เคยไหม หัวใจกับสมองมันสั่งการขัดกัน..

เราเป็นคนนึงที่มักเลือกให้เหตุผลสำคัญกว่าความรู้สึกเสมอ
ทุกๆครั้งเราผ่านมันมาได้ คงอาจจะเป็นเพราะเราคงดื้อมากๆเลยมั้ง ไม่เคยที่จะแคร์หรือสนใจคำพูดคนรอบข้างและแม้แต่คนในครอบครัว ก็ไม่เคย

จนมันเกิดเหตุการมากมาย..
และมันทำให้เรารู้สึกว่า ครอบครัวรักเรามากที่สุดแล้ว

จนพอเวลามันผ่านไป พอใจเราเริ่มเข้มแข็ง
มันก็ทำให้เราอยากลองหัดเดินอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ เรารู้สึกแปลกดีจัง
มันเป็นครั้งแรกที่เราไม่อยากจะเอาเหตุผลมาตัดสินการกระทำของตัวเองอีกแล้ว
แต่เราก็อดที่จะต้านมันไม่ไหว

อื้มม เหตุผลของเราคือ ครอบครัวเราเอง
เราเบื่อโลกทุกครั้ง ถ้าเราจะต้องทะเลาะกับแม่ โลกของเรามันน่าเบื่อไปหมดเลย

[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เราไม่รู้นะว่าการเลี้ยงดูของครอบครัวเรา ทำไมถึงทำให้ทุกๆคนมองว่าเราคือคุณหนู
ครอบครัวเราไม่ได้รวยเลยนะ

แต่ที่ทุกคนต่างมองแบบนั้น เพราะครอบครัวเราดูแลเราดีมากเลย
เราเป็นเด็กผู้หญิงที่ตื่นเช้าไปโรงเรียน เย็นกลับบ้านกินข้าวกันพร้อมหน้า

จะไปเที่ยว ก็ชอบไปแต่กับแม่
จะไปเที่ยวกับเพื่อน เดี๋ยวแม่ไปส่ง เที่ยวเสร็จเดี๋ยวแม่มารับนะ

มันเป็นแบบนั้นทุกครั้งเลย แต่เราไม่เบื่อนะ เราชินซะมากกว่า
เราตัวติดกับแม่จนเพื่อนผู้ชายชอบล้อว่าเป็นลูกคุณหนู

ทุกคนคงพอเข้าใจเนอะ ว่าแม่น่าจะสำคัญต่อความคิดเรามากขนาดไหน

พอเราจะเริ่มหัดเดินอีกครั้ง ครั้งนี้มันต้องใช้เหตุผลมากกว่าครั้งก่อนๆ
เพราะที่ผ่านมา เราคงใช้แค่ใจตัดสินทุกอย่าง
จนมันแย่ไปหมด..

เขาเดินเข้ามา พร้อมกับความรู้สึกที่เราไม่เคยรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว
มันทำให้เรากล้าที่จะอยากเริ่มต้นใหม่อีกรอบ

ครั้งนี้ก็ใจๆไปเลย เข้าหาครอบครัวเลยเนอะมันจะได้แฟร์ๆ
ถ้าครอบครัวไม่โอเคร เราจะได้ถอยออกมาทัน

แต่แล้วมันก็เป็นอย่างที่เราคิดเลย
แม่ คนที่เราเชื่อฟังเขามากที่สุด กลับพูดมาแค่ประโยคสั้นๆ ว่า แม่ว่ามันไม่เหมาะ

เรารู้เลยอะ ว่าเราควรทำไง..
เราทำใจไว้ก่อนแล้วนะ คิดว่าเราทำใจได้ สบายๆไม่คิดอะไร

เพราะที่ผ่านมา เขาพูดแบบนี้กับเราตลอด.. ซึ่งเราไม่เคยเชื่อเขาเลย ดื้อมาทุกครั้ง
สุดท้ายมันก็ทิ้งให้เราอยุ่กับครอบครัวเราทุกคนเอง..

จนครั้งนี้ คิดแล้วแหละว่าถ้าแม่บอกไม่เหมาะ ก็คือเลิกคุย

พอเราตัดสินใจที่จะทำ
ความรู้สึกมันกลับบอกว่า อย่าทำแบบนั้นสิ..

ที่ความรู้สึกมันบอกแบบนั้น เพราะเขาดีมากเหลือเกิน
แต่ขอโทษนะเราต้องถอยออกไปตอนนี้ ก่อนที่มันจะลึกไปกว่านี้

เราพูดไปตรงๆคะ ว่าพอแค่นี้ดีกว่า เราไม่เลือกที่จะหายไปเฉยๆ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เราไม่ได้บอกเหตุผลเกี่ยวกับครอบครัวเรานะ
เราคิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีแล้ว แต่มันกลับแย่กับเขามากๆ

จนเรารู้สึกแย่ตามไปด้วย

แต่เราเดินออกมาแล้ว เราเดินกลับไปหาแกอีกไม่ได้จริงๆวะ
ใช่ ที่ความรู้สึกของคนเรามันไม่ใช่เรื่องที่น่าล้อเล่น

เรารุ้สึกดีนะ แต่ไม่ได้รุ้สึกรัก
ในสายตาแก เราคงจะดูเก่งมากๆเลยเนอะ นึกจะตัดก็ตัดเอาดื้อๆ

ใจคนนะเว้ย ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าคนอื่นเลย
แต่เราเลือกที่จะเก็บความรู้สึกไว้ข้างในดีกว่าเอามันออกมาทำร้ายใครต่อใคร

ขอโทษนะถ้าการหายไปของเราจะทำให้แกเจ็บปวด
แต่เราไม่อยากเห็นแกเจ็บไปมากกว่านี้ ยิ่งยื้อยิ่งแย่

เรื่องราวดีๆ เก็บไว้นึกถึงให้มีความสุขดีกว่าเนอะ
อย่ารอเราเลยนะ
ยังไงๆ เราก็คงกลับไปหาแกไม่ได้อีกแล้ว..

ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ


*กระทู้นี้ เราแค่อยากมาตั้งไว้ แกเคยถามเรานิ ว่าทำไมถึงชอบอ่านพันทิปนัก เราเข้ามันทุกวันเพราะรู้ว่าวันนี้จะได้มาตั้งถึงแกไง
เราหวังว่าแกคงจะเข้ามาเจอกระทู้นี้เข้าสักวัน #ฝากแทคไปให้ถึงเขาที