" รักแท้ ที่มีตัวตนและสัมผัสได้ ที่มีอยู่บนโลก"

สวัสดีครับทุกท่าน
     เรื่องราวที่ผมจะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ เป็นเรื่องราวต่อจาก " เจอแล้ว...รักแท้ สิ่งที่คิดว่าไม่ได้มีอยู่จริงบนโลก..." สามารถเข้าไปอ่านกันได้ที่ http://pantip.com/topic/33734023
เท้าความจากตอนที่แล้ว...
   
     ผมนัดเธอออกเดทหรือนัดเจอหน้ากันเป็นครั้งแรก สิ่งที่ผมบอกกับเธอคือ "พี่ไปไหว้พระกันมั้ย"  ซึ่งสิ่งที่ตอบกับมาคือ " ไปดิ๊ วัดอะไรที่ไหน แล้วก็วัน
ไหน " มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเลยจริงๆ หัวใจเต้นแรงสุดๆ ถ้าคนที่เป็นโรคหัวใจคงตายไปแล้วอะไรอย่างนั้น ผมไม่ช้าเลยที่จะหาข้อมูลการ
ท่องเที่ยวรอบกรุง สถานที่คือ วัดบริเวณรอบๆ วัดพระแก้ว ผมทำตารางการเที่ยวหลายสถานที่หลายๆที่ เป็นคนอาสาข้าวของทุกอย่างที่จะใช้ในวันนั้น
และวันที่นัดกันก็คือ วันที่ 6 เมษายน 2015 มันจะเป็นวันที่ได้เจอกันครั้งแรก
     
     วันที่ 6 เมษายน 2015 เป็นวันที่สภาพอากาศไม่เอื้ออำนวยกับกันเดินทางรอบกรุง จริงๆ แต่ใครจะไปสนล่ะในเมื่อวันนี้มีนัด ที่จะเจอเธอเป็นครั้งแรก
พวกคุณมีอาการแบบผมบ้างหรือป่าวครับ ที่พอจะมีเรื่องสำคัญๆ ที่ไรเป็นต้องมีอาการ นอนไม่หลับ กังวนจิตใจว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไง นึกถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นว่าจะเป็นอย่างไง จัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่จะใช้ในการออกเดทครั้งแรก จนสุดท้ายก็หลับไปในเวลา 04.45 น. (นอนดึกสุดๆ)   เช้าวันที่ 6 เมษายน 2015เรานัดกันที่ Major ปิ่นเกล้า  ในเวลา 09.00 น เนื่องด้วยที่ว่าเมื่อคืนนอนดึก ตื่นอีกที 08.20 น (ให้ตายเถอะครับ นัดครั้งแรกก็สายซะแล้ว) ด้วยความที่ตื่นสายผมรีบอาบน้ำ และเก็บข้าวของภายใน 20 นาทีเห็นจะได้ ด้วยความโชคดีของผมที่การเดินทางวันนั้นรถไม่ติด เนื่องมาจากเป็นวันหยุดยาวผู้คนทั่วไป เดินทางกับต่างจังหวัดกันพอสมควร ผมเลยถึงตรงกับเวลาที่นัดกันไว้ แต่พอไปถึง เธอส่งข้อความมาบอกว่า " อาจจะไปช้าหน่อยนะพอดีมีธุระ " ซึ่งผมเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบรอใคร หรือต้องรอเวลา นานๆ แต่ครั้งนี้ผมกับรอ เธอได้ถึง 1 ชั่วโมง เป็นเพราะอะไรไม่รู้ถึงรอ เธอได้นานขนาดนี้ และแล้วเธอก็มา ผมนั่งค่อยเธอที่ MC cafe เธอเดินเข้ามาในขณะนั้นผมทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะทักเธออย่างไง เลยยกมือไหว้ เธองามๆไปหนึ่งครั้ง พร้อมกล่าว " สวัสดีครับพี่ " ภาพที่เห็นเธอเป็นครั้งแรกที่เทียบกับที่เห็นรูปใน Facebook แล้วมันชั่งแตกต่างอะไรกันขนาดนั้น ผมเริ่มทำตัวไม่ถูก 555+ เธอน่ารักมากๆ ทำให้ผมทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่เลย อย่างที่ว่าแหละครับ บางครั้งภาพใน Facebook กับตัวจริงมักจะแตกต่างกัน  จากนั้นเราก็ไปตามที่ผมได้วางแผนการเที่ยวไว้ พวกคุณๆเชื่อกันหรือ  ป่าวครับ ในเวลาที่เดินคู่กับใครสักคนที่เรา ชอบหรือถูกใจแล้ว เราจะเดินไม่ค่อยเป็นทาง สำหรับผมแล้ว ผมชอบเดินตามหลังผู้หญิง เพราะผมคิดว่าถ้าเราเดินข้างหน้าเธอ หรือข้างๆระวังเดินทางหากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา เราจะได้เดินเธอและอาจจะช่วยเธอได้ทัน ระวังการเที่ยวรอบวัดพระแก้วนั้น ผมเดินข้างหลังเธอตลอด แต่อย่างที่บอกอ่ะครับว่าสภาพอากาศมันไปเอิ้ออำนวยกับการเดินเที่ยวจริงๆ จากการวางแผนไว้ตั้งแต่ต้นมันจึงไม่สามารถทำได้หมด จึงทำได้แค่ไหว้พระแก้ว และข้ามฝั่งไปวังหลังเราจึงไปทานสเต็กกันที่วังหลัง ถามว่าอร่อยมั้ยเหรอครับ บอกได้เลยว่าตอนนั้นอะไรๆ ก็อร่อยไปหมดแหละครับ 555+ หลังจากที่เราทานสเต็กเรียบร้อยเราก็กลับไปดูหนังกันต่อ Fast and Furious 7 ใครจะเชื่อการดูหนังด้วยกันครั้งแรก เอาซะมันเลยที่เดียว ในช่วงเวลานั้นผมเชื่อนะครับว่า ทุกคนต้องเกรงไม่กล้า หัวเราะดังๆ หรือเป็นเหมือนไม่ใช่ตัวเอง ซึ่งมันต่างจากผมมาก
ผมสามารถหัวเราะเสียงดังๆ ได้โดยที่ไม่อายเธอเลย ผมไม่รู้นะครับว่าเป็นเพราะอะไร อาจจะเป็นเพราะเราคุยกันแบบไม่ปกปิดตัวเองมั่งครับ เป็นตัวของตัวเองตลอด
     
