ไม่ต้องท้อใจ หากวันนึงเราต้องเลิกกับคนรักจริงๆ

เป็นแฟนกันทะเลาะกัน ก็เยอะ มีความสุขด้วยกันก็เยอะ เราแค่ลองคิดดีๆว่าที่เราทะเลาะกัน สาเหตุมันมาจากอะไร และเมื่อเรากลับมาดีกันมารัก วันนึงหากเกิดเรื่องราวให้ทะเลาะกันอีก ลองคิดดูซิว่า สาเหตุมันคือเรื่องเดิมๆที่เคยทะเลาะกันรึเปล่า? ถ้าถามใจอะยังไงมันก็ตอบว่ารักเค้ามาก แค่ถ้าแลกกับการที่เราต้องมานั่งเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่าอะ มันเจ็บไหม?  เวลาไม่เคยรอคนอ่อนแอ แต่เวลาจะช่วยรักษาแผลที่มันอยู่ในใจ  ซักวันเราต้องกลับมายิ้มได้  ทั่งที่เมื่อก่อนไม่มีเค้าเรายังยิ้มได้ ถ้าเรายังรั้งเค้าไว้ ใจของเรามันต้องเจ็บปวดไปอีกนานแค่ไหน? ลองถามตัวเองดู เราก็เป็นคน คนมีจิตใจ มีความรู้สึก ดังนั้นปลดปล่อยความรู้สึกที่มีออกมา อยากร้องไห้ก็ร้อง แต่ให้เรานึกเสมอว่า เราจะร้องออกมาให้เต็มที่แล้วพรุ่งนี้ ให้พูดกับตัวเองว่า โอเค เราเศร้าเต็มที่ละ เราเสียใจมามากละ เราเหนื่อยที่ต้องมามีความรู้สึกแย่แบบนี้ละ วันนี้เราจะเป็นคนใหม่ เป็นเราที่ไม่ใช่คนอ่อนแอ เป็นเราคนใหม่ที่เป็นคนที่ยิ้ม และมีความสุข  นึกซะว่าคนๆนี้ เป็นบทเรียนให้เราเข็มแข็งขึ้นในวันข้างหน้า เรายังมีพ่อ มีแม่ และเพื่อนๆที่รักเรา "ยิ้มรับในวันที่ใจอ่อนแอ อย่าท้อแท้ในวันที่ไม่มีกัน"


สู้ๆ นะ ความรักก็เหมือนการเติมผงชูรส คือมันช่วยเติมเต็มสิ่งสองสิ่ง ให้มันกลมกล่อมขึ้น แต่ อย่าเติมมากไปเพราะเมื่อวันที่ไม่มีมันแล้ว เราจะยังอยู่ได้ในรสชาติของเรา.