💛💛
สวัสดีค่ะ ทุกคน ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพื่อแชร์ประสบการณ์ความรักของเรานะคะ อยากเห็นมุมมองของความรักท่านอื่นๆ บ้าง จริงๆคืออยากได้กำลังใจมากๆเลย ทำใจยากมากๆเลย สำหรับความรักครั้งนี้ จะเรียกว่ารักแรกก็ว่าได้นะคะ เรื่องมีอยู่ว่า..
เราคบกับแฟนมาได้ 4ปีกว่าแล้วค่ะ เริ่มคบเมื่อตอนอยู่มหา'ลัย เค้าเป็นคนที่นิสัยดีมากๆ เราคุยกันปีกว่าเลย กว่าเราจะยอมตกลงเป็นแฟน เค้ามารับ มาส่งไปเรียนทุกวัน ขนาดกลับมาจากทำงานที่บ้าน ก็ยังมารับเราไปเรียน กินข้าวด้วยกัน เหมือนคู่อื่นๆเลยค่ะ ชีวิตของเราสองคนก็ดำเนินมาเรื่อยๆ เค้าไม่เคยมีประวัตินอกใจให้ต้องกังวล ตอนแรกที่เลือกคบกับแฟนคนนี้ เพราะเห็นว่าเค้าเสมอต้นเสมอปลาย ดูแลเราดี เวลาป่วยก็พาไปหาหมอ อยากไปเที่ยวไหนก็พาไป ตามใจเราทุกอย่าง
จนกระทั่ง.. ช่วงเวลาที่เรากลัวที่สุดก็มาถึง
ช่วงเวลาที่เราต้องห่างกัน เราเรียนจบ ประกอบกับเป็นโรคซีสที่รังไข่ เลยกลับมารักษาตัวที่บ้านและหางานทำอยู่ที่บ้าน เค้าเองก็ตั้งใจว่าจะเรียนต่อป.โท เราเป็นคนขี้กลัว กลัวว่าวันนึงที่เราตัองห่างกัน ความห่างไกลมันจะทำให้ความรักเราไม่เหมือนเดิม เชื่อว่าในมุมมองผู้หญิงหลายๆคนคงเป็นแบบนี้ เพราะตอนเรียนมอ เราตัวติดกันตลอด เค้าจะชอบมานอนเล่นที่ห้องเราทุกวัน ครั้งนึงที่เราเคยบอกกับเค้า ว่าเรากลัวมากเลยว่าอนาคตถ้าเราอยู่ไกลกันมตัวเองจะเหมือนเดิมไหม? เค้าก็ตอบว่า อย่าไปคิดถึงเรื่องอนาคตมากนักเลย ปลอบเรา แล้วบอกว่า อนาคตมันยังไม่มาถึงนะ อย่าเอามาเครียด เราก็โอเค ตามนั้นก็ได้
เราก็ได้งานทำ อยู่ที่บ้านเกิด ส่วนเค้าก็เรียนต่อโท เรื่อยๆ ไม่เจอกันเลย ไม่มีโทรหากัน เพราะว่าจะไลน์คุยกันอย่างเดียว บางทีนะก็แอบน้อยใจ ว่าเค้าไม่โทรหาเราบ้างเลย เราเป็นคนคิดมากกกก คิดทุกสิ่ง คิดแพลนถึงอนาคต คิดไปหมดอ่ะ อะไรนิดหน่อยก็โวยวาย อยากให้เค้าเอาใจบ้าง ตอนนั้นเค้าเรียนหนักมาก เค้าเริ่มนิ่ง เริ่มเฉย ถามไรไปไม่ค่อยตอบ ไม่เคยบอกฝันดี ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่เคยโทรหา ..
เราโวยวาย ทะเลาะกันเกือบเลิก เราเสียใจมาก เราก็เลยแอบไปหาเค้าที่มอ ตามง้อ ขอคืนดี เค้าก็ขอว่า อย่าทำนิสัยโวยวายแบบนั้นนะ หัดเข้าใจบ้างว่าเครียด ว่าเรียน เราก็ได้ จะพยายามปรับตัวนะ ขอเวลานะ แล้วมันก็ผ่านไปสักสามเดือน เรากำลังจะเปลี่ยนงาน อยู่ในช่วงว่างงาน
เอาอีกแล้ว พอว่างงาน มันเลยไม่มีอะไรทำ ประกอบกับ เค้าเฉยชากับเรากว่าเดิม 555 ช่วงนี้นี่ยากสุดๆเลยนะ เพราะเราบอกกับเค้าว่าเราจะปรับปรุงตัวเอง เลยน้อยใจมากกกกกกก ไประบายกับเพื่อน แล้วก็ ทะเลาะกันอีก
ทะเลาะกัน (ครั้งสุดท้าย) ก็เลยไปตามง้อเค้าเหมือนเดิม
สงสัยจะเป็นสันดารของเราเองมั้งเนี่ย คือแบบน้อยใจหมดเลย เราตั้งใจไปง้อเค้า แต่เค้าอยู่แต่กับเพื่อน
เกือบจะดีกันอยู่แล้วเชียว เราเลยตัดสินใจคุยกันเลย เคลียร์ๆ ...
