วิชามองผ่านสมาธิ หรือเพ่งจิต ที่เขาเรียกกัน แบบที่หมอดูนั่งทางในทำ คนไม่มีพรสวรรค์สามารถฝึกฝนให้มีได้ไหมครับ ?

สงสัยและอยากถามผู้รู้ในด้านการปฏิบัติธรรมการภาวนาว่าเวลานั่งสมาธิเดจงกรมต้องจงใจเพ่งอย่างเคร่งเครียดด้วยความอยากสงบไหมครับคือเร่งอยากให้สงบหรือแค่รู้ตัวแบบสบายให้จิตอยู่กับอารมณ์กรรมฐานเผลอไปคิดให้รู้

ขอเป็นแนวทางที่เป็นการฝึกที่ควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตประจำวัน เมื่อจิตมั่นเป็นสมาธิรับรู้สิ่งต่างๆอย่างที่เป็น ไม่ใช่อย่างที่อยากให้เป็น ช่วยยกอุปมาเปรียบให้เห็นภาพด้วยค่ะ

พระพุทธเจ้า เวลาพูดถึงอันตรายของสมาธิ พระองค์อธิบายด้วยคำว่า ขาดสติ (มุทธจิต) ฟุ้งซ่าน ง่วง (ถีนมิทธะ) หลงนิมิต ยึดติดอารมณ์สมาธิ

แยกวิญญานออกมาเป็นผู้รู้ ผู้ถูกรู้ได้ จิตต้องมีสมาธิ เป็นการสมถะและวิปัสนาในความเป็น อากาสา วิญญานันจา อากิญจัญยา จึงมีทั้งผู้รู้ ผู้ถูกรู้ที่เป็น วิญญานเช่นกัน ผู้ถูกรู้เกิดดับ ผู้รู้ดับด้วย (เหตุ

......บางคนอ้างว่า ไม่ถือศีล (ศีล 5 ) นั่งสมาธิจิตรวมได้เหมือนกัน เพราะการนั่งสมาธิถือว่าศีลครบ 5 ข้อ โดยอัติโนมัติอยู่แล้ว

จิตที่มีกำลัง เรียกรูปาวจรกุศลจิตและอรูปาวจรกุศลจิต จิตประเภทนี้จะเป็นตัวรู้อารมณ์ เข้าไปในอารมณ์ เช่นเมื่อรู้ว่าหายใจ จิตประเภทนี้จะเข้าไปที่รูปหายใจ จิตจะเป็นผู้เห็นว่า หายใจในลักษณะอย่างไร หายใจ

ถ้าเราไปดูหมอดู แล้วหมอดูจะรู้มั้ยคะว่าเรามีอารมณ์ทางเพศบ่อยหรือจิตนาการอะไรในหัว