คือตอนนี้เเอบเครียดๆค่ะ ปวดหัวกับความซับซ้อนของตัวเอง เรื่องมีอยู่ว่าคนข้างบ้านเราไปประสพอุบัติเหตุมาแล้วเหมือนจะป่วยทางสมองแต่ไม่ได้หนักนะคะ ใช้ชีวิตประจําวันได้อยู่ บอกไว้ก่อนนะคะก่อนหน้านี้ไม่เคยคุยกันเลยแทบไม่ได้เห็นหน้ากันเลยด้วยค่ะ จนเค้าป่วยแล้วแม่เค้าชอบพาออกมาเดินเล่น แล้วแม่เราก็เข้าไปทักทายยบ้าง แรกๆเราก็ยิ้มๆให้นะคะ แต่คือเราเป็นคนไม่ค่อยชอบทักคนไม่รู้จักอยู่แล้วหรือแบบทักพรํ่าเพรื่อเจอกันวันละสามครั้งก็ต้องทักสามครั้งงี้อ่ะค่ะ คือแรกๆเราก็โอเคก็ยิ้มให้ตามมารยาท แต่หลังๆเรารู้สึกไม่ดีอ่ะค่ะ คือเราเรียนหญิงล้วนมาเราไม่ชอบให้ผช.มาทักแบบคนสวยๆๆอะไรงี้อ่ะค่ะ แบบมาทํากระลิ้มกระเหรี่ยใส่ คืออันนี้เป็นนิสัยส่วนตัวเราจะไม่ชอบอยู่แล้ว และคืออย่างที่บอกเค้าป่วยใช่มั้ยคะเวลาเค้ามาทําท่ากระลิ้มกระเหรี่ยใส่เรา คนอื่นก็จะขําๆแซวๆมากกว่าเพราะเค้าป่วย แต่คือสายตาเค้าอะไรแบบนี้ เรารู้สึกไม่ดีอ่ะค่ะ ถ้าเราอยู่คนเดียวเราก็จะพยายามไม่ทัก แบบเลี่ยงๆใส่หูฟังไปเวลาเดินผ่านบ้านเค้า แต่แบบเค้าก็จะตะโกนเรียกดังมากๆๆๆ แบบเสียงตะคอกๆเรียกจนกว่าจะหันไปทัก ซึ่งเราก็เป็นคนนิสัยเสียค่ะ ไม่ชอบให้ใครมาบังคับในสิ่งที่ไม่อยากทํา คือเราก็ไม่ทักเราก็ใส่หูฟังเดินผ่านไปเลยเหมือนไม่ได้ยิน คือเรากลับบ้านมาก็รู้สึกแย่นะคะรู้สึกผิด กลัวไปทําร้ายความรู้สึกเค้า แต่เราก็ฝืนใจไม่ได้จริงๆอ่ะค่ะไม่รู้จะทํายังไง แต่แบบเราเครียดสถานการณ์นี้มากนะคะ เราไม่อยากออกไปไหน เวลากลับบ้านก็ต้องหาเวลากลับช่วงที่เค้าไม่ออกมาอยู่ข้างนอกอะไรแบบนี้ เหมือนเราต้องคอยระวังเวลาจะเข้าออกบ้านตัวเอง รู้ตัวดีนะคะว่าเป็นเรื่องไร้สาระมากเลยแต่เราก็ไม่รู้จะจัดการกับใจตัวเองยังไงอ่ะค่ะ ใครเคยรู้สึกอะไรแบบนี้บ้างมั้ยคะ