สับสนตัวเอง อยากมีแฟน แต่รู้สึกว่า ต้องดูแลพ่อแม่ก่อน

เข้าเรื่องเลยนะคะ เราอายุมากแล้ว 30 กลางๆแล้ว แต่การงานก็ไม่ได้มั่นคงอะไร ฐานะทางบ้านเรียกว่า ยากจนค่ะ พ่แม่เป้นเกษตรกรอยู่ ตจว. เราเหงานะ อายุขนาดนี้ อยากมีแฟน มีคนมาคุยด้วยเป็นต่างชาติ และเท่าที่รู้ ฐานะเขาดีมาก มากจนเราคิดว่า มันห่างกันเกินไป และเรากังวลด้วยว่า ถ้าเราคบเขาแล้วเกิดต้องแต่งงานแต่งการกันไป เราจะทำยังไง ทุกวันนี้มีหนี้เกือบครึ่งแสน แต่ละเดือนก็เรียกว่า เดือนชนเดือน เงินเก็บแทบไม่เหลือ เราอยากใช้หนี้ให้หมด เก็บเงินปลูกบ้านให้พ่อแม่ แต่ก็นั่นล่ะ มันจะต้องอีกนานเท่าไร ใจนึงก็อยากมีแฟน มีครอบครัว แต่เรากลัวผู้ชายรับครอบครัวเราไม่ได้ ถ้าคบกันไป จะกลายเป็น เราต้องเอาเวลาไปดูแลพ่อแม่คนอื่น แทนที่จะได้ทุ่มเทกับพ่อแม่ตัวเอง
กับผู้ชายคนนั้นเป็นต่างชาตินะคะ เอเชียค่ะ ยังไงเขาก็รักพ่อแม่และคงไม่แยกบ้าน เราเห็นแบบนั้น เลยรีบชิงบอกว่า "เป็นเพื่อนกันเถอะ" ทุกวันนี้ก็คุยกันค่ะ แต่เขาก้ห่างๆไป กลายเป็นแค่เพื่อนจริงๆ เขาอายุเท่าเรา พ่อแม่เร่งให้แต่งงานภายในปีนี้ เพราะอยากมีหลาน ความจริงการได้เจอคนดีๆ มันก็รู้สึกดีนะคะ แต่เราติดตรงครอบครัวนี่ล่ะ เราคิดมาตลอดตั้งแต่เด็กว่า เราเป็นพี่คนโต ต้องมีหน้าที่ทำให้ครอบครัวดีขึ้น พ่อแม่สบายขึ้น แต่นั่นก็ทำให้เราเจ็บมากทีเดียว ลึกๆก็กลัวว่า แกตัวไป จะไม่มีคนดูแล เพื่อนๆคิดว่า เราควรทำอย่างไรดีคะ

เรานอกจากไม่รวย และมีหนี้ แล้ว หน้าตาถือว่า กลางๆมาก นานๆ จะมีคนเข้ามาจีบสักที แต่สุดท้ายก็ปล่อยหลุดมือ เฮ่อ