และแล้วมันก็จบ เค้าขอห่างกับเรา เค้ารับไม่ได้ ที่จะต้องมานั่งทะเลาะกับเรา เค้าอยากทำอนาคตให้ดีๆ (เคยถามเค้าว่าต่อไปจบแล้วจะทำไรอ่ะ เค้าบอกว่าอยากเรียนต่ออีก แอบน้อยใจอีกแล้วที่ว่าในแพลนอนาคตของเค้า ไม่เคยมีเราอยู่เลย ) เค้าบอกเราว่า เค้าไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ อยากให้เราได้เจอคนที่ดีๆกว่านี้ ถ้าเราเจอใครที่ดี ที่รักเรา ก็ไปกับคนนั้นเถอะนะ ( เราได้แต่ร้องไห้ เกือบเสียสติ เพราะไม่คิดว่ามาง้อแล้วมันจะกลายเป็นแบบนี้ ไม่เคยเตรียมตัว เตรียมใจ รับอะไรหนักๆแบบนี้) เค้าขอให้เรา เป็นเพื่อนกับเค้า เราก็ อื้ม เป็นเพื่อนนะ แต่ในใจนี่แบบม่ายยยยยยยยย ไม่ต้องการเลย เค้าบอกว่าเค้าคิดแบบนี้มานานแล้ว เค้าให้เหตุผลว่า เราน่ะ หน้าตาก็ดี นิสัยก็ดี เดี๋ยวก็หาแฟนใหม่ได้แล้ว ไม่ต้องมาคอยคนที่ไม่มีเวลาแบบเค้าหรอก สักวันนึงเราอาจจะต้องจากกัน ขอจากกันทั้งที่ยังรักอยู่ดีกว่า ตอนหมดรักแล้ว แล้วจะไม่มีอะไรให้จำดีกว่า ในใจเราคิดว่า คงไม่มีหรอกแฟนใหม่อ่ะ ไม่มีใครมาจีบหรอก ..ยังไงจะขอรอต่อไป
มุมมองในความรักของเค้า ต่างกับเรามาก แต่ก่อนเราคิดว่า ความรักคือการได้ครอบครอง ร้องไห้เอาแต่ใจเพียงแค่ขอความรักจากเค้า แต่เค้าคิดว่า รัก คือการมองเห็นคนที่เค้ารักมีความสุข เค้าไม่อยากทนเห็นคนที่เค้ารัก ต้องเหนื่อยกับการรอเค้า เค้าเลือกปล่อยมือเรา..
ต้องจบความสัมพันธ์ จากแฟน กลายเป็นเพื่อน แบบไม่ทันตั้งตัว
จากตอนเริ่มแรก ที่เริ่มรู้จักกันเป็นเพื่อน จนสนิทกัน จนกลายเป็นแฟนกัน มาทีนี้ต้องมาเป็นเพื่อนกันอีกแล้ว
มันทำใจยากเหมือนกันเนอะ จนตอนนี้ผ่านมาหลายเดือนละ เราก็ยังคุยกันปกติ เค้าดูสบายใจ และเป็นกันเองมาก เหมือนที่รู้จักกันครั้งแรก สถานที่ที่เราชอบมากที่สุด คือมหาวิทยาลัย มันเป็นที่ที่ทำให้เราได้...รู้จักตัวตนของเรา และ ทำให้เราได้เจอเพื่อนดีๆ เจอคนรักที่ดี เจอสังคมที่ดี มีแต่ความทรงจำดีๆ เกิดขึ้นที่นั้น ทำยังไง ก็ไม่มีวันลืมเลย ยังหาโอกาสกลับไปเยี่ยมบ่อยๆ และคิดว่า สักวัน เราจะหันกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เหมือนที่เคยยิ้มให้กับเค้า ....
