***สนทนาค่ะ***
ก่อนอื่นต้องขอโทษทุกคนนะคะ เราตั้งกระทู้ผ่านมือถือ หากใช้ภาษาไม่ถูกต้องหรืออาจจะมีคำผิดเยอะ ก็ขอโทษด้วยนะคะ
เขาเรื่องเลยดีกว่าค่ะ..
ตั้งแต่เล็กจนโต เราไม่เคยมีแฟนมาก่อน ใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือมาตลอด (เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาก) กระทั่งเรียนจบ ม.ต้น ก็ได้ย้ายเข้ามาเรียนต่อที่วิทยาลัยการอาชีพ (ไม่ขอระบุนะคะว่าที่ไหน) ชีวิตก็ดำเนินไปอย่างปกติหมือนเดิม คืออ่านหนังสือ มาวันหนึ่งที่เราต้องออกฝึกงาน แต่ดันหาที่ฝึกงานไม่ได้ ก็เลยต้องฝึกงานที่วิทยาลัยไปโดยปริยาย ช่วงเช้าถึงบ่ายเราได้รับหน้าที่รับแลกคูปองน้ำและอาหาร บางวันก็ได้ขายน้ำ(แบบเทใส่แก้ว)ขายขนม (สลับกับเพื่อนแกคน) หลังจากบ่ายโมงก็เดินเอกสาร เราก็ตั้งใจทำในหน้าที่ของตัวเอง วันนั้นน้ำแข็งในถังจับกันเป็นก้อน เราก็ต้องหาวิธีการทำให้น้ำแข็งละเอียดพอที่จะตักใส่แก้วได้ เราเลยใช้พละกำลังที่มีจัดการใช้กระบวยตักน้ำแข็งทุบซะเลย น้ำแข็งนี่กระเด็นเต็มหน้า และด้วยความบังเอิญก็มีผู้ชาย 2 คนกำลังเดินมาทางนี้ คิดในใจว่าจะขอให้ช่วยดีมั้ย แต่ก็ทำเองดีกว่าเราไม่รู้จักเขา และในความมีน้ำใจของเขา เขาเดินเข้ามาหาพร้อมกับพูดว่า "เดี๋ยวผมทุบให้ครับ" เราก็ขอบคุณเขา ตอนนั้นเรารู้สึกแปลกๆ คือจริงๆเขาจะไม่ช่วยก็ได้ ทำไมผู้ชายคนนี้มีน้ำใจจัง
ตั้งแต่วันนั้นมาเราก็จะเห็นเขามาป้วนเปี้ยนแถวนี้บ่อยๆ (หน้าโรงอาหาร) แล้วก็เริ่มแซว "สกูปปี้ไอ น้ำเงิน!!!" ตะโกนมาแต่ไกล ตอนแรกเราก็งงๆ ว่าคืออะไร จนมารู้ว่าเขาเรียกเรา (ยังไม่รู้จักชื่อกันแถมตอนนั้นมีเราคนเดียวที่ขี่รถรุ่นนี้) เราก็คิดในใจว่าบ้าปะมาตะโกนเรียกชื่อรถ.. แล้วก็มาถึงวันที่เขามาขอเบอร์เรา ความรู้สึกตอนนี้เราอายมาก คือมันอยู่หน้าโรงอาหารน่ะ แล้วคนมันก็เยอะไง เราก็เงียบอย่างเดียวเลย เขาก็เลยเดินเข้าโรงอาหารไป ตกบ่ายมาเรากับเพื่อนทำงานทุกอย่างเสร็จแล้วเลยขออู้แว๊บเข้าห้องสืบค้นซะหน่อย (ก็ห้องอินเตอร์เน็ตนั่นละ) เราก็เล่นเกมส์ปลูกผักไป สักพักหนึ่งไม่รู้ว่าด้วยความบังเอิญหรืออะไร เขาเปิดประตูเดินเข้ามาข้างใน เราก็รีบแอบใหญ่เลย (ก็ไม่รู้ว่าแอบทำไม) และที่ยิ่งกว่านั้นเขามานั่งเล่นคอมพิวเตอร์เครื่องข้างหน้าเราจ้า เราก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าหันมาเจอนะ และก็.. โป๊ะเช๊ะ!! จ๊ะเอ๋ เลยจ้า ทันทีที่เห็นเราเขาก็พูดเลยว่า "ขอเบอร์หน่อยสิ" ด้วยความเขินเราก็บอกว่า "ไม่มี ไม่มีโทรศัพท์ใช้" เขาก็มองหน้า "จะให้ดีๆหรือไม่ให้" เราก็ยืนยันไปว่า "ไม่มี" แล้วเขาก็พูดด้วยเสียงอันดัง (จะเรียกว่าตะโกนก็ยังได้) "ขอเบอร์หน่อย จะให้ไม่ให้ เดี๋ยวต่อยแ ม่.. ..ง เลย" เราสตั๊น 30 วิได้ละมั้ง เงียบพูดอะไรไม่ออก เขาก็หันไปพูดกับเพื่อนที่มาด้วยกัน "เห้ยไอ่ ค ขอเบอร์แล้วไม่ให้ว่ะ เล่นเลยมั้ย?"
