ตามนั้นเลย ..รู้ว่าผิดก่อยังรัก... คือเรื่องนี้ผมขอออกตัวเลยว่
าผมผิดเต็มๆแต่ก่ออย่ากมาเล่าให้เพื่อนฟัง
(เรื่องทั้งหมดขอสงวนชื่อ ที่อยู่นะครับ )
เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้จักผู้หญิงคนหนึ่ง ในถานะ น้องที่ทำงาน เทออายุห่างผม 7 ปี และเปนน้องสาวเพื่อน วันแรกที่เทอเข้ามา เทอน่ารักมาก ตาคม ยิ้มหวาน
ดูออกเปนคุณหนู หรือไฮโซ ด้วยซ้ำ ตอนนั้นก่อแค่ชมเฉยๆ ก่อเหนว่าน่ารักดี แต่ก่อยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเท่าไร เพราะรับพนักงานใหม่มันไม่ใช้หน้าที่ผม..
อาทิตย์แรกๆ เราไม่ได้คุยกันเลย เพราะอะไรหรอ คงจะที่ผมเหนเทอเปนแบคุนหนู ไฮโซ ผมมันพนักงานหน้างาน ลุยหน้างานกลับมาสำนักงานก่อมอมแมมมาเลยที่เดียวเชียว หรือเพราะเทอยังใหม่ยังไม่กล้าคุยกับใคร ..จนมาอาทิตย์ที่สาม ผมมีโอกาสอยู่ในสำนักงานมากขึ้นและมีโอกาสพูดคุยกัน..น้องยืมตัง ร้อยดิ..คือคำแรกที่คุยกัน (วันนั้นมีนักศึกษามาขายตุ๊กตาอะไรสักอย่าง แต่ผมมันมีแบงค์1000 เขาไม่มีทอน) และนี้คือจุดเริ่มต้นเราเริ่มคุยกันมากขึ้น อย่างที่เคยบอก ดูเทอเป็นคุณหนู ไฮโซ ไม่ใช้เลย เทอ ออกเปนผู้หญิงห้าวๆตรงๆคุยสนุก หลุด ซุ้มซาม เด็กมากๆๆๆ ยิ่งดูยิ่งน่ารัก เรานั้งข้างๆกัน ผมรู้สึกว่าชอบน้องเขาเข้าแล้ว ผมก่อออกหน้างานน้อยลง อยู่สำนักงานมากขึ้น และ เริ่มชอบน้องเขามากขึ้น...เทอจะรู้ไหมชายคนนี้แอบมองเทอจากโต๊ะข้าง ทุกวัน มีความสุขที่ได้เห็นเทอยิ้ม และทำอะไรหลุดๆและความซุ้มซามของเทอ ...เทอๆเราชอบเทอนะ..(คิดในใจ) จนเวลาพ่านไปเป็นเดือน เราเริ่มสนิดกันมากขึ้น เริ่มมีซื่ออะไรไปฝาก ขนม น้ำ จนบางที่ผมก่อคิดไปเหมือนกันว่าเทอก่อคิดกับเราเหมือนกัน ..วันนั้นวันเสาร์ วันหยุด แต่ผมกับเพื่อนๆทำเนื่องจากต้องว่างแผนในวันจันทร์ ในการทำงาน (ออลืม ผมเป็นพนังงานรัฐวิสาหกิจ แห่งหนึ่ง ) จนเลยเวลาเทียงไปถึงเวลากินข้าว เพื่อนผมมันปากดีช่วนไปกินข้าวที่บ้าน ไอ้เพื่อนคนนี้ละมันเปนพี่ของน้องเขา ผมก่อขัดใครไม่เป็นด้วย..ไปสิวะ..((เรื่องกินไม่เท่าไรหรอก กูอย่ากเจอหน้าน้อง))แล้วเพื่อนมันก่อโทรไปบอกน้องมันให้ทำกับข้าว ..วะเจอหน้าแล้วยังได้ชิมฝีมือทำกับข้าวด้วย ไปปปปป .