อยากกลับไป.. แต่คงไม่ได้สถานะเดิม !!?; Sky andSea มุมที่มีแค่เราข้างเดียว
สวัสดีค่ะ ทุกคน ที่ตั้งกระทู้นี้ขึ้นมา เพื่อแชร์ประสบการณ์ความรักของเรานะคะ อยากเห็นมุมมองของความรักท่านอื่นๆ บ้าง จริงๆคืออยากได้กำลังใจมากๆเลย ทำใจยากมากๆเลย สำหรับความรักครั้งนี้ จะเรียกว่ารักแรกก็ว่าได้นะคะ เรื่องมีอยู่ว่า..
เราคบกับแฟนมาได้ 4ปีกว่าแล้วค่ะ เริ่มคบเมื่อตอนอยู่มหา'ลัย เค้าเป็นคนที่นิสัยดีมากๆ เราคุยกันปีกว่าเลย กว่าเราจะยอมตกลงเป็นแฟน เค้ามารับ มาส่งไปเรียนทุกวัน ขนาดกลับมาจากทำงานที่บ้าน ก็ยังมารับเราไปเรียน กินข้าวด้วยกัน เหมือนคู่อื่นๆเลยค่ะ ชีวิตของเราสองคนก็ดำเนินมาเรื่อยๆ เค้าไม่เคยมีประวัตินอกใจให้ต้องกังวล ตอนแรกที่เลือกคบกับแฟนคนนี้ เพราะเห็นว่าเค้าเสมอต้นเสมอปลาย ดูแลเราดี เวลาป่วยก็พาไปหาหมอ อยากไปเที่ยวไหนก็พาไป ตามใจเราทุกอย่าง
จนกระทั่ง.. ช่วงเวลาที่เรากลัวที่สุดก็มาถึง
ช่วงเวลาที่เราต้องห่างกัน เราเรียนจบ ประกอบกับเป็นโรคซีสที่รังไข่ เลยกลับมารักษาตัวที่บ้านและหางานทำอยู่ที่บ้าน เค้าเองก็ตั้งใจว่าจะเรียนต่อป.โท เราเป็นคนขี้กลัว กลัวว่าวันนึงที่เราตัองห่างกัน ความห่างไกลมันจะทำให้ความรักเราไม่เหมือนเดิม เชื่อว่าในมุมมองผู้หญิงหลายๆคนคงเป็นแบบนี้ เพราะตอนเรียนมอ เราตัวติดกันตลอด เค้าจะชอบมานอนเล่นที่ห้องเราทุกวัน ครั้งนึงที่เราเคยบอกกับเค้า ว่าเรากลัวมากเลยว่าอนาคตถ้าเราอยู่ไกลกันมตัวเองจะเหมือนเดิมไหม? เค้าก็ตอบว่า อย่าไปคิดถึงเรื่องอนาคตมากนักเลย ปลอบเรา แล้วบอกว่า อนาคตมันยังไม่มาถึงนะ อย่าเอามาเครียด เราก็โอเค ตามนั้นก็ได้
เราก็ได้งานทำ อยู่ที่บ้านเกิด ส่วนเค้าก็เรียนต่อโท เรื่อยๆ ไม่เจอกันเลย ไม่มีโทรหากัน เพราะว่าจะไลน์คุยกันอย่างเดียว บางทีนะก็แอบน้อยใจ ว่าเค้าไม่โทรหาเราบ้างเลย เราเป็นคนคิดมากกกก คิดทุกสิ่ง คิดแพลนถึงอนาคต คิดไปหมดอ่ะ อะไรนิดหน่อยก็โวยวาย อยากให้เค้าเอาใจบ้าง ตอนนั้นเค้าเรียนหนักมาก เค้าเริ่มนิ่ง เริ่มเฉย ถามไรไปไม่ค่อยตอบ ไม่เคยบอกฝันดี ไม่มีคำว่าคิดถึง ไม่เคยโทรหา ..
เราโวยวาย ทะเลาะกันเกือบเลิก เราเสียใจมาก เราก็เลยแอบไปหาเค้าที่มอ ตามง้อ ขอคืนดี เค้าก็ขอว่า อย่าทำนิสัยโวยวายแบบนั้นนะ หัดเข้าใจบ้างว่าเครียด ว่าเรียน เราก็ได้ จะพยายามปรับตัวนะ ขอเวลานะ แล้วมันก็ผ่านไปสักสามเดือน เรากำลังจะเปลี่ยนงาน อยู่ในช่วงว่างงาน
เอาอีกแล้ว พอว่างงาน มันเลยไม่มีอะไรทำ ประกอบกับ เค้าเฉยชากับเรากว่าเดิม 555 ช่วงนี้นี่ยากสุดๆเลยนะ เพราะเราบอกกับเค้าว่าเราจะปรับปรุงตัวเอง เลยน้อยใจมากกกกกกก ไประบายกับเพื่อน แล้วก็ ทะเลาะกันอีก
ทะเลาะกัน (ครั้งสุดท้าย) ก็เลยไปตามง้อเค้าเหมือนเดิม
สงสัยจะเป็นสันดารของเราเองมั้งเนี่ย คือแบบน้อยใจหมดเลย เราตั้งใจไปง้อเค้า แต่เค้าอยู่แต่กับเพื่อน
เกือบจะดีกันอยู่แล้วเชียว เราเลยตัดสินใจคุยกันเลย เคลียร์ๆ ...