ผิดมั้ย?! ที่คนเราจะรักใครสักคน จนไม่สามารถจะหันมองใครได้อีก ผิดมั้ย?! ที่จะรอ.. ไม่ว่ามันจะนานแค่ไหน
ก่อนอื่นต้องขอโทษทุกคนนะคะ เราตั้งกระทู้ผ่านมือถือ หากใช้ภาษาไม่ถูกต้องหรืออาจจะมีคำผิดเยอะ ก็ขอโทษด้วยนะคะ
เขาเรื่องเลยดีกว่าค่ะ..
ตั้งแต่เล็กจนโต เราไม่เคยมีแฟนมาก่อน ใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือมาตลอด (เป็นคนชอบอ่านหนังสือมาก) กระทั่งเรียนจบ ม.ต้น ก็ได้ย้ายเข้ามาเรียนต่อที่วิทยาลัยการอาชีพ (ไม่ขอระบุนะคะว่าที่ไหน) ชีวิตก็ดำเนินไปอย่างปกติหมือนเดิม คืออ่านหนังสือ มาวันหนึ่งที่เราต้องออกฝึกงาน แต่ดันหาที่ฝึกงานไม่ได้ ก็เลยต้องฝึกงานที่วิทยาลัยไปโดยปริยาย ช่วงเช้าถึงบ่ายเราได้รับหน้าที่รับแลกคูปองน้ำและอาหาร บางวันก็ได้ขายน้ำ(แบบเทใส่แก้ว)ขายขนม (สลับกับเพื่อนแกคน) หลังจากบ่ายโมงก็เดินเอกสาร เราก็ตั้งใจทำในหน้าที่ของตัวเอง วันนั้นน้ำแข็งในถังจับกันเป็นก้อน เราก็ต้องหาวิธีการทำให้น้ำแข็งละเอียดพอที่จะตักใส่แก้วได้ เราเลยใช้พละกำลังที่มีจัดการใช้กระบวยตักน้ำแข็งทุบซะเลย น้ำแข็งนี่กระเด็นเต็มหน้า และด้วยความบังเอิญก็มีผู้ชาย 2 คนกำลังเดินมาทางนี้ คิดในใจว่าจะขอให้ช่วยดีมั้ย แต่ก็ทำเองดีกว่าเราไม่รู้จักเขา และในความมีน้ำใจของเขา เขาเดินเข้ามาหาพร้อมกับพูดว่า "เดี๋ยวผมทุบให้ครับ" เราก็ขอบคุณเขา ตอนนั้นเรารู้สึกแปลกๆ คือจริงๆเขาจะไม่ช่วยก็ได้ ทำไมผู้ชายคนนี้มีน้ำใจจัง
ตั้งแต่วันนั้นมาเราก็จะเห็นเขามาป้วนเปี้ยนแถวนี้บ่อยๆ (หน้าโรงอาหาร) แล้วก็เริ่มแซว "สกูปปี้ไอ น้ำเงิน!!!" ตะโกนมาแต่ไกล ตอนแรกเราก็งงๆ ว่าคืออะไร จนมารู้ว่าเขาเรียกเรา (ยังไม่รู้จักชื่อกันแถมตอนนั้นมีเราคนเดียวที่ขี่รถรุ่นนี้) เราก็คิดในใจว่าบ้าปะมาตะโกนเรียกชื่อรถ.. แล้วก็มาถึงวันที่เขามาขอเบอร์เรา ความรู้สึกตอนนี้เราอายมาก คือมันอยู่หน้าโรงอาหารน่ะ แล้วคนมันก็เยอะไง เราก็เงียบอย่างเดียวเลย เขาก็เลยเดินเข้าโรงอาหารไป ตกบ่ายมาเรากับเพื่อนทำงานทุกอย่างเสร็จแล้วเลยขออู้แว๊บเข้าห้องสืบค้นซะหน่อย (ก็ห้องอินเตอร์เน็ตนั่นละ) เราก็เล่นเกมส์ปลูกผักไป สักพักหนึ่งไม่รู้ว่าด้วยความบังเอิญหรืออะไร เขาเปิดประตูเดินเข้ามาข้างใน เราก็รีบแอบใหญ่เลย (ก็ไม่รู้ว่าแอบทำไม) และที่ยิ่งกว่านั้นเขามานั่งเล่นคอมพิวเตอร์เครื่องข้างหน้าเราจ้า เราก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าหันมาเจอนะ และก็.. โป๊ะเช๊ะ!! จ๊ะเอ๋ เลยจ้า ทันทีที่เห็นเราเขาก็พูดเลยว่า "ขอเบอร์หน่อยสิ" ด้วยความเขินเราก็บอกว่า "ไม่มี ไม่มีโทรศัพท์ใช้" เขาก็มองหน้า "จะให้ดีๆหรือไม่ให้" เราก็ยืนยันไปว่า "ไม่มี" แล้วเขาก็พูดด้วยเสียงอันดัง (จะเรียกว่าตะโกนก็ยังได้) "ขอเบอร์หน่อย จะให้ไม่ให้ เดี๋ยวต่อยแ ม่.. ..ง เลย" เราสตั๊น 30 วิได้ละมั้ง เงียบพูดอะไรไม่ออก เขาก็หันไปพูดกับเพื่อนที่มาด้วยกัน "เห้ยไอ่ ค ขอเบอร์แล้วไม่ให้ว่ะ เล่นเลยมั้ย?"