      จากที่เราดูหนังกันจบเราได้เดินเล่นตลาดนัดหน้า Major กันสักพักหนึ่ง แต่ด้วยความที่ผมอยากอยู่กับเธอนานๆ เลยบอกว่าเข้าบ้านไม่ได้ เธอจึงชวนไปกินขนมต่อ ระหว่างที่เรากินขนมนั้นเราคุยกันเป็นชั่วโมง ทั้งๆที่ไม่รู้จะคุยกันเรื่องอะไรเลย แต่ด้วยสภาพเธอตอนนั้น เหมือนเหนื่อยและเพลียมากๆ เพราะเธอต้องตากแดดตากลม เดินเที่ยวไปกับผม ทั้งร้อนและเหนื่อย แต่เธอก็เดินไปพร้อมกับผม ผมเลยชวนเธอกลับบ้าน และแล้วการออกเดทครั้งแรกของเราก็ได้จบลง ความประทับใจ ที่ได้จากเธอ ณ วันนั้น ทำให้ผมรู้สึกว่าผมได้ "รักเธอ เข้าแล้ว" เหตุผลนั้นเหรอครับ ถ้าคุณๆ เชื่อว่า รักแรกพบมีจริง นั้นแหละครับเหตุผลที่ผมนั้น "รักเธอ"หลังจากนั้น เราได้เจออีกครั้ง มีอยุ่วันหนึ่ง เราไปไหว้พระกันเช่นเดิม ทานข้าวกัน เราเหมือนเริ่มจะสนิทกันมากขึ้น วันนั้นผมจะอาสานั่งรถไปส่งเธอที่ห้อง แต่ด้วยที่ว่า "ใจไม่กล้าพอ"เลยไม่ได้ไปส่งเธอ ให้เธอกลับห้องคนเดียว ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่ผมคิดผิด เนื่องจากเธอเกิดเหตุการณ์ ที่มีหมู่ผู้ชายที่นั่งท้ายกระบะรถเล่นน้าสงกรานต์ จะลงมาปะแป้งเธอ แต่ก็ไม่ได้ลงมาจากน้ำเสียงที่เธอเล่าให้ฟังนั้น ทำให้ผมโกรธตัวเองมาที่ไม่ได้ไปส่งเธอ ผมเลยตั้งปฎิพานว่า หากเราจะไปไหนด้วยกัน ผมจะไปส่งเธอทุกครั้ง สิ่งที่เธอเจอมามันทำให้ผมเหมือนตกจากตึกสูง ใจหายอย่างบอกไม่รู้ จากวันนั้นเราก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนด้วยกัน แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้เธอนั้นเริ่ม" รักเธอมากขึ้นเลือยๆ " มีอยู่วันหนึ่งผมได้ไปหาเธอที่ห้องซึ่งเราไปนัดกันไปเพื่ออ่านหนังสือ ดูซีรย์เกาหลีด้วยกันเราสามารถหัวเราะไปด้วยกัน มีบางครั้งอินซีรีย์ ร้องไห้ไปด้วยกัน 555+ (ที่อยู่ด้วยกันนั้นเราไม่ได้มีอะไรด้วยกันนะครับ อย่าคิดไปเองนะครับ ที่ว่าผู้หญิงผู้ชายอยู่ด้วยกันแล้วต้องมีอะไรกัน ) เราบริสุทธื์ใจครับที่อยู่ด้วยกันเข้าเริ่มเจอกันบ่อยครั้งขึ้น วันที่ 16 เมษายน ผมข้อไม่เรียนเธอว่าพี่ แต่เรียกชื่อเธอธรรมดาเพราะผมคิดว่าถ้าเรียกเธอว่า พี่ต่อไปมันเหมือนว่าผมกับเธอห่างกันเกินไป 555+ คิดไปเองทั้งนั้น แต่เธอไปอนุญาติ แต่ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เพราะผมเชื่อว่าสักวันหนึ่งผมจะเป็นแฟนเธอให้ได้   วันที่ 21 เมษายน เป็นวันเกิดของเธอ วันนั้นเป็นวันที่ผมไม่ได้อยุ่กับเธอเพราะผมออกไซต์งาน แต่ผมก็ไม่เคยลืมนะครับว่าเป็นวันเกิดของเธอ วันนี้ผมเซอร์ไพรส์ด้วยการอวยพรวันเกิดเธอ(เซอร์ไพรส์อะไรเหรอครับ ผมขอไม่บอกนะครับ) มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยทำให้ใครมาก่อน และเป็นเธอคนแรกที่ผมทำให้เธอ เขียนแล้วก็อายตัวเอง 555+ หลังจากวันเกิดเธอ วันที่ 27 เมษายน เป็นวันที่เธอเลี้ยงวันเกิดกับเพื่อนๆ วันนั้นผมทำงานเลิก 2 ทุ่มซึ่ง ผมจึงรีบไปงานเลี้ยงวันเกิดย้อนหลังเธอ เนื่องด้วยเหตุที่ว่าอยากจะรู้จักเพื่อนๆของเธอและแสดงให้เห็นว่าผมนั้นจริงจังกับเธอแค่ไหนให้เพื่อนๆของเธอได้เห็น วันนั้นเหมือนเป็นวันที่สอบปากคำผมจริงๆเรื่องมีคำถามมากมาย 555+ แต่ผมไม่กลัวคำตอบเหล่านั้นหรอกครับเพราะผมพูดความจริงทั้งนั้น 555+ และในวันเดียวกันนั้นผมได้มีรูปคู่กับเธอเป็นครั้งแรก  แต่วันเกิดของเธอนั้นผมไม่ได้ให้ของขวัญอะไรกับเธอเลยสักอย่าง วันนั้นผมเห็นรูปวาดเหมือนจากกำแพงร้านแห่งหนึ่ง เลยมีความคิดจะวาดให้เธอทั้งๆที่ไม่เคยวาดมาก่อน เลยเรียนการวาดรู้จาก YouTube ใช้เวลานานพอสมควรเลย โคตรยากในการวาดรูปเนี่ย...  จากวันนั้นเป็นต้นมาความสัมพันธ์ของเราเริ่มดีขึ้นเลื่อยๆ  มันทำให้ความรู้สึกของผมที่มีให้เธอคนนี้ คือผมอยากหยุดอยู่กับเธอคนนี้คนเดียวทั้งๆที่ ไม่เคยคิดมาก่อน จะจีบเธอไปตลอดชีวิต จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ผมยังเหมือนเดิมกับความรู้สึกที่มีให้เธอในวันแรก เรื่องราวต่างๆมีมากมายแต่ผมขอโทษนะที่ไม่สามารถเล่าให้ คุณๆฟังได้หมด เพราะมันมีเยอะมากมาย จนไม่สามารถจะเขียนได้หมด เรื่องราวต่างๆที่ได้เขียนขึ้นเป็นความรู้สึกดีดีที่เรามีต่อกัน ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าพรุ่งนี้หรืออนาคตจะเป็นอย่างไรก็ตาม จะสมหวังหรือ
เสียใจ แต่เธอเป็นผู้หญิงที่ผมได้เลือกที่จะหยุดอยู่กับเธอแล้ว อย่างไงผมก็จะรักเธอไปตลอดชีวิต และผมพร้อมที่จะสู้กับปัญหาที่จะเกิดขึ้น ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ผมจะอยุ่ข้างเธอตลอด และนี่คือคำสัญญาจากผม ผู้ชายที่ไม่ได้มีพร้อมไปทุกอย่าง...

