เล่าเรื่องให้ฟังคร่าวๆนะ เราเป็นผญ หน้าตาดี หน้าที่การงานดี แต่เราชอบ การเป็นนักร้องตามสถานบันเทิงค่ะ เราว่ามันสามารถทำเงินได้มากกว่างานประจำของเราหลายเท่า แต่เราไปร้องเพลงมอบความสุขให้คนที่มาฟังเท่านั้นนะ..เรารู้สึกมีความสุขเวลามีคนชอบเพลงที่เราร้อง..แต่แฟนเราเค้าไม่เข้าใจ เค้าเป็นคนขี้หึง หวง สุดสุด แม้แต่คุยกับเพื่อนนักดนตรีก็ไม่ได้ มองหน้าผู้ชายคนไหนก็ไม่ได้ เป็นเรื่องทันที. แฟนเราเค้าก็แบบเป็นคนมีอิทธิพลในพื้นที่ที่เราอยู่อ่ะนะ เราไปไหนทำอะไรเค้ารู้หมด เค้าจะคิดอะไรในทางลบหมด เช่น เราไปซื้อของกินแถวหน้าโรงแรมเค้าก็จะบอกว่าเราไปเข้าโรงแรม เราไปนั่งคุยกับเพื่อนเค้าก็จะบอกเราว่าเพื่อนเราจะพาเราไปทำเรื่องเลวๆหรือแม้แต่คุยกับแฟนของเพื่อนก็จะคิดว่าเราจะไปกิ้กแฟนเพื่อน อะไรเงี้ย เค้าบอกเค้ารักเรามากเค้าเลยหวงไม่อยากให้ใครมาว่าว่าเราเป็นผู้หญิงไม่ดี. แต่ที่เราอยากได้คำตอบคือเราต้องตกเป็นเมียคนที่สามโดยไม่ได้ตั้งใจเราพยามจะไปจากเค้าหลายครั้งแล้วแต่เค้าก็เอาคำรักโง่ๆที่เราหน้ามืดหลงเชื่อมารั้งเราไว้ทุกที เรารักเค้ามากกกกก ทนทุกอย่างให้เค้าดูถูก ยอมทิ้งสังคม งาน พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อแค่ให้ได้อยู่กับเค้าแต่เราก็ต้องทนให้เค้าเอาเรามาแอบไว้ในแมนชั่นแล้วก็นั่งรอนอนรอให้เค้ามาหา วันไหนที่เค้าปลีกตัวได้ก็มาอยู่กับเรา สามสี่ชั่วโมงแล้วก็กลับบ้านไม่เคยค้างกับเราสักครั้งเดียว หนักกว่านั้นคือ เค้าไม่เคยเลี้ยงดูเราไม่เคยให้เงินทองใช้และเราก็ไม่กล้าขอเพราะเราหาเงินเองได้ มีแต่ค่าห้องที่เราบอกให้เค้ารับผิดชอบ..คนภายนอกจะมองว่าเค้าเป็นคนฐานะดีมากกก ขับรถหรูหลายคัน บ้านหลังใหญ่ แต่งตัวดี ใครๆก็คิดว่าเค้าเลี้ยงดูเราตามหลักศาสนาของเขาเป็นอย่างดีแต่ความจริงปล่าวเลย เค้าคิดแต่จะให้เราอยู่แต่ในห้องกินในห้องนอนรอเค้าไม่ออกไปไหนไม่คบใคร และทุกๆเช้าจะมีคำกระแนะกระแหนประมาณว่าเมื่อคืนสนุกมั๊ยไปเที่ยวอ่ะ ไลน์คุยกับใครมั่งล่ะวันนี้นัดใครกินข้าวไหม ทั้งๆที่เราไม่เคยออกไปไหนเพราะกลัวเค้า เค้าเป็นคนอารมณ์ร้ายและร้อนมากๆ ถึงขนาดเคยขู่จะฆ่าเราเวลาทะเลาะกันที่สำคัญเค้าพกปืนตลอดเวลา เรากลายเป็นคนจิตตก กลัวพูดอะไรผิด กลัวเค้าโกรธ กลัวไปหมดทุกอย่าง เราพูดคุยอะไรกับใครเค้ารู้หมดเค้าสามารถไปเอาข้อมูลสารพัดมาทะเลาะกับเราได้ตลอดอีกอย่างคือเค้าไม่เคยผิดทำทุกอย่างถูกหมด เป็นศูนย์กลางจักรวาล เราต้องเชื่อเค้าทุกอย่างไม่มีสิทธิ์โทรหาเค้าถ้าเค้าไม่อยากให้โทร บางทีบล้อค เราสงสัยว่าเราทนอยู่ได้ยังไง เรากำลังตัดสินใจหนีไปจากเค้า เค้าเคยบอกเราว่าอยากไปก็ไปเลยแต่การกระทำเค้ามันตรงข้ามพอเราคิดจะไปเค้าก็จะเริ่มพูดนี่โน่นนั่น. ใจอ่อนทุกที แต่ตอนนี้นี้มันสุดทนเราเริ่มสงสารตัวเอง เราคิดว่าเรากำลังเป็นโรคจิต วันๆไม่ไปไหน นอนๆๆๆๆๆ บางทีร้องไห้. ดูแค่โฆษณารักๆก็ร้องไห้ อ่านโพสต์หมาแมวก็ยังร้องไห้ เริ่มรู้สึกตัวเองไม่มีค่า. ไม่มีเพื่อน อยากทำอะไรไม่ดีหลายครั้ง แต่สติกลับมาทุกครั้ง ในขณะที่เรากำลังขอแนวร่วมในการไปจากเค้า นี่เรากำลังเก็บของ เตรียมตัวย้ายจากสภาพที่โดนทำร้ายจิตใจทุกวันโดนตำหนิติเตียนทุกวันโดนประชดประชันโดนโยนความผิดที่ไม่เคยคิดจะทำทุกวัน. โดนทิ้งเหมือนของไม่มีค่า เราควรไปเริ่มต้นใหม่กับการรักตัวเองให้มากกว่านี้ใช่ไหมคะ.
ไปต่อหรือทนอยู่. ?? อยากหาแนวร่วม