กระทู้นี้ เขียนขึ้นเพื่อแชร์และเก็บบึนทักเรื่องราวดีๆของเราครั้งหนึ่ง... อาจจะเล่าไม่หมด เล่าข้ามบ้าง เพราะตอนนี้กำลังมึนงงกับตัวเองนิดหน่อย(มั้ง)
มีอยู่วันนึง เรามีเรียนพิเศษต่อตอนเย็นกับเพื่อน แต่เพื่อนเราไม่ไป เราเลยไม่อยากไป เราจึงไปเดินเล่นกับเพื่อนอีกกลุ่มในที่ที่มีวัยรุ่นมากมายมักจะไปเดินเล่นกัน วันนั้นเราก็ไปกินขนมกับเพื่อนๆ พอเสร็จ ก็เลยไปนั่งเล่นกัน ถ่ายรูป พูดคุยเรื่อยเปื่อยตามประสา สักพักนึงมีคนๆนึงเดินผ่านมา เพื่อนเราเห็นว่า น่ารักดิ เรากับเพื่อนคนอื่นจึงยุให้เข้าไปขอไลน์ เพื่อนอีกคนก็บอกว่าเนี่ย มีโอกาสเจอกันแค่ครั้งเดียวนะ เข้าไปขอเลย สุดท้ายเพื่อนคนนั้นก็ไป แล้วก็ได้ไลน์คนนั้นกลับมา เสร็จแล้วไม่รู้เกิดอิจฉาหรืออะไร เรากับเพื่อนจึงอยากได้บ้าง เลยพากันเดินร่อนไปร่อนมา55555555 สุดท้าย ทุกคนก็ได้ไลน์คนอื่นมา ยกเว้นเรา ตอนนั้นคือรู้สึกแบบ เห้ยทำไมเราไม่ได้อะ เพื่อนก็พูดปลอบใจ นู่นนี่นั่น เสร็จพวกเราก็ตัดสินใจกลับบ้านกัน ขณะที่เข้าบีทีเอสไปแล้ว เพื่อนเราก็หันไปเห็นคนๆนึงค่ะ แล้วก็พูดๆกันว่าเนี่ยน่ารักดี ดูดิ เข้าไปขอไลน์สิ บลาๆ เราก็ยืนมอง เห็นแค่หลังกับเสี้ยวหน้านิดๆ เขาคนนั้นกำลังจดจ่อกับการเล่นเกมในโทรศัพท์มาก และพวกเราก็ยังคงยืนจ้องกันต่อไป55555555555 แปปนึงก็ถึงสถานีที่เพื่อนเราต้องลง ปรากฏว่า เขาคนนั้นเดินออกจากรถ เราก็รู้สึกเสียดายนิดๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ทันใดนั้นเองที่คนออกหมด... เขาก็เดินกลับเข้ามาในขบวนรถอีกครั้ง คราวนี้ก็ได้เห็นหน้าเต็มๆแบบ 3 วิ เราก็เลยหันไปบอกเพื่อนอีกคนว่า ถ้าเขาลงสถานีเดียวกับเรา เราจะเดินเข้าไปขอไลน์ให้ดู เพื่อนก็บอกว่าจะคอยดู เราก็ยืนลุ้น จนถึงสถานีที่เราลง..... เค้าลงสถานีเดียวกับเรา.......... ตอนนั้นก็แอบดีใจ ต่อไปก็ได้เวลาเตรียมใจ ทำตัวกล้าๆ (จริงๆเราเป็นคนขึ้อายมากๆ) เรากับเพื่อนก็ไปยืนอยู่หลังเขาคนนั้น เขาก็ยังคงยืนเล่นเกมต่อไปโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังยืนเต้นแล้งเต้นกาอยู่ข้างหลัง55555555555 เราก็ยืนลีลาอยู่นานมาก จนสุดท้าย ห่างกับเขาแค่ก้าวเดียว เราเขินมากๆจนทำอะไรไม่ได้แล้ว เราเลยบอกให้เพื่อนขอให้ แล้วเราจะเดินเข้าไปด้วยแทน พอนับ 1 2 3 เพื่อนเราก็เดินเข้าไปแล้วก็เรียก พี่คะ... แล้วเขาก็หันมาทางเพื่อนเราที่ยืนอยู่ด้านข้าง เราที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็ได้เห็นหน้าเขาแคครึ่งหน้า เพียง 0.0001 วินาทีแรกที่เห็น ภาพตรงหน้า คือ... ผู้ชายหน้าตาน่ารัก มีแก้ม แก้มแดงด้วย... หลังจากที่มองผ่านไปได้สัก 2 วิ สมองเราก็สั่งให้เราเคลื่อนย้ายตัวเองไปหลบหลังเสาทันที แล้ววินาทีนั้นก็เป็นวินาทีที่เพื่อนเรากำลังพูดว่า พี่คะ เพื่อนหนูขอไลน์ พอเพื่อนชี้มาทางเรา เขาคนนั้นก็หันตามมือมา ทั้งคู่ก็ได้พบแต่เพียงความว่างเปล่า 55555555 เพราะเราวิ่งหนีไปหลบหลังเสาแล้ว หลังจากนั้น ด้วยความที่เป็นคนขี้อาย ซื่อบื้อ และไม่ชอบทักใครก่อน จึงทำให้เราได้แต่นั่งมองไลน์เขา เราก็ถามเพื่อนว่าต้องทำยังไงต่อหรอ... เพื่อนเลยหยิบโทรศัพท์ไปทักให้เสร็จศัพท์ หลังจากนั้นก็ได้คุยกันมาเรื่อยๆ
ด้วยความที่กลุ่มเราเป็นพวกนักส่องอยู่แล้ว จึงทำให้เราสามารถรู้ข้อมูลของเขาได้(ถือว่า)เยอะ ภายในเวลา 3 วัน 5555555555 แล้วพอคุยมาเรื่อยๆๆ ก็ได้รู้ว่า อะไรๆมันช่างบังเอิญมาก ในหลายๆเรื่อง จนผ่านไปได้สักพัก เรากลัวว่าเราจะรู้สึกอะไรกับเขา เราเลยตัดสินใจตอบแบบให้จบบทสนทนา ตอนนั้นเขาก็อ่านไม่ตอบเราแล้ว แต่จู่ๆผ่านไปกี่ชั่วโมงไม่รู้ เขาก็ทักกลับมาอีก ทำให้เราได้คุยต่อไปเรื่อยๆ จนรู้สึกเคยชิน ทำให้เราทักเขาไปทุกๆวัน บางคำพูดก็เหมือนจะคิดอะไร แต่ก็อย่างว่า เรามันก็ชอบคิดไปเอง คิดเข้าข้างตัวเองไปเรื่อย จนวันนึง มันก็มาถึงจุดนี้... เรารู้สึกดีกับเขามากๆ แต่ก็รู้ว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ก็ได้แต่พูดปลอบตัวเอง และทำใจไปวันๆ ซึ่งเราก็ไม่คิดเลยว่าวันนึงเราจะมารู้สึกจริงจังกับเขาขนาดนี้ จริงๆก็ไม่ได้อะไรมากหรอก เขามีอะไรที่ไม่เหมือนใครที่เราเคยคุยด้วย นิสัย และการพูดต่างๆ เขาเป็นคนที่เราอยากได้กำลังใจมากที่สุด เวลาท้อเขาก็พูดให้กำลังใจให้คำปรึกษาได้ดี คุยเล่นได้สนุกสนาน ทำให้เรารู้สึกดีและมีความสุขมากๆที่ได้คุยกับเขา เราอยากให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่มันติดตรงที่เราคิดเกินเลยไป...
จริงๆไม่ได้อยากจะดราม่าเลย แค่อยากบอกว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่าง เธอดีกับเรามากๆ ไม่รู้นะว่าสำหรับเธอเราเป็นใคร จะได้เป็นคนรู้จักไหมหรือแค่คนแปลกหน้าคนนึง แต่สำหรับเรา เธอคือพี่ชายที่ดีคนนึง ที่ดีกับเรามากๆเลย
กาลครั้งหนึ่ง... ดีใจนะที่เราพบกัน
กาลครั้งหนึ่ง... การพบใครคนนึงทำให้ฉันสุขใจ
มีอยู่วันนึง เรามีเรียนพิเศษต่อตอนเย็นกับเพื่อน แต่เพื่อนเราไม่ไป เราเลยไม่อยากไป เราจึงไปเดินเล่นกับเพื่อนอีกกลุ่มในที่ที่มีวัยรุ่นมากมายมักจะไปเดินเล่นกัน วันนั้นเราก็ไปกินขนมกับเพื่อนๆ พอเสร็จ ก็เลยไปนั่งเล่นกัน ถ่ายรูป พูดคุยเรื่อยเปื่อยตามประสา สักพักนึงมีคนๆนึงเดินผ่านมา เพื่อนเราเห็นว่า น่ารักดิ เรากับเพื่อนคนอื่นจึงยุให้เข้าไปขอไลน์ เพื่อนอีกคนก็บอกว่าเนี่ย มีโอกาสเจอกันแค่ครั้งเดียวนะ เข้าไปขอเลย สุดท้ายเพื่อนคนนั้นก็ไป แล้วก็ได้ไลน์คนนั้นกลับมา เสร็จแล้วไม่รู้เกิดอิจฉาหรืออะไร เรากับเพื่อนจึงอยากได้บ้าง เลยพากันเดินร่อนไปร่อนมา55555555 สุดท้าย ทุกคนก็ได้ไลน์คนอื่นมา ยกเว้นเรา ตอนนั้นคือรู้สึกแบบ เห้ยทำไมเราไม่ได้อะ เพื่อนก็พูดปลอบใจ นู่นนี่นั่น เสร็จพวกเราก็ตัดสินใจกลับบ้านกัน ขณะที่เข้าบีทีเอสไปแล้ว เพื่อนเราก็หันไปเห็นคนๆนึงค่ะ แล้วก็พูดๆกันว่าเนี่ยน่ารักดี ดูดิ เข้าไปขอไลน์สิ บลาๆ เราก็ยืนมอง เห็นแค่หลังกับเสี้ยวหน้านิดๆ เขาคนนั้นกำลังจดจ่อกับการเล่นเกมในโทรศัพท์มาก และพวกเราก็ยังคงยืนจ้องกันต่อไป55555555555 แปปนึงก็ถึงสถานีที่เพื่อนเราต้องลง ปรากฏว่า เขาคนนั้นเดินออกจากรถ เราก็รู้สึกเสียดายนิดๆ ก็ไม่เป็นไร แต่ทันใดนั้นเองที่คนออกหมด... เขาก็เดินกลับเข้ามาในขบวนรถอีกครั้ง คราวนี้ก็ได้เห็นหน้าเต็มๆแบบ 3 วิ เราก็เลยหันไปบอกเพื่อนอีกคนว่า ถ้าเขาลงสถานีเดียวกับเรา เราจะเดินเข้าไปขอไลน์ให้ดู เพื่อนก็บอกว่าจะคอยดู เราก็ยืนลุ้น จนถึงสถานีที่เราลง..... เค้าลงสถานีเดียวกับเรา.......... ตอนนั้นก็แอบดีใจ ต่อไปก็ได้เวลาเตรียมใจ ทำตัวกล้าๆ (จริงๆเราเป็นคนขึ้อายมากๆ) เรากับเพื่อนก็ไปยืนอยู่หลังเขาคนนั้น เขาก็ยังคงยืนเล่นเกมต่อไปโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังยืนเต้นแล้งเต้นกาอยู่ข้างหลัง55555555555 เราก็ยืนลีลาอยู่นานมาก จนสุดท้าย ห่างกับเขาแค่ก้าวเดียว เราเขินมากๆจนทำอะไรไม่ได้แล้ว เราเลยบอกให้เพื่อนขอให้ แล้วเราจะเดินเข้าไปด้วยแทน พอนับ 1 2 3 