เคยสงสัยมั้ยคะ ทำไมเราต้องแคร์ความคิดคนอื่นมากเกิน ทั้งที่มันไม่ก่อความสุขหรือประโยชน์ใดๆแก่เราเลย
เราเป็นเด็ก58ค่ะ ช่วงม.ปลายเราไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย โดยเฉพาะม.6 เราไป รร สาย ไม่เข้าเรียน งานไม่ส่ง เรารู้ค่ะ ว่าเราแย่ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความขี้เกียจ และความคิดที่ว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ทัน" ตอนม.ต้น เราเป็นเด็กที่เรียนได้ดีอันดับต้นๆของห้อง จนอาจารย์ที่เคยสอนม.ต้น ต่างตกใจถึงความเปลี่ยนไปของเราค่ะ เราไม่เคยเรียนตกวิชาไหนเลยนะคะ มิหนำซ้ำยังได้4วิชาคณิตเพิ่มด้วย
เราสอบปลายภาคม.6ด้วยความไม่รู้อะไรเลยค่ะ ไม่มีความรู้อะไรเลย แต่ด้วยความที่เป็นกากบาท เราจึงผ่านฉลุย
วันประกาศผล..
เราตก6ตัว มส.2 ตัว และ0 4ตัว
ครั้งแรกในชีวิตเลยแหละค่ะ เจ็บมาก ยิ่งกว่าโดนแฟนทิ้งอีกค่ะ
เราใช้เวลาในการซ่อม วันสุดท้ายที่มี จนหมดเขต เหลืออีก2ตัวที่มส. เราต้องมาซ่อมอีกทีในวันที่5พ.ค. ซึ่งเป็นวันแอดวันสุดท้าย แน่นอนค่ะ "เราหมดสิทธิแอด"
คำถาม เราจะเรียนต่อไหน??
วันที่เราได้ใบจบ ในขณะที่เพื่อนๆต่างรอผลแอด และผลที่ได้คือติดทุกคนตามที่ได้หวังไว้
แต่เรา ต้องมานั่งฟังอาจารย์บ่น "เธอเรียนรามไม่จบหรอก เธอเรียนราชภัฏเถอะ เธอไม่มีปัญญาเรียนมหาลัยดังๆเหมือนเพื่อนเธอหรอก"
เราน้อมรับทุกข้อกล่าวหาค่ะ เพราะเรารู้ว่าความผิดพลาดครั้งนี้ มันสายไปแล้ว..
ทางต่อไป เราหารับตรงหลังแอดค่ะ ด้วยความที่ทางบ้านค่อนข้างจะไม่มีฐานะ เราจึงไปเรียนเอกชนให้จบๆเรื่องไปไม่ได้ เราไม่ได้ลงสอบ7วิชาค่ะ เพราะเราคิดว่าเราจะแอด เราเลยหมดสิทธิ มศว เราคะแนนไม่ถึงคณะที่ใฝ่ฝัน มหาลัยที่ใฝ่ฝัน เราก็อดอีกตามเคย
ณ เวลานี้เรามีทางเลือกแค่สองทาง คือ
1.เรียนรามก่อนหนึ่งปี แล้วค่อยซิ่ว
2.เรียนราชภัฏไปเลย
เราไม่ได้มีอคติกับสองอย่างนี้นะคะ แต่เราแคร์กับคำพูดคนรอบข้างมากๆ เราไม่อยากให้เค้าพูดว่า "ก็ได้แค่นี้" เราอยากให้เค้าตาเบิกกว้าง ในวันที่เราประสบความสำเร็จในการศึกษาต่อ เหมือนที่เพื่อนๆเราทำได้ เราอยากได้แบบนั้นจริงๆนะคะ แต่เราไม่มีทางเลือกที่3เลย
บางทีเราก็แคร์คนอื่นมากไป เรารู้ค่ะ แต่เราไม่รู้ทำไมว่าเรายังต้องแคร์ เราอยากให้แม่เราภูมิใจ พูดกับคนอื่นได้ว่าเราติดมหาลัยดัง คณะดัง แต่เราทำไม่ได้อ่าค่ะ เราเสียใจกับการผิดพลาดครั้งนี้นะคะ เราไม่โอเคเลย
เราไม่กล้าไป รร เพราะกลัวคำถามที่ว่า "เธอเรียนไหน พี่เรียนไหน" เรากลัวคำถามนี้มากๆค่ะ เวลานั่งคุยกันในเรื่องนี้ กลายเป็นเราที่ได้แต่นั่งรับฟัง ไม่มีความคิดเห็นอะไรเลย
เรารู้ค่ะว่าควรเปลี่ยนคำดูถูกเป็นแรงผลักดัน แต่บางที่คำพูดเหล่านั้นมันมีแรงผลักมากกว่าแรงผลักดันน่ะสิคะ
เราอยากมีอนาคตที่ดี ให้เงินพ่อแม่ใช้ แต่เรายังหาทางที่ทำให้เราไปถึงตรงนั้นไม่ได้เลย
เราคิดว่าเราเรียนรามไม่ไหว แต่ถ้าเทียบกับราชภัฏ ใครๆก็บอกว่า คนรับรามเข้าทำงานมากกว่า เรากังวลมากค่ะ รบกวนหน่อยนะคะ
ถ้าไม่ถูกใจได้ดั่งใจใคร เราก็ขอโทษด้วยนะคะ
ความผิดพลาดครั้งสำคัญในวัยเรียน!!
เราเป็นเด็ก58ค่ะ ช่วงม.ปลายเราไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย โดยเฉพาะม.6 เราไป รร สาย ไม่เข้าเรียน งานไม่ส่ง เรารู้ค่ะ ว่าเราแย่ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะความขี้เกียจ และความคิดที่ว่า "เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ทัน" ตอนม.ต้น เราเป็นเด็กที่เรียนได้ดีอันดับต้นๆของห้อง จนอาจารย์ที่เคยสอนม.ต้น ต่างตกใจถึงความเปลี่ยนไปของเราค่ะ เราไม่เคยเรียนตกวิชาไหนเลยนะคะ มิหนำซ้ำยังได้4วิชาคณิตเพิ่มด้วย
เราสอบปลายภาคม.6ด้วยความไม่รู้อะไรเลยค่ะ ไม่มีความรู้อะไรเลย แต่ด้วยความที่เป็นกากบาท เราจึงผ่านฉลุย
วันประกาศผล..
เราตก6ตัว มส.2 ตัว และ0 4ตัว
ครั้งแรกในชีวิตเลยแหละค่ะ เจ็บมาก ยิ่งกว่าโดนแฟนทิ้งอีกค่ะ
เราใช้เวลาในการซ่อม วันสุดท้ายที่มี จนหมดเขต เหลืออีก2ตัวที่มส. เราต้องมาซ่อมอีกทีในวันที่5พ.ค. ซึ่งเป็นวันแอดวันสุดท้าย แน่นอนค่ะ "เราหมดสิทธิแอด"
คำถาม เราจะเรียนต่อไหน??
วันที่เราได้ใบจบ ในขณะที่เพื่อนๆต่างรอผลแอด และผลที่ได้คือติดทุกคนตามที่ได้หวังไว้
แต่เรา ต้องมานั่งฟังอาจารย์บ่น "เธอเรียนรามไม่จบหรอก เธอเรียนราชภัฏเถอะ เธอไม่มีปัญญาเรียนมหาลัยดังๆเหมือนเพื่อนเธอหรอก"
เราน้อมรับทุกข้อกล่าวหาค่ะ เพราะเรารู้ว่าความผิดพลาดครั้งนี้ มันสายไปแล้ว..
ทางต่อไป เราหารับตรงหลังแอดค่ะ ด้วยความที่ทางบ้านค่อนข้างจะไม่มีฐานะ เราจึงไปเรียนเอกชนให้จบๆเรื่องไปไม่ได้ เราไม่ได้ลงสอบ7วิชาค่ะ เพราะเราคิดว่าเราจะแอด เราเลยหมดสิทธิ มศว เราคะแนนไม่ถึงคณะที่ใฝ่ฝัน มหาลัยที่ใฝ่ฝัน เราก็อดอีกตามเคย
ณ เวลานี้เรามีทางเลือกแค่สองทาง คือ
1.เรียนรามก่อนหนึ่งปี แล้วค่อยซิ่ว
2.เรียนราชภัฏไปเลย
เราไม่ได้มีอคติกับสองอย่างนี้นะคะ แต่เราแคร์กับคำพูดคนรอบข้างมากๆ เราไม่อยากให้เค้าพูดว่า "ก็ได้แค่นี้" เราอยากให้เค้าตาเบิกกว้าง ในวันที่เราประสบความสำเร็จในการศึกษาต่อ เหมือนที่เพื่อนๆเราทำได้ เราอยากได้แบบนั้นจริงๆนะคะ แต่เราไม่มีทางเลือกที่3เลย
บางทีเราก็แคร์คนอื่นมากไป เรารู้ค่ะ แต่เราไม่รู้ทำไมว่าเรายังต้องแคร์ เราอยากให้แม่เราภูมิใจ พูดกับคนอื่นได้ว่าเราติดมหาลัยดัง คณะดัง แต่เราทำไม่ได้อ่าค่ะ เราเสียใจกับการผิดพลาดครั้งนี้นะคะ เราไม่โอเคเลย
เราไม่กล้าไป รร เพราะกลัวคำถามที่ว่า "เธอเรียนไหน พี่เรียนไหน" เรากลัวคำถามนี้มากๆค่ะ เวลานั่งคุยกันในเรื่องนี้ กลายเป็นเราที่ได้แต่นั่งรับฟัง ไม่มีความคิดเห็นอะไรเลย
เรารู้ค่ะว่าควรเปลี่ยนคำดูถูกเป็นแรงผลักดัน แต่บางที่คำพูดเหล่านั้นมันมีแรงผลักมากกว่าแรงผลักดันน่ะสิคะ
เราอยากมีอนาคตที่ดี ให้เงินพ่อแม่ใช้ แต่เรายังหาทางที่ทำให้เราไปถึงตรงนั้นไม่ได้เลย
เราคิดว่าเราเรียนรามไม่ไหว แต่ถ้าเทียบกับราชภัฏ ใครๆก็บอกว่า คนรับรามเข้าทำงานมากกว่า เรากังวลมากค่ะ รบกวนหน่อยนะคะ
ถ้าไม่ถูกใจได้ดั่งใจใคร เราก็ขอโทษด้วยนะคะ