โดนที่บ้านแฟนกีดกันหนัก สั่งเลิกคบ แล้วจะหาผู้หญิงใหม่มาให้แต่งเอง อย่างกับละคร

สวัสดีค่ะทุกคน เราอายุ22ปี กำลังเรียนอยู่ปี3ปี4 ส่วนแฟนเราอายุ30แล้ว เราอายุห่างกัน8ปี เรา2คนรู้จักกันได้เพราะ เค้าเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนเรา สมัยนั้นโรงเรียนเรายังไม่มีมัธยมปลาย พี่เค้าเป็นมอปลายรุ่นแรกค่ะ ส่วนเราเป็นมอปลายรุ่น10ของโรงเรียนค่ะ เราเคยเรียนที่มหาลัยนึงมา2ปีแล้วย้ายออก แล้วมาเข้าที่นี่ แล้วก็มารู้ว่าบังเอิญว่านอกจากจะเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนแล้ว เค้ายังเป็นรุ่นพี่มหาลัยที่เรากำลังเรียนปัจจุบันเหมือนกัน พี่เค้าจบวิศวะรุ่น13ของมหาลัยที่เรากำลังเรียนปัจจุบัน เราเป็นคนแอ๊ดเฟสไปหาเค้า เพราะรู้สึกคุ้นหน้า แล้วเห็นว่าพี่เค้าน่ารักดีด้วย แอ๊ดไปตั้งนานแล้วก็ทำแค่คอยกดไลค์เค้าไปเรื่อย จนวันนึงพี่เค้าอัพรูปตอนเด็กๆ เราเห็นว่ารูปนั้นน่ารักมาก ตากลมๆแก้มป่องๆน่ารักสุดๆเลย เราเลยไปเม้น เค้าก็มาตอบเม้นเรา แล้วเราก็เลยแชทไปหาเค้าถามว่าเค้าเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเรารุ่นแรกใช่มั้ย จริงๆรู้อยู่แล้วแต่แกล้งหาเรื่องคุย เพราะเราชอบเค้าอยู่แล้วแต่ไม่กล้าคุย เป็นเพราะรูปเด็กเค้าแหละทำให้เรามีโอกาสได้มากกว่าที่แค่กดไลค์เหมือนแต่ก่อน แล้วเราก็คุยนู่นนี่กันต่อ อยู่ๆเค้าก็โทรเฟสมาคุยกับเรา จากนั้นเราก็คุยกันมาเรื่อยๆทุกวันเลย เราก็พึ่งรู้ว่าบ้านเราอยู่ไม่ไกลกันมากเท่าไหร่ เค้าสามารถเดินจากบ้านเค้ามาหาเราได้ ไม่ใกล้แต่ก็ไม่ไกล มีอยู่วันนึงเราพึ่งกลับมาจากประชุมงานที่มหาลัย อยู่ๆเค้าก็มาดักรอแถวบ้านเรา มาเซอร์ไพรส์ เพราะคุยกันทุกวันว่าอยากเจอ พอเราลงจากรถ เราเห็นเค้า เราดีใจมากเขินด้วย เราเลยไม่กล้าเดินไปหา ไปยืนหลบอยู่หลังรถใครก็ไม่รู้เพื่อตั้งสติ แล้วเราก็เดินด้วยกัน จนถึงซอยบ้านเรา เค้าก็ชวนเราไปกินข้าว ตลอดเวลาที่เดิน เราไม่มองหน้าเค้าเลย เขินตลอดทาง พอไปถึงร้านอาหารเราก็นั่งเอาเมนูปิดหน้าตลอด คือเขินมาก เลยขอให้เค้ามานั่งข้างๆ ถ้านั่งอยู่ตรงหน้าเราจะไม่กล้ากินอะไรเลย พอเค้ามานั่งข้างๆก็บอกว่าทำไมเราตัวสั่นขนาดนี้ เราก็ตกใจนี่เราเขินจนสั่นเลยหรอ แล้วเค้าก็แบมือยื่นมือมาให้เราจับเผื่อจะหายสั่นเราก็ไม่กล้าเค้าก็จับมือเราไว้ให้เรานิ่งให้หายสