สวัสดีค่ะ เราพึ่งตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก ยืมบัญชีเพื่อนมาตั้ง
เรามืเพื่อนสนิทผู้ชายคนนึง สนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม เป็นเพื่อนที่คอยดูแลกันมาตลอด มีเรื่องอะไรก็ปรึกษากันทั้งเรื่องเรียนเรื่องส่วนตัว ช่วงนั้นเราต่างคนก็ต่างมีแฟน เวลามีปัญหาเรื่องแฟนก็มาปรึกษากัน เป็นอย่างนี้เรื่อยมาจนแยกย้ายเข้ามหาวิทยาลัย ก็ยังติดต่อกันมาเรื่อยๆ กลับบ้านก็มีเจอกันบ้างตามประสาเพื่อน แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันบ่อย นานๆคุยกันที จนมาถึงช่วงที่เรามีปัญหากับแฟนอย่างหนักจนเลิกกันไป เราก็ได้เพื่อนคนนี้ที่คอยอยู่ข้างเราตลอด โทรมาหาเพียงเพื่อฟังเราร้องไห้ ไม่อยากให้เราอยู่คนเดียว พอตอนที่เพื่อนเลิกกับแฟนเราก็อยู่ข้างๆเค้า เป็นห่วง ดูแลกันไป ช่วงที่ต่างคนต่างเลิกกับแฟน เราคุยกันบ่อยขึ้น เกือบทุกวัน แต่ความรู้สึกที่ผ่านมาตลอดคือเพื่อนจริงๆ ไม่เคยคิดอะไรเกินเพื่อนเลย จนวันนึงความรู้สึกมันเริ่มแปลกๆไปจากเดิม เราก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่คือการกระทำของเรากับของเค้ามันเริ่มไม่เหมือนเดิม เวลาจะไปไหนก็เริ่มโทรบอกกัน รู้สึกว่าเป็นห่วงกันมากกว่าเดิม เวลาหายไปนานๆ ก็จะถามว่าหายไปไหน เริ่มคิดถึงความรู้สึกกันมากขึ้น หาเวลามาเจอกันบ่อยขึ้น เราก็รู้สึกว่าเออ ไม่ไม่ใช่แบบเพื่อนกันปกติเลยอ่ะ เราสับสนมาก การกระทำมันก้ำกึ่ง ระหว่างเพื่อนกับแฟน เรากับเค้าก็เลยคุยกันถามว่ารู้สึกยังไง เค้าก็รู้สึกไม่ต่างกันกับเรา คิดเหมือนกัน แต่ด้วยความที่เราเป็นเพื่อนกันมา ต่างคนก็ไม่อยากจะเสียกันไป เลยตัดสินใจว่าจะถอยกันคนละก้าว แต่ในทางปฏิบัติแล้ว การกระทำและความรรู้สึกมันเพิ่มมากขึ้นทุกวัน เหมือนคนเป็นแฟนกันทั้งๆที่จริงๆ ไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ตอนนี้เหมือนมีแค่คำว่าเพื่อนที่เรากั้นความรู้สึกของกันและกันเอาไว้
เราไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง แค่ตอนนี้เรามีความสุขและอบอุ่นเวลาที่มีเค้าอยู่ข้างๆ เราก็ไม่กล้าคบกับเค้า เรากลัวว่าถ้าวันนึงเราทะเลาะกัน เลิกกัน แล้วเราจะกลับมาคุยกันเหมือนเดิมไม่ได้ เค้าก็คิดแบบเดียวกันกับเรา ตอนนี้เราเลยดูแลกันไป ความรู้สึกมันก็มากกว่าเพื่อนแน่ๆ แต่แค่ไม่มีใครพูดออกมา อนาคตข้างหน้าต่างคนอาจจะต้องการความชัดเจนมากกว่านี้ แต่แค่คำว่าเพื่อนคำเดียวจริงๆ ถ้าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาก่อนอะไรก็คงง่ายกว่านี้
มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน
เรามืเพื่อนสนิทผู้ชายคนนึง สนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม เป็นเพื่อนที่คอยดูแลกันมาตลอด มีเรื่องอะไรก็ปรึกษากันทั้งเรื่องเรียนเรื่องส่วนตัว ช่วงนั้นเราต่างคนก็ต่างมีแฟน เวลามีปัญหาเรื่องแฟนก็มาปรึกษากัน เป็นอย่างนี้เรื่อยมาจนแยกย้ายเข้ามหาวิทยาลัย ก็ยังติดต่อกันมาเรื่อยๆ กลับบ้านก็มีเจอกันบ้างตามประสาเพื่อน แต่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันบ่อย นานๆคุยกันที จนมาถึงช่วงที่เรามีปัญหากับแฟนอย่างหนักจนเลิกกันไป เราก็ได้เพื่อนคนนี้ที่คอยอยู่ข้างเราตลอด โทรมาหาเพียงเพื่อฟังเราร้องไห้ ไม่อยากให้เราอยู่คนเดียว พอตอนที่เพื่อนเลิกกับแฟนเราก็อยู่ข้างๆเค้า เป็นห่วง ดูแลกันไป ช่วงที่ต่างคนต่างเลิกกับแฟน เราคุยกันบ่อยขึ้น เกือบทุกวัน แต่ความรู้สึกที่ผ่านมาตลอดคือเพื่อนจริงๆ ไม่เคยคิดอะไรเกินเพื่อนเลย จนวันนึงความรู้สึกมันเริ่มแปลกๆไปจากเดิม เราก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกมันเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่คือการกระทำของเรากับของเค้ามันเริ่มไม่เหมือนเดิม เวลาจะไปไหนก็เริ่มโทรบอกกัน รู้สึกว่าเป็นห่วงกันมากกว่าเดิม เวลาหายไปนานๆ ก็จะถามว่าหายไปไหน เริ่มคิดถึงความรู้สึกกันมากขึ้น หาเวลามาเจอกันบ่อยขึ้น เราก็รู้สึกว่าเออ ไม่ไม่ใช่แบบเพื่อนกันปกติเลยอ่ะ เราสับสนมาก การกระทำมันก้ำกึ่ง ระหว่างเพื่อนกับแฟน เรากับเค้าก็เลยคุยกันถามว่ารู้สึกยังไง เค้าก็รู้สึกไม่ต่างกันกับเรา คิดเหมือนกัน แต่ด้วยความที่เราเป็นเพื่อนกันมา ต่างคนก็ไม่อยากจะเสียกันไป เลยตัดสินใจว่าจะถอยกันคนละก้าว แต่ในทางปฏิบัติแล้ว การกระทำและความรรู้สึกมันเพิ่มมากขึ้นทุกวัน เหมือนคนเป็นแฟนกันทั้งๆที่จริงๆ ไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ตอนนี้เหมือนมีแค่คำว่าเพื่อนที่เรากั้นความรู้สึกของกันและกันเอาไว้
เราไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไง แค่ตอนนี้เรามีความสุขและอบอุ่นเวลาที่มีเค้าอยู่ข้างๆ เราก็ไม่กล้าคบกับเค้า เรากลัวว่าถ้าวันนึงเราทะเลาะกัน เลิกกัน แล้วเราจะกลับมาคุยกันเหมือนเดิมไม่ได้ เค้าก็คิดแบบเดียวกันกับเรา ตอนนี้เราเลยดูแลกันไป ความรู้สึกมันก็มากกว่าเพื่อนแน่ๆ แต่แค่ไม่มีใครพูดออกมา อนาคตข้างหน้าต่างคนอาจจะต้องการความชัดเจนมากกว่านี้ แต่แค่คำว่าเพื่อนคำเดียวจริงๆ ถ้าเราไม่ได้เป็นเพื่อนกันมาก่อนอะไรก็คงง่ายกว่านี้