รบกวนคนเป็นหมอมาตอบคำถามหน่อยค่ะ

คืออยากเล่าให้ฟังค่ะ เพื่อนเราคนหนึ่งเป็นหมอ ตอนมัธยมไอ้นี้เจ้าชู้มาก คือหล่อ ทะเล้น ป้าๆ ปลื้ม น้องๆ กรี๊ด ฟันสาวแก้เครียดทุกวัน มันบอกว่ากรูเป็นคนใจดีเค้าเสนอมากลัวเสียน้ำใจก็เลยสนองไป พอเข้าคณะแพทย์ได้คือสันดานเปลี่ยน จริงจังขึ้น มั่วน้อยลง แต่ปากหมาเหมือนเดิม พอขึ้นเป็นหมอฝึกหัดเหมือนมันตัดขาดจากผู้หญิงเลย มันบอกว่าเวลาจะกินนอนขี้ยังไม่มี จนมันเป็นหมอเต็มตัวเจออะไรมากขึ้นมันเลิกเจ้าชู้ มันเล่าว่าเจอคนไข้ผู้หญิงโดนผู้ชายหลอกสติแตกจะฆ่าตัวตาย เลยเลิกเจ้าชู้ เลิกมั่ว จนมาเจอผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ เป็นผู้หญิงเรียบๆ นิ่งๆ จีบยากมาก มันตื้อเค้านานมาก ยิ่งรู้ประวัติเก่ามันเค้ายิ่งหนี มันจีบอยู่เป็นปี จนเค้ายอมเป็นแฟน คือผู้หญิงคนนี้เค้าทำร้านอาหารกับเพื่อนค่ะ ชีวิตวุ่ยวายเหมือนกัน เคยถามว่าทำไมถึงรักผู้หญิงคนนี้ว่ะ มันบออกว่าอยู่ด้วยแล้วสบายใจ คือนางไม่ตาม ไม่จิก คือเวลาของหมอมันไม่แน่ไม่นอน มันเบี้ยวนัดเค้าเป็นว่าเล่นเลย แต่เค้าไม่โกรธเลย ทุกครั้งที่มันบอกว่าขอโทษนะเราติดคนไข้ เจ๊แกจะแบบ สู้ๆ นะ ไม่ก็ สาธุ หรือก็นี่ งั้นรีบไปดูเค้าเดี๋ยวนี้เลย คือถ้าจะนัดกันมันต้องไปรับเค้าที่ร้าน แล้วเวลายุ่งๆ ไม่ได้กินข้าวเค้าจะเอาข้าวเอาขนมมาฝากที่พยาบาลหรือเค้าเตอร์ให้ ไม่โทรมาเรียกด้วยเพราะรู้ว่ายุ่ง แล้วที่เค้าเอาไปฝากไม่ใช่แค่ของแฟนแต่เผื่อหมอคนอื่นด้วย คือได้ใจหมอเพื่อนแฟนเยอะมาก คนทำงานเหนื่อยๆ หิวๆ โรงอาหารที่โรงบาลหมอก็ลงกันไม่ค่อยทันกิน ได้กินแต่มาม่า พอมีนางฟ้าเอาเสบียงมาส่งแล้วปลื้ม ดูแลเรื่องส่วนตัวให้ ช่วยเอารถไปต่อให้ แล้วตอนที่มันเสียใจเพราะมีคนไข้ตายคามือมันเป็นครั้งแรกผู้หญิงคนนี้พอรู้ก็แค่มานั่งข้างๆ ไม่ถามไม่ซัก นั่งเงียบๆ แต่ช่วยให้มันรู้สึกดี มันบอกว่าจะเอาอะไรอีก เข้าใจ ใส่ใจ แสนดีขนาดนี้ ที่สุดในชีวิตแล้ว คือนางเป็นสาวแกร่งด้วยแหละ ไม่ง้องแง้ งอแง พูดกันด้วยเหตุผลรู้เรื่อง นางมาเจอเราครั้งแรกเห็นตอนมันกอดคนเราเลย ไม่วีน ไม่หึง ไม่ถามด้วย เพื่อนเราเป็นฝ่ายออกตัวเลยว่าไอ้นี่เพื่อนนะ

ปล.คบมาหลายปีมันบอกได้มากสุดคือนอนตัก โอกาสถึงเนื้อถึงตัวเยอะนะ แต่ไม่กล้า เกรงใจในความดี รู้สึกอยากถนอมมาก