจำได้แล้วตอนเด็กๆเล่นกันประจำ แต่พอเราย้ายบ้านเราก็ลืมเค้าไป และไม่ได้เจอกันประมาณ15ปี ราก็บอกว่าเราจำหน้าพี่ดินว่าตอนนี้เราจำหน้าพี่ไม่ได้อ่ะ ไม่ได้เจอกันนาน พี่เค้าก็บอกว่าเราเจอกันปนะจำแต่เธอจำหน้าพี่ไม่ได้ เราก็ตอบไปว่าถ้าเจอเราก็เข้ามาทักด้วยแล้วกัน และเราก็คุยเล่นกันจนเกือบปีจนกระทั่งวันนึงเรากลับไปเที่ยวบุรีรัมย์ แต่เรายังไม่เจอพี่เค้านะ อยู่ๆพี่เค้าทักเฟสมาอ่ะ ถามว่าเห็นพี่แล้วยังเราเดินสวนกันเมื่อกี้ เราก็เอ้า!บอกแล้วว่าจำไม่ได้ ทำไมไม่ทัก เค้าก็เงียบไป วันถัดมาก็มาถามเราเหมือนเดิมอีกแล้ว เราก็เอิ่มบอกแล้วว่าให้ทักทำไมไม่ทัก เค้าก็บอกว่าจะทักแต่ไม่กล้าทัก สรุปผ่านไป2วัน เรายังไม่รู้ว่าพี่ดินหน้าตาเป็นไง วันที่3ไม่ไหวแล้ว เราเข้าไปถามพ่อแม่เลยค่ะว่าจำพี่ดินได้ป่าว แม่บอกว่าจำได้ก็เค้ามาที่บ้านทุกวัน เราก็บอกไปว่าชี้ให้เราดูหน่อยว่าคนไหน แล้วก็เล่าเรื่องให้พ่อแม่ฟังค่ะ และเราก็ได้เจอเค้าจริงๆค่ะ เค้านั่งและญาติๆอีกหลายคนก็นั่งคุยกับพ่อที่หน้าบ้านค่ะ (คือนานๆกลับมาที พวกญาติๆข้างบ้านจะมาคุยเล่นด้วยทั้งวันค่ะ) ตอนนั้นเราอยู่หลังบ้าน ก็เลยเห็นแบบไกลๆ เราก็อ่าเข้าไปทักหน่อยดีกว่า พอเราเดินออกไป เท่านั้นล่ะค่ะ พี่เค้ายกมือไหว้พอแล้วขอตัวกลับเลย ตอนนั้นยังไม่คิดอะไรค่ะ เราอยู่ที่นั่น3วัน และก็กลับบ้านค่ะ หลังจากนั้นเราก็ไม่ค่อยได้คุยกับพี่เค้าสักเท่าไร
ผ่านไปเกือบปี พ่อแม่ก็พาเราไปบุรีรัมย์อีกค่ะ วันนั้นที่บ้านของคุณน้ามีงานเลี้ยง เราก็ไปร่วมงานตามระเบียบ ตอนค่ำเราก็หันไปเห็นพี่ดินกำลังเดินเข้ามาในงานพอดี และกำลังมุ่งหน้าไปที่โต๊ะที่ครอบครัวเค้านั่งอยู่ ตอนนั้นเรายืนใต้ต้นไม้ คือถ้าจะไปโต๊ะนั้นก็ต้องเดินผ่านเราไปก่อน เราก็เออเดี๋ยวพอเข้ามาไกล้ๆก็ทักเค้าดีกว่า พี่เค้าเดินมาเรื่อยๆ และเค้าก็บังเอิญหันมาเห็นเรา และสบตากันแวบนึง และเราก็รู้สึกเหมือนพี่เค้ากำลังก้าวถอยหลังค่ะ แล้วพี่ชายของพี่ดินก็หันมาเห็นพอดี รายนั้นตะโกนเรียกพี่ดินให้ไปนั่งร่วมโต๊ะค่ะ ประมาณว่า "เฮ้ย ! เมื่อกี้บ่นว่าหิวใช่ไหม มานั่งข้างกูนี่" พี่เค้าก็ตอบไปว่า "อ๋อ ผมอิ่มแล้งครับ ไปก่อนนะ" พี่ชายเค้าก็ถามใหญ่เลยว่าไปอิ่มมาจากไหน ก็เมื่อกี้บอกว่าหิว พี่ดินไม่ตอบค่ะ และก็วิ่งหายไปเลย เราช่วยงานมี่บ้านน้าทั้งวันค่ะ และวันนั้นเราก็ไม่พบพี่เค้าอีกเลย
รุ่งเช้าเราได้ยินน้ากับยายคุยกันว่า ไอ้ดินไปหิวมาจากไหน เมื่อคืนมันมาขอกินข้าวตอยเที่ยงคืนกว่าๆ เราก็เริ่มคิดแล้วค่ะ ว่าเป็นเพราะเราหรือป่าว ตอนนั้นคือไม่รู้ทำไงดี ไปบอกพ่อกับแม่ค่ะ หัวเราะกันยกใหญ่เลยค่ะ มีอยู่ครั้งนึงแม่เราวานพี่เค้าไปซื้อผลไม้ค่ะ เยอะด้วย เค้าก็เอามาให้ที่บ้าน และยืนคุยกับแม่เราเดี๋ยวนึง เราก็เดินเข้ามาพอดี แม่เราถามว่าทั้งหมดเท่าไร พี่ดินก็ อ้อ ! จำไม่ได้แล้วครับ และลาไปเฉยเลย พ่อเราก็ตะโกนตามหลังไป เฮ้ย กลับมาก่อนหลายบาทเลยนะดิน พี่เค้าก็บอกว่าชั่งมันครับ และวิ่งหายไปเลย แบบนี้เค้าเรียกว่าอะไรหรอ ชอบหรือป่าว หรือเราคิดไปเอง แล้วจะทำไงดี จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมา2ปีแล้ว ยังไม่ได้คุยกันแบบตัวเป็นๆเลย ตอนนี้ในเฟสก็ไม่ได้คุยค่ะ แต่เค้าก็ยังหลบหน้าเราเหมือนเดิม จะทำไง!!!!!!!!!