และแล้วมันก็จบ เค้าขอห่างกับเรา เค้ารับไม่ได้ ที่จะต้องมานั่งทะเลาะกับเรา เค้าอยากทำอนาคตให้ดีๆ (เคยถามเค้าว่าต่อไปจบแล้วจะทำไรอ่ะ เค้าบอกว่าอยากเรียนต่ออีก แอบน้อยใจอีกแล้วที่ว่าในแพลนอนาคตของเค้า ไม่เคยมีเราอยู่เลย ) เค้าบอกเราว่า เค้าไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ อยากให้เราได้เจอคนที่ดีๆกว่านี้ ถ้าเราเจอใครที่ดี ที่รักเรา ก็ไปกับคนนั้นเถอะนะ ( เราได้แต่ร้องไห้ เกือบเสียสติ เพราะไม่คิดว่ามาง้อแล้วมันจะกลายเป็นแบบนี้ ไม่เคยเตรียมตัว เตรียมใจ รับอะไรหนักๆแบบนี้) เค้าขอให้เรา เป็นเพื่อนกับเค้า เราก็ อื้ม เป็นเพื่อนนะ แต่ในใจนี่แบบม่ายยยยยยยยย ไม่ต้องการเลย เค้าบอกว่าเค้าคิดแบบนี้มานานแล้ว เค้าให้เหตุผลว่า เราน่ะ หน้าตาก็ดี นิสัยก็ดี เดี๋ยวก็หาแฟนใหม่ได้แล้ว ไม่ต้องมาคอยคนที่ไม่มีเวลาแบบเค้าหรอก สักวันนึงเราอาจจะต้องจากกัน ขอจากกันทั้งที่ยังรักอยู่ดีกว่า ตอนหมดรักแล้ว แล้วจะไม่มีอะไรให้จำดีกว่า ในใจเราคิดว่า คงไม่มีหรอกแฟนใหม่อ่ะ ไม่มีใครมาจีบหรอก ..ยังไงจะขอรอต่อไป
มุมมองในความรักของเค้า ต่างกับเรามาก แต่ก่อนเราคิดว่า ความรักคือการได้ครอบครอง ร้องไห้เอาแต่ใจเพียงแค่ขอความรักจากเค้า แต่เค้าคิดว่า รัก คือการมองเห็นคนที่เค้ารักมีความสุข เค้าไม่อยากทนเห็นคนที่เค้ารัก ต้องเหนื่อยกับการรอเค้า เค้าเลือกปล่อยมือเรา..
ต้องจบความสัมพันธ์ จากแฟน กลายเป็นเพื่อน แบบไม่ทันตั้งตัว
จากตอนเริ่มแรก ที่เริ่มรู้จักกันเป็นเพื่อน จนสนิทกัน จนกลายเป็นแฟนกัน มาทีนี้ต้องมาเป็นเพื่อนกันอีกแล้ว
มันทำใจยากเหมือนกันเนอะ จนตอนนี้ผ่านมาหลายเดือนละ เราก็ยังคุยกันปกติ เค้าดูสบายใจ และเป็นกันเองมาก เหมือนที่รู้จักกันครั้งแรก สถานที่ที่เราชอบมากที่สุด คือมหาวิทยาลัย มันเป็นที่ที่ทำให้เราได้...รู้จักตัวตนของเรา และ ทำให้เราได้เจอเพื่อนดีๆ เจอคนรักที่ดี เจอสังคมที่ดี มีแต่ความทรงจำดีๆ เกิดขึ้นที่นั้น ทำยังไง ก็ไม่มีวันลืมเลย ยังหาโอกาสกลับไปเยี่ยมบ่อยๆ และคิดว่า สักวัน เราจะหันกลับมายิ้มได้อีกครั้ง เหมือนที่เคยยิ้มให้กับเค้า ....