เห่อภาพสวยที่คนไม่เก่งงานศิลปะ งานประดิษฐ์ประดอยอย่างฉันทำออกมาได้สวยแบบมืออาชีพ

ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ กระทู้เห่อ!! ขอย้อนไปสมัยเด็กเราเป็นคนที่ไม่เก่งงานพวกวาดรูปประดิษฐ์ประดอยเย็บปักถักร้อยเป็นอย่างมาก สมัยก่อนน่าจะชื่อวิชา กพอ (การงานพื้นฐานอาชีพ) และ สลน (สร้างเสริมลักษณะนิสัย) เราไม่รู้ว่าสมัยนี้เด็กๆยังเรียนแบบนี้หรือป่าวนะ เราเกลียดมากเวลาถึงคาบเรียนสองวิชานี้ เพราคุณครูก็จะให้ทำงานประดิษฐ์ ทำขนม เย็บนู่นนั่นนี่ ทำงานศิลปะต่างๆนาๆ เพราะเราทำไม่ค่อยได้ เวลากลับบ้านไปก็จะให้พี่สาวหรือแม่ช่วยทำแล้วนำมาส่งครูทีหลัง (ครูจะอ่านกระทู้เราหรือป่าว เด๋วโดนริบเกรดคืน 55) จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เก่งงานพวกนี้เหมือนเดิม ถ้าเลี่ยงได้เราจะเลี่ยงตลอด เสื้อผ้าที่กระดุมหลุดหรือขาดเราจ้างเค้าตลอดหรือก็ให้แม่ช่วยทำให้ จนวันนึงเราไปเดินเที่ยวห้างตามปกติแล้วก็ไปบังเอิญเจอร้านนึง ที่จะมาเปลี่ยนชีวิตเรา (เวอร์มาก อิอิ) เป็นร้านที่มีภาพใส่กรอบสวยๆหลากหลายขนาด ภาพสวยมาก ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยมันเป็นประกายระยิบระยับ เห็นแล้วแบบถูกใจแต่แรกเห็นเลยค่ะ ที่หน้าร้านก็มีแม่ค้าคนสวยนั่งทำภาพอยู่หน้าร้าน เราก็ไปสอบถามคุยกะแม่ค้าและถามซื้อรูปที่ทำสำเร็จแล้ว แม่ค้าบอกเราว่าพี่ไม่ได้ขายรูปที่เสร็จแล้วค่ะ พี่ขายอุปกรณ์การทำ เราก็แบบแอบเสียใจ อยากได้รูปสวยๆแต่กลัวจะทำไม่เป็น ด้วยความที่เราอยากได้รูปจริงๆจึงถามพี่แม่ค้าต่อถึงวิธีการทำและเราได้อุดหนุนอุปกรณ์การทำพี่เค้ามาหนึงชุด (เราเลือกรูปที่ราคาถุกที่สุดแต่ราคาก็แพงจนเราอยากจะร้องไห้ )  พอได้อุปกรณ์มาแล้ว เราตั้งใจว่าเรจะต้องทำให้เสร็จ เพราะการทำง่ายมากๆๆๆ แต่ต้องใช้ความอดทนและความตั้งใจ แม่ พี่สาวเรา แฟนเราต่างพากันดูถูกว่าเราไม่สามารถทำไดหรอก เราก็แบบยิ่งมีแรงสู้ขึ้นมาอีกนิด เวลาผ่านไปเราก็ทำเร็จจนได้ เป็นที่ภาคภูมิใจของเรามาก เวลามีใครถามเราจะยิ้มแฉ่งหน้าบานเป็นจานกระด้งเลยทีเดียว ปล รูปแรกเราไม่ได้ถ่ายรูปไว้ รูปอยู่ที่บ้านแม่ตจว จากนั้นเราก็ติดใจงานชนิดนี้ ผลลัพธ์จากความพยายามของเราทำให้ได้ภาพสวยๆมาไว้ประดับบ้านและเอาไว้ให้ของขวัญกับคนอื่นๆ ใครเห็นภาพก็มีแต่ชอบกันทั้งนั้น