// สิ่งแรกที่เจอตอนไปบ้านเพื่อนคือน้องมันมายืนรอต้อนรับพวกผมหน้าบ้าน วันนี้เทอน่ารักผิดปกติ เพราะ ผมไม่ค่อยเหนหรือส่วนใหญ่จะเจอแต่ฟอรม์ทำงาน น่ารักที่สุด กินข้าวๆๆ อิ่มละ อร่อยมาก แล้วระหว่างที่พักย่อย ในห้องเพื่อนผมก่อออกมายื่นตรงหน้าระเบียงหน้าบ้าน เทอมา...ยื่นคุยด้วย ... จนถึงเวลากลับไปทำงานต่อ ระหวางทางผมคิดมาตลอดเลย ว่ายังไงต้องบอกเทอให้รู้ความในใจให้ได้ .. และเย็นวันนั้นผมก่อโทรไปหาเทอ คุยกันพักหนึ่ง แล้วผมก่อ
ผม: นี้มีอะไรปรึกษาหน่อย
เทอ: อะไรหรอพี่
ผม พอดีพี่แอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เขาน่ารักมาก ตอนแรกที่รู้จักกันเราคุยกันน้อยมาก จนมาระยะหนึ่งเราเริ่มคุยกันเยอะขึ้นพี่รู้สึกว่าพี่จะชอบเขาแล้วละ
เทอ หรอค่ะ
ผม ถ้าเปนน้องน้องจะทำยังไง
เทอ ก่อบอกตรงๆกับเขาไปเลยดิพี่
ผม จะดีหรอ
เทอ ดีสิพี่
ผม น้อง...พี่ชอบน้องนะ ชอบมานานแล้วด้วย
เทอ อื่ม รู้แล้วค่ะ
ผม อ้าวยังไง
เทอ หนูรู้ตั้งแต่ที่พี่ชอบแอบมองหนู ซื่อน้ำ ขนมมาฝากแล้วละ แต่ก่อคิดว่า หนูคิดไปเอง ขอบคุณนะค่ะ
..นี้ตกลงว่าน้องเขาก่อมีความรู้สึกดีกับเราด้วยหรอ แต่ก่อยังไม่ตกลงอะไรกันว่าจะเปนอะไรต่อไป คือก่อคุยกันไปเลื่อยๆๆ .เราก่อเริ่ม สนิดกันมากขึ้นหวานกันมากขึ้น พุดคุยเรื่องส่วนตัวกันมากขึ้น และผมเริ่ม รักเทอมากขึ้น แต่เราก่อยังไม่ได้เปนแฟนกัน แค่สนิดกัน หวานกัน เรานั้งใกล้กันจับมือกันได้ สนิดกันจน เพื่อนในสำนักงาน เริ่มเหน ก่อมีบางคนที่ถาม ..เฮ้ยจีบน้องเขาหรอ.....น้องพี่เขาจีบน้องหรอ.... ***ป่าวไม่มีอะไรแค่เพื่อนร่วมงาน*** คำตอบที่ไม่อย่ากตอยเลยแบบนี้ แต่เราก่อยังหวานกันปกติ แต่แค่ไม่เปิดตัว ยังคุยกันทั้งวัน ทั้งคืน (โทรไลน์) เริ่มพูดคำว่ารักมากขึ้น อะไรๆกำลังจะดี .......แล้วเหมือนมีพายุหนักเข้า มีหนังสือ ย้ายผมกลับภูมิลำเนา ไกลไหม ขอบอกว่า มาก หนึ่งเดือนก่อนย้ายผมพยายาม ทำทุกอย่างที่ทำให้เทอยิ้ม และ มีความสุข แต่เวลาที่เราคุยกันแค่สองคนคือเทอจะร้องให้ตลอดโดยเฉพาะกลางคืน ผมจะทำอย่างไง ผมพยายามไม่ทำให้เทอเศรา ปอบตลอดทั้งเดือน
จนมาถึงวันที่ผมต้องกลับบ้าน วันนั้นเราไม่ห่างกันเลย (ณ ตอนนี้ก่อยังไม่มีใครรู้นะว่าเราคุยกันอยู่) ตลอดทั้งวัน เวลากลับผมก่อทำเป็นไปลาเพื่อนและพ่อแม่มัน แต่ใจจริงแล้วไปลาเทอครั้งสุดท้าย.................
จนถึงตอนนี้ ผมยังคุยกับเทอ พ่าน หน้าจอสี่เหลี่ยมๆ ที่เรียกว่า โทรศัพท์ กับโปรแกรม ไลน์ นี้ก่อปาเข้า ห้าเดือนแล้วที่ ไม่ได้เจอตัวเทอเป็นโดนไม่ผ่านหน้าจอ จนเมื่อวาน ตอน 16.40. เราก่อคุยกันเทอถามผมว่า ถ้าวันหนึ่ง เทอหายไปผมจะเปนอย่างไง ผมก่อถามถึงเหตุผลที่ถาม
เทอ: ทุกครั้งที่หนูคุยกับพี่หนูมีความสุขมาก เราคุยคุยกันมาก่อปีกว่าแล้วพี่ไม่เคยทำให้หนูเสียใจ มีแต่ความสุขตลอด แต่ทุกครั้งที่เราคุยกัน ยิ้มมี
ความสุขกัน มันจะมีแว้วหนึ่งเข้ามาในใจหนู มันคือความรู้สึกผิด ไม่อยากคิดมาก. แต่มันคิดเอง. ทำไมต้องคิดไม่รู้. ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ. ยิ่งรู้สึกผิด.
สับสน. หนูว่าเรา พอแค่นี้เถอะ ........ไม่มี่คำตอบไดๆจากปากผม
ผม ขอบอกไว้เลยว่าผมยังทำใจไม่ได้ ก่อมันรักไปแล้ว ผมรู้ว่ามันผิด ผิดมากด้วย อย่ากระบายกับใครสักคนก่อระบายไม่ได้ ขอระบายบนนี้กัน
...ผมยังรักเทอ..รักเทอ..และรักมากด้วย...ผมยังไม่พร้อมจะปล่อยเทอไป... แต่คงสักวัน เทอก่อต้องไป แต่อย่างพึ่งเปนตอนนี้ได้ไหม ผมยังทำใจไม่ได้..
ปล.ผมมีครอบครัวแล้ว ภรรยา 1 ลูกสาว 1 ( ผมอายุ 29 เทอ อายุ 21 ภรรยา 23 ลูกสาว 7 ขวบ)
* เชิญ*ด่าเต็มที่*
รู้ว่าผิดก่อยังรัก
(เรื่องทั้งหมดขอสงวนชื่อ ที่อยู่นะครับ )
เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้จักผู้หญิงคนหนึ่ง ในถานะ น้องที่ทำงาน เทออายุห่างผม 7 ปี และเปนน้องสาวเพื่อน วันแรกที่เทอเข้ามา เทอน่ารักมาก ตาคม ยิ้มหวาน
ดูออกเปนคุณหนู หรือไฮโซ ด้วยซ้ำ ตอนนั้นก่อแค่ชมเฉยๆ ก่อเหนว่าน่ารักดี แต่ก่อยังไม่ได้พูดคุยอะไรกันเท่าไร เพราะรับพนักงานใหม่มันไม่ใช้หน้าที่ผม..
อาทิตย์แรกๆ เราไม่ได้คุยกันเลย เพราะอะไรหรอ คงจะที่ผมเหนเทอเปนแบคุนหนู ไฮโซ ผมมันพนักงานหน้างาน ลุยหน้างานกลับมาสำนักงานก่อมอมแมมมาเลยที่เดียวเชียว หรือเพราะเทอยังใหม่ยังไม่กล้าคุยกับใคร ..จนมาอาทิตย์ที่สาม ผมมีโอกาสอยู่ในสำนักงานมากขึ้นและมีโอกาสพูดคุยกัน..น้องยืมตัง ร้อยดิ..คือคำแรกที่คุยกัน (วันนั้นมีนักศึกษามาขายตุ๊กตาอะไรสักอย่าง แต่ผมมันมีแบงค์1000 เขาไม่มีทอน) และนี้คือจุดเริ่มต้นเราเริ่มคุยกันมากขึ้น อย่างที่เคยบอก ดูเทอเป็นคุณหนู ไฮโซ ไม่ใช้เลย เทอ ออกเปนผู้หญิงห้าวๆตรงๆคุยสนุก หลุด ซุ้มซาม เด็กมากๆๆๆ ยิ่งดูยิ่งน่ารัก เรานั้งข้างๆกัน ผมรู้สึกว่าชอบน้องเขาเข้าแล้ว ผมก่อออกหน้างานน้อยลง อยู่สำนักงานมากขึ้น และ เริ่มชอบน้องเขามากขึ้น...เทอจะรู้ไหมชายคนนี้แอบมองเทอจากโต๊ะข้าง ทุกวัน มีความสุขที่ได้เห็นเทอยิ้ม และทำอะไรหลุดๆและความซุ้มซามของเทอ ...เทอๆเราชอบเทอนะ..(คิดในใจ) จนเวลาพ่านไปเป็นเดือน เราเริ่มสนิดกันมากขึ้น เริ่มมีซื่ออะไรไปฝาก ขนม น้ำ จนบางที่ผมก่อคิดไปเหมือนกันว่าเทอก่อคิดกับเราเหมือนกัน ..วันนั้นวันเสาร์ วันหยุด แต่ผมกับเพื่อนๆทำเนื่องจากต้องว่างแผนในวันจันทร์ ในการทำงาน (ออลืม ผมเป็นพนังงานรัฐวิสาหกิจ แห่งหนึ่ง ) จนเลยเวลาเทียงไปถึงเวลากินข้าว เพื่อนผมมันปากดีช่วนไปกินข้าวที่บ้าน ไอ้เพื่อนคนนี้ละมันเปนพี่ของน้องเขา ผมก่อขัดใครไม่เป็นด้วย..ไปสิวะ..((เรื่องกินไม่เท่าไรหรอก กูอย่ากเจอหน้าน้อง))แล้วเพื่อนมันก่อโทรไปบอกน้องมันให้ทำกับข้าว ..วะเจอหน้าแล้วยังได้ชิมฝีมือทำกับข้าวด้วย ไปปปปป .// สิ่งแรกที่เจอตอนไปบ้านเพื่อนคือน้องมันมายืนรอต้อนรับพวกผมหน้าบ้าน วันนี้เทอน่ารักผิดปกติ เพราะ ผมไม่ค่อยเหนหรือส่วนใหญ่จะเจอแต่ฟอรม์ทำงาน น่ารักที่สุด กินข้าวๆๆ อิ่มละ อร่อยมาก แล้วระหว่างที่พักย่อย ในห้องเพื่อนผมก่อออกมายื่นตรงหน้าระเบียงหน้าบ้าน เทอมา...ยื่นคุยด้วย ... จนถึงเวลากลับไปทำงานต่อ ระหวางทางผมคิดมาตลอดเลย ว่ายังไงต้องบอกเทอให้รู้ความในใจให้ได้ .. และเย็นวันนั้นผมก่อโทรไปหาเทอ คุยกันพักหนึ่ง แล้วผมก่อ
ผม: นี้มีอะไรปรึกษาหน่อย
เทอ: อะไรหรอพี่
ผม พอดีพี่แอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง เขาน่ารักมาก ตอนแรกที่รู้จักกันเราคุยกันน้อยมาก จนมาระยะหนึ่งเราเริ่มคุยกันเยอะขึ้นพี่รู้สึกว่าพี่จะชอบเขาแล้วละ
เทอ หรอค่ะ
ผม ถ้าเปนน้องน้องจะทำยังไง
เทอ ก่อบอกตรงๆกับเขาไปเลยดิพี่
ผม จะดีหรอ
เทอ ดีสิพี่
ผม น้อง...พี่ชอบน้องนะ ชอบมานานแล้วด้วย
เทอ อื่ม รู้แล้วค่ะ
ผม อ้าวยังไง