     ทำไม ผมถึงเรียกรักครั้งนี้ว่า " รักแท้ " นั้นนะเหรอครับ เพราะว่า น้ำตาของผมไหลได้โดยที่เห็นเธอเป็นทุกข์และร้องไห้ หัวเราะเสียงดังดัง ไปกับเธอได้ทั้งๆที่เป็นเรื่องที่นั้นไม่ค่อยจะสนุกอะไร มีความสุขทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ ไม่มีเรื่องทุกข์ใจที่อยู่ใกล้กับเธอ เมื่อเจอเรื่องเคลียดมา แต่เพียรเธอยิ้มให้ผมก็ลืมเรื่องเครียดนั้นได้ทันที เป็นเพื่อนเธอที่คุยกับเธอได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องเล่านั้นจะทำให้เราเจ็บปวดก็ตาม เจ็บปวดแทนเธอได้ โกรธเคื่องคนที่มาว่าเธอ และอีกมากมายที่เขียนอย่างไงก็เขียนไม่จบ  นี่แหละครับความรักของผม
  

ขอบคุณนะครับที่ อ่านเรื่องราวของผมถึงแม้ว่ามันจะดูน้ำเน่าก็ตาม แต่สิ่งที่ผมได้เขียนขึ้นนั้นมันมาจาก Driary ของผมเอง