หลังจากที่เราทำภาพแรกเสร็จเราก็ซื้อภาพสองสามตามมา คือเราเริ่มติดใจแล้ว เราว่ามันมีประโยชน์มากกว่าที่เราคิด เป็นการฝึกสมาธิและช่วยให้เราเป็นคนอดทนและใจเย็นลงไปในตัว เราอยากทำอีกแต่ด้วยความที่ราคามันสูงมากเราเลยต้องหยุดไปพักนึง จนกระทั่งเราไปได้รู้รักกับเพื่อนที่ทำชิปปิ้งของจากจีนมาไทย เราเลยสนใจให้เพื่อนช่วยนำเข้ามาให้ แต่ช้าก่อนค่ะ เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอุปกรณ์การทำภาพชนิดนี้เลย เค้าเรียกภาษาไทยหรือภาษอังกฤษว่าอะไรก็ไม่รู้ เพื่อนช่วยหาให้ได้แต่มันก็ต้องรู้ก่อนว่าเราต้องการอะไรแบบไหน เรากลับมาทำการบ้านอย่างหนักอีกครั้งหาข้อมูลในอินเตอร์เน็ตว่าสิ่งที่เราชอบมันชื่อว่าอะไร สิ่งที่เราได้จากการค้นหาทำให้เราทราบมาอีกว่าบ้านเรางานฝีมือหรืองานศิลปะชิ้นนี้ยังไม่เป็นที่แพร่หลาย ยังรู้จักกันแค่ในวงแคบๆ จุดประกายความฝันให้เราทันทีที่อยากจะให้งานประเภทนี้เป็นที่นิยมและรู้จักกันทั่วไป ในที่สุดเราก็นำเข้ามาได้สำเร็จแต่การจะทำให้คนรู้จักไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย เดิมทีเราคิดว่าไหนๆเราก็ต้องนำเข้าอุปกรณ์ทำภาพมาทำเองอยู่แล้ว สั่งมาเผื่อเพื่อนเผื่อคนรู้จักด้วยดีกว่าขายในราคาถูกๆ เราอยากมีเพื่อนที่ชอบทำงานประเภทนี้เหมือนเรา แต่ช้าก่อนค่ะ การนำเข้าแต่ละครั้งเราต้องสั่งมาในจำนวนเยอะ ดังนั้นจากที่คิดแค่ขายคนรอบข้างเอาไว้ทำเองตามความชอบของเราเริ่มจะไม่ไหวแล้ว เพราะสินค้ามีเยอะเราต้องกระจายออกไปหาคนไกลตัวบ้าง เราจึงเปิดเพจลงขายเฟส แต่ก็ยังไม่เป็นที่นิยมเท่าที่ควร เพจเรามีคนไลด์เยอะพอประมาณแต่คนซื้อหายากมากทั้งที่เราก็ขายถูกไม่ได้เอากำไรไรมาก ที่มาตั้งกระทู้เราไม่ได้มาขายของในนี้หรอกนะคะเพราะเราขายอยู่หน้าเพจแล้วอย่าเข้าใจผิด เราอยากใชว์ผลงานของเราเองที่ผู้หญิงคนนึงอย่างเราสามารถทำมันได้และสวยด้วย  ไม่ต้องใช้ทักษะการเป็นแม่ศรีเรือนที่มีมาแต่กำเนิดเลยค่ะ มันเป็นความภาคภูมิใจมากจริงๆ
รูปประกอบข้างล่างเป็นรูปที่เราทำเอง ฝีมือเราล้วนๆ ภูมิใจมาก


รูปสุดท้ายนี่เป็นร้านในฝันของเราเลย เราจะทำรูปสะสมไว้แล้วเปิดร้านแบบนี้แหละ Fighting!!

หมายเหตุ เราเป็นมือใหม่สำหรับการตั้งกระทู้ ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ ให้กำลังใจหรือให้คำแนะนำกันได้ค่ะ