คนเรามักเสาะหาพระอริยะ.ภายนอก.แต่กลับไม่ค้นหาพระอริยะ.ภายใน

คนส่วนมากจะเป็นบ่อยอาการนี้ จากแต่ก่อนไม่เคยรู้ทันความคิด ปล่อยไปตามกระแสโลก พอมาเริ่มทำบุญ ทำความดี ปฏิบัติธรรม พยายามทำให้ตัวเองให้ดีขึ้น เวลาไปพบเจอคนมีอภิญญา หรือพระ ที่มีคุณธรรมสูง อาการปรามาสพระ

ไม่ว่าเป็นเพศบรรพชิตหรือฆราวาส ปกติมีวิธีสังเกตอย่างไรบ้างหรอครับ หรือนอกจากพระพุทธเจ้าที่รู้ หรือเป็นเรื่องการรู้เฉพาะตนเท่านั้นครับ โดยหลักแล้วพระอริยะจะมีศีล 5 บริบูรณ์ (ถ้าเป็นฆราวาส) และละสังโยช

ผมสงสัยในมุมมองของหลายๆ ท่านว่า ถ้าทำสมาธิยังไม่ถึงขั้้น เราทำผิด ทำถูก ได้แค่นั้นหรือ เพราะมีการกล่าวว่ามิจฉา สัมมา แค่นั้น ถ้าผมจะไปเขาใหญ่ตามแผนที่นี้ ยังไปไม่ถึง แวะกินข้าว ผมเดินทางผิดหรือ. - ถ้

พระอริยะที่เป็นบรรพชิตก็มี พระอริยะที่เป็นคฤหัสถ์ก็มี พระอริยะทั้งสองเพศนี้ศีลและวัตรภายนอกย่อมต่างกัน คฤหัสถ์โสดาบัน มีเพียงศีล๕ แต่บรรพชิตโสดาบันต้องรักษาศีลวินัย ๒๒๗ หรือมากกว่านั้น.. ฉะนั้นในพุทธศ

การสอนของชนชั้นปกครอง มักมีการปลูกฝังตั้งแต่ระดับครอบครัว ในเรื่องการสร้างการยอมรับทางสังคม เช่น บุคลิกภาพ การพูดจา การจัดการอารมณ์ นอกเหนือจากความรู้ทางวิทยาศาสตร์ หรือ หลัก กม. ในการปกครองคน ความรู

บุคคลทั่วไปถึงแม้จะยังไม่บรรลุธรรม แต่หากฝึกปฏิบัติสติปัฏฐาน กำหนดสติ กิริยาภายนอกก็ดูเรียบร้อย เพราะรู้จักระงับยับยั้ง ปรับเปลี่ยน..คำพูดเคยชินที่เป็นผรุสวาจาก็ไม่ปรากฏ การเงื้อง่าด้วยมือด้วยไม้ก็ไม่

อริยะบุคคลจะไม่เดินสุดขอบข้างใดข้างหนึ่ง เพราะสุดขอบคือถ้าไม่ลงทะเลก็เข้าป่าไปเลย. เช่นในเคสนี้เป็นต้น... ...ดูกรภิกษุทั้งหลาย เทวดาและมนุษย์ผู้ถูกทิฐิ ๒ อย่างกลุ้มรุมแล้ว พวกหนึ