เพื่อนเราก็เดินเข้าไปแล้วก็เรียก พี่คะ... แล้วเขาก็หันมาทางเพื่อนเราที่ยืนอยู่ด้านข้าง เราที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาก็ได้เห็นหน้าเขาแคครึ่งหน้า เพียง 0.0001 วินาทีแรกที่เห็น ภาพตรงหน้า คือ... ผู้ชายหน้าตาน่ารัก มีแก้ม แก้มแดงด้วย... หลังจากที่มองผ่านไปได้สัก 2 วิ สมองเราก็สั่งให้เราเคลื่อนย้ายตัวเองไปหลบหลังเสาทันที แล้ววินาทีนั้นก็เป็นวินาทีที่เพื่อนเรากำลังพูดว่า พี่คะ เพื่อนหนูขอไลน์ พอเพื่อนชี้มาทางเรา เขาคนนั้นก็หันตามมือมา ทั้งคู่ก็ได้พบแต่เพียงความว่างเปล่า 55555555 เพราะเราวิ่งหนีไปหลบหลังเสาแล้ว หลังจากนั้น ด้วยความที่เป็นคนขี้อาย ซื่อบื้อ และไม่ชอบทักใครก่อน จึงทำให้เราได้แต่นั่งมองไลน์เขา เราก็ถามเพื่อนว่าต้องทำยังไงต่อหรอ... เพื่อนเลยหยิบโทรศัพท์ไปทักให้เสร็จศัพท์ หลังจากนั้นก็ได้คุยกันมาเรื่อยๆ
ด้วยความที่กลุ่มเราเป็นพวกนักส่องอยู่แล้ว จึงทำให้เราสามารถรู้ข้อมูลของเขาได้(ถือว่า)เยอะ ภายในเวลา 3 วัน 5555555555 แล้วพอคุยมาเรื่อยๆๆ ก็ได้รู้ว่า อะไรๆมันช่างบังเอิญมาก ในหลายๆเรื่อง จนผ่านไปได้สักพัก เรากลัวว่าเราจะรู้สึกอะไรกับเขา เราเลยตัดสินใจตอบแบบให้จบบทสนทนา ตอนนั้นเขาก็อ่านไม่ตอบเราแล้ว แต่จู่ๆผ่านไปกี่ชั่วโมงไม่รู้ เขาก็ทักกลับมาอีก ทำให้เราได้คุยต่อไปเรื่อยๆ จนรู้สึกเคยชิน ทำให้เราทักเขาไปทุกๆวัน บางคำพูดก็เหมือนจะคิดอะไร แต่ก็อย่างว่า เรามันก็ชอบคิดไปเอง คิดเข้าข้างตัวเองไปเรื่อย จนวันนึง มันก็มาถึงจุดนี้... เรารู้สึกดีกับเขามากๆ แต่ก็รู้ว่ายังไงมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว ก็ได้แต่พูดปลอบตัวเอง และทำใจไปวันๆ ซึ่งเราก็ไม่คิดเลยว่าวันนึงเราจะมารู้สึกจริงจังกับเขาขนาดนี้ จริงๆก็ไม่ได้อะไรมากหรอก เขามีอะไรที่ไม่เหมือนใครที่เราเคยคุยด้วย นิสัย และการพูดต่างๆ เขาเป็นคนที่เราอยากได้กำลังใจมากที่สุด เวลาท้อเขาก็พูดให้กำลังใจให้คำปรึกษาได้ดี คุยเล่นได้สนุกสนาน ทำให้เรารู้สึกดีและมีความสุขมากๆที่ได้คุยกับเขา เราอยากให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ แต่มันติดตรงที่เราคิดเกินเลยไป...
จริงๆไม่ได้อยากจะดราม่าเลย แค่อยากบอกว่าขอบคุณสำหรับทุกอย่าง เธอดีกับเรามากๆ ไม่รู้นะว่าสำหรับเธอเราเป็นใคร จะได้เป็นคนรู้จักไหมหรือแค่คนแปลกหน้าคนนึง แต่สำหรับเรา เธอคือพี่ชายที่ดีคนนึง ที่ดีกับเรามากๆเลย
กาลครั้งหนึ่ง... ดีใจนะที่เราพบกัน