ความรักมีปัญหาเพราะไม่มีปัญหา???

จะบอกว่าไม่มีปัญหาเลย ก็คงไม่ถูกต้องนัก อาจจะพูดได้อีกแบบคือมันมีปัญหาแหละ แต่เราไม่ได้แก้ไขมันจนรู้สึกว่าวันหนึ่งมันก็กลายเป็นเรื่องที่เราเคยชินและรู้สึกว่ามันปกติ

ใครหลายๆ คนน่าจะเคยมีประสบการณ์แบบนี้(มั้ง?) เลยอยากจะถามว่าถ้าเกิดเหตุการณ์เหล่านี้ขึ้นจะทำอย่างไรกันบ้างคะ เกริ่นมายาวมาก เริ่มเลยละกัน

เรากับแฟนคบกันมาได้ปีครึ่ง ก่อนหน้านี้เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนหลายปี (ไม่อยากลงรายละเอียดมาก กลัวมีคนรู้จักมาเห็นแล้วรู้ว่าเป็นใคร) ตอนที่เป็นเพื่อนกันมันโอเคมากๆๆๆ คุยกันเกือบทุกวัน เราจะเป็นฝ่ายทักไปก่อนเสมอ แต่เขาก็ชวนคุยดี และรู้สึกว่าเขาก็รอเราทักไป เลยไม่ได้มีปัญหาน้อยใจอะไรเท่าไหร่ แต่วันดีคืนดีก็จะมีคนพูดกรอกหูว่าที่เขาไม่ทักก่อนแปลว่าเขาไม่ได้อยากจะคุย ทักไปก่อนแพ้นู่นนี่นั่น บอกตรงๆเลยละกันว่าก็แอบจุก เหมือนเราก็กลัวว่าเราคิดไปเอง

พอตอนมีปัญหาทีก็เป็นเรื่องใหญ่ และทุกครั้งที่มีปัญหาก็มาจากเราที่ไม่พอใจเค้า เลยไม่ทักไปและเค้าก็จะไม่ทักมา เคยไม่คุยกันเป็นเดือน มันเจ็บก็ตรงนี้แหละค่ะ เหมือนเค้าก็ไม่ได้ใส่ใจถึงการมีอยู่ของเรา แต่สุดท้ายพอเราหายโกรธเราจะเป็นฝ่ายกลับไปทุกครั้ง แบบก็มันตัดใจไม่ได้อะ TT แต่หลังจากนั้นไม่ได้ติดต่อกันบ่อยเหมือนเดิม เนื่องด้วยเค้าสอบติดโรงเรียนใหม่ ทำให้ไม่มีเวลาแบบเด็กวัยเรียนทั่วไป เขาเรียนโรงเรียนประจำที่ไม่สามารถใช้อุปกรณ์สื่อสารได้ นานๆ จะได้คุยกันที แต่พอได้คุยคือตอนนั้นมีความสุขมากค่ะ อาทิตย์ละครั้งหรือสองครั้งก็มีความสุข เราจะรอคอยเค้ากลับมาคุยกับเรา บางทีก็มีความสุขที่ได้คิดถึง บางทีก็ทุกข์เพราะมันยากเกินไป

อยู่มาวันนึง(ผ่านไปไม่ต่ำกว่าสี่ปี)เริ่มทนไม่ไหวความสัมพันธ์ไม่กระดิกเป็นเพื่อนที่สนิทกันเฉยๆ มีความรู้สึกดีๆต่อกันเฉยๆ เลยเลือกที่จะคุยกับเค้าค่ะ บอกว่าเราไม่ไหวแล้ว ทำใจไม่ได้ คิดแค่เพื่อนไม่ได้ ถ้าไม่ได้คิดอะไรก็ปล่อยเราไปนะ ประมาณนี้ เขาก็บอกให้เราตัดใจ ผ่านไปไม่กี่วันเขามาง้อ ก็กลับไปคุยกันใหม่ หลังจากนั้นประมาณเดือนนึงเค้าขอเป็นแฟน เหมือนฝันเลยตอนนั้น แต่เค้าก็ชอบพูดว่าเค้าไม่ค่อยมีเวลานะ เราก็คิดว่าเราทนได้นะ หลายปีที่ผ่านมาเรายังทนได้เลย พอคบกันได้สักพัก เราก็เริ่มงี่เง่า อยากได้เวลามากกว่านี้ อยากทำอะไรด้วยกันมากกว่านี้ เห็นคนอื่นมีแฟนได้ทำนู่นทำนี่ด้วยกันเราก็ชอบมาเปรียบเทียบกับตัวเองทำให้ทะเลาะกันไปหลายครั้งกับเรื่องเดิมๆ

จนผ่านมาได้ถึงตอนนี้ รู้สึกว่าเราอยู่คนเดียวได้ มีเพื่อนเยอะแยะ หรือหาอะไรทำคนเดียวแล้วมีความสุขก็ทำได้ เริ่มรู้สึกว่า ไม่มีเค้าก็ดีอีกแบบ บางทีอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ แต่เราก็รู้สึกแปลกใจนะคะ ที่การรอคอยเค้าไม่ใช่ความสุขอีกแล้วถึงแม้ต่อให้ในที่สุดจะได้เจอกันอีกครั้ง มันกลายเป็นความเคยชิน ความน่าเบื่อ ทั้งๆที่นานๆเจอกันที เหมือนเราให้ความสำคัญกับเค้าน้อยลงไปมาก ไม่เหมือนเดิมแล้ว ใจนึงก็อยากจะเลิกแต่อีกใจก็ไม่อยากเลิก เพราะกว่าจะมาคบกันได้นี่สาหัสสากรรจ์มาก ตอนคบก็มีความสุขดีเหมือนกัน แต่ไม่รู้จะกลับไปรู้สึกอย่างเดิมยังไง คุยกับเค้าทุกอย่างที่เรารู้สึกแล้วนะ แต่เค้าก็เหมือนไม่มีทางออกให้เราเหมือนกัน และดูเหมือนมันก็ไม่มีปัญหาที่ต้องทำให้เลิกกัน ไม่รู้ว่าถ้าเลิกจะเลิกทำไม ดูไม่มีเหตุผลอะไรเลย

ปล. ขอโทษนะคะ ถ้าเนื้อหาอาจจะดูขาดๆเกินๆ เหมือนคิดว่าจะเล่าแล้วก็ไม่เล่า เพราะกังวลกับข้อมูลที่จะบ่งบอกตัวตนเกินไป TT^TT
แก้ไขข้อความเมื่อ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่