ก่อนที่ละครพีเรียดเรื่อง ข้าบดินทร์ จะลาจอไปในคืนพรุ่งนี้ เราขอฝากกระทู้นี้ เพื่อแทนความสุขที่คุณมอบให้เรา
ข้าบดินทร์ ถือว่าเป็นละครนอกสายตาสำหรับเราเลยก็ว่าได้ อาจเป็นเพราะเราไม่เคยอ่านนิยาย และไม่ใช่แฟนคลับตัวยงของพระนางเรื่องนี้
เราเป็นคนนึงที่ชอบละครพีเรียด แต่ละครพีเรียดยุคนี้มักพูดถึงแต่เรื่องชิงรักหักสวาท มีเพียงไม่กี่เรื่องที่จะกล่าวถึงชาติ บ้านเมือง ความรักหวงแหน และวัฒนธรรม โดยเฉพาะวัฒนธรรมนี่แหละ ที่เราอยากดู เพราะยุคสมัยมันเปลี่ยนไปเร็ว หลายสิ่งหลายอย่างที่ดีงามตกหายไประหว่างการเปลี่ยนแปลงของเวลา
เราต้องขอบคุณบทประพันธ์ที่ดีงาม ควรค่าแก่การนำมาเป็นละคร
เราต้องขอบคุณผู้จัด ผู้กำกับและทีมงาน ที่ใส่ใจในเรื่องของความงามทางวัฒนธรรมของไทย โดยเฉพาะในสมัยรัตนโกสินทร์ ตอนต้น ซึ่งเราหาละครชมได้ยาก ไม่ว่าจะเป็นฉากแต่งงานของพ่อเหมกับแม่ลำดวน ความผูกพันของคนกับช้าง
นอกจากนั้นยังสอดแทรกคุณธรรม การใช้ชีวิต ที่คยยุคนี้ดูก็นำไปใช้กับตัวเองได้ อย่างเช่น การที่คนมาขอให้พุ่มทำเสน่ห์ เพราะคิดว่าพุ่มทำเสน่ห์ได้ เพียงแต่พุ่มให้คำแนะนำในการใช้ชีวิตคู่ หรือจะเป็นฉากที่คุณหญิงชม บอกกับลำดวน ในเรื่องการเป็นภรรยาของพ่อเหม เป็นต้น
ขอบคุณนักแสดงทั้ง เจมส์ มาร์ ผู้ชายคนนี้ลบคำสบประมาทของใครหลายคนลง เขาทำให้เราเชื่อว่าเขาคือ พ่อเหม เนื้อทอง โดยแท้ เขาทำให้เราสมัครเป็นแฟนละครของเขาไปได้
แมท ภีรนีย์ เรื่องความสามารถทางการแสดงของเธอ ดีขึ้นเรื่อยๆ เธอทำให้เราหลงรักรอยยิ้มของแม่ลำดวนคนนี้ หลงรักใจบริสุทธิ์ของแม่ลำดวนได้อย่างง่าย
สายไหม มณีรัตน์ หรือแม่บัว หรือนังโลตัสของใครหลายคน เธอแจ้งเกิดอย่างเต็มตัวกับบทนี้ เพราะแม่บัวทำให้ใครต่อใครเกลียดได้ ในความร้ายของเธอ แต่ก็หลงใหลในรอยยิ้มและความงามของเธอได้ทีเดียว
และขอบคุณนักแสดงร่วมทุกท่าน ที่ทำให้ข้าบดินทร์จากละครของนอกสายตาสำหรับเรา กลายเป็นอีกหนึ่งละครในหัวใจได้
ถึงข้าบดินทร์จะลาจอไป แต่เชื่อได้ว่าข้าบดินทร์จะไม่ลาจากใจคนชมละคร แน่นอน
ก่อน "ข้าบดินทร์" จะลาจอไป
ข้าบดินทร์ ถือว่าเป็นละครนอกสายตาสำหรับเราเลยก็ว่าได้ อาจเป็นเพราะเราไม่เคยอ่านนิยาย และไม่ใช่แฟนคลับตัวยงของพระนางเรื่องนี้
เราเป็นคนนึงที่ชอบละครพีเรียด แต่ละครพีเรียดยุคนี้มักพูดถึงแต่เรื่องชิงรักหักสวาท มีเพียงไม่กี่เรื่องที่จะกล่าวถึงชาติ บ้านเมือง ความรักหวงแหน และวัฒนธรรม โดยเฉพาะวัฒนธรรมนี่แหละ ที่เราอยากดู เพราะยุคสมัยมันเปลี่ยนไปเร็ว หลายสิ่งหลายอย่างที่ดีงามตกหายไประหว่างการเปลี่ยนแปลงของเวลา
เราต้องขอบคุณบทประพันธ์ที่ดีงาม ควรค่าแก่การนำมาเป็นละคร
เราต้องขอบคุณผู้จัด ผู้กำกับและทีมงาน ที่ใส่ใจในเรื่องของความงามทางวัฒนธรรมของไทย โดยเฉพาะในสมัยรัตนโกสินทร์ ตอนต้น ซึ่งเราหาละครชมได้ยาก ไม่ว่าจะเป็นฉากแต่งงานของพ่อเหมกับแม่ลำดวน ความผูกพันของคนกับช้าง
นอกจากนั้นยังสอดแทรกคุณธรรม การใช้ชีวิต ที่คยยุคนี้ดูก็นำไปใช้กับตัวเองได้ อย่างเช่น การที่คนมาขอให้พุ่มทำเสน่ห์ เพราะคิดว่าพุ่มทำเสน่ห์ได้ เพียงแต่พุ่มให้คำแนะนำในการใช้ชีวิตคู่ หรือจะเป็นฉากที่คุณหญิงชม บอกกับลำดวน ในเรื่องการเป็นภรรยาของพ่อเหม เป็นต้น
ขอบคุณนักแสดงทั้ง เจมส์ มาร์ ผู้ชายคนนี้ลบคำสบประมาทของใครหลายคนลง เขาทำให้เราเชื่อว่าเขาคือ พ่อเหม เนื้อทอง โดยแท้ เขาทำให้เราสมัครเป็นแฟนละครของเขาไปได้
แมท ภีรนีย์ เรื่องความสามารถทางการแสดงของเธอ ดีขึ้นเรื่อยๆ เธอทำให้เราหลงรักรอยยิ้มของแม่ลำดวนคนนี้ หลงรักใจบริสุทธิ์ของแม่ลำดวนได้อย่างง่าย
สายไหม มณีรัตน์ หรือแม่บัว หรือนังโลตัสของใครหลายคน เธอแจ้งเกิดอย่างเต็มตัวกับบทนี้ เพราะแม่บัวทำให้ใครต่อใครเกลียดได้ ในความร้ายของเธอ แต่ก็หลงใหลในรอยยิ้มและความงามของเธอได้ทีเดียว
และขอบคุณนักแสดงร่วมทุกท่าน ที่ทำให้ข้าบดินทร์จากละครของนอกสายตาสำหรับเรา กลายเป็นอีกหนึ่งละครในหัวใจได้
ถึงข้าบดินทร์จะลาจอไป แต่เชื่อได้ว่าข้าบดินทร์จะไม่ลาจากใจคนชมละคร แน่นอน