เทอ หนูรู้ตั้งแต่ที่พี่ชอบแอบมองหนู ซื่อน้ำ ขนมมาฝากแล้วละ แต่ก่อคิดว่า หนูคิดไปเอง ขอบคุณนะค่ะ
..นี้ตกลงว่าน้องเขาก่อมีความรู้สึกดีกับเราด้วยหรอ แต่ก่อยังไม่ตกลงอะไรกันว่าจะเปนอะไรต่อไป คือก่อคุยกันไปเลื่อยๆๆ .เราก่อเริ่ม สนิดกันมากขึ้นหวานกันมากขึ้น พุดคุยเรื่องส่วนตัวกันมากขึ้น และผมเริ่ม รักเทอมากขึ้น แต่เราก่อยังไม่ได้เปนแฟนกัน แค่สนิดกัน หวานกัน เรานั้งใกล้กันจับมือกันได้ สนิดกันจน เพื่อนในสำนักงาน เริ่มเหน ก่อมีบางคนที่ถาม ..เฮ้ยจีบน้องเขาหรอ.....น้องพี่เขาจีบน้องหรอ.... ***ป่าวไม่มีอะไรแค่เพื่อนร่วมงาน*** คำตอบที่ไม่อย่ากตอยเลยแบบนี้ แต่เราก่อยังหวานกันปกติ แต่แค่ไม่เปิดตัว ยังคุยกันทั้งวัน ทั้งคืน (โทรไลน์) เริ่มพูดคำว่ารักมากขึ้น อะไรๆกำลังจะดี .......แล้วเหมือนมีพายุหนักเข้า มีหนังสือ ย้ายผมกลับภูมิลำเนา ไกลไหม ขอบอกว่า มาก หนึ่งเดือนก่อนย้ายผมพยายาม ทำทุกอย่างที่ทำให้เทอยิ้ม และ มีความสุข แต่เวลาที่เราคุยกันแค่สองคนคือเทอจะร้องให้ตลอดโดยเฉพาะกลางคืน ผมจะทำอย่างไง ผมพยายามไม่ทำให้เทอเศรา ปอบตลอดทั้งเดือน
จนมาถึงวันที่ผมต้องกลับบ้าน วันนั้นเราไม่ห่างกันเลย (ณ ตอนนี้ก่อยังไม่มีใครรู้นะว่าเราคุยกันอยู่) ตลอดทั้งวัน เวลากลับผมก่อทำเป็นไปลาเพื่อนและพ่อแม่มัน แต่ใจจริงแล้วไปลาเทอครั้งสุดท้าย.................
จนถึงตอนนี้ ผมยังคุยกับเทอ พ่าน หน้าจอสี่เหลี่ยมๆ ที่เรียกว่า โทรศัพท์ กับโปรแกรม ไลน์ นี้ก่อปาเข้า ห้าเดือนแล้วที่ ไม่ได้เจอตัวเทอเป็นโดนไม่ผ่านหน้าจอ จนเมื่อวาน ตอน 16.40. เราก่อคุยกันเทอถามผมว่า ถ้าวันหนึ่ง เทอหายไปผมจะเปนอย่างไง ผมก่อถามถึงเหตุผลที่ถาม
เทอ: ทุกครั้งที่หนูคุยกับพี่หนูมีความสุขมาก เราคุยคุยกันมาก่อปีกว่าแล้วพี่ไม่เคยทำให้หนูเสียใจ มีแต่ความสุขตลอด แต่ทุกครั้งที่เราคุยกัน ยิ้มมี
ความสุขกัน มันจะมีแว้วหนึ่งเข้ามาในใจหนู มันคือความรู้สึกผิด ไม่อยากคิดมาก. แต่มันคิดเอง. ทำไมต้องคิดไม่รู้. ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ. ยิ่งรู้สึกผิด.
สับสน. หนูว่าเรา พอแค่นี้เถอะ ........ไม่มี่คำตอบไดๆจากปากผม
ผม ขอบอกไว้เลยว่าผมยังทำใจไม่ได้ ก่อมันรักไปแล้ว ผมรู้ว่ามันผิด ผิดมากด้วย อย่ากระบายกับใครสักคนก่อระบายไม่ได้ ขอระบายบนนี้กัน
...ผมยังรักเทอ..รักเทอ..และรักมากด้วย...ผมยังไม่พร้อมจะปล่อยเทอไป... แต่คงสักวัน เทอก่อต้องไป แต่อย่างพึ่งเปนตอนนี้ได้ไหม ผมยังทำใจไม่ได้..
ปล.ผมมีครอบครัวแล้ว ภรรยา 1 ลูกสาว 1 ( ผมอายุ 29 เทอ อายุ 21 ภรรยา 23 ลูกสาว 7 ขวบ)
* เชิญ*ด่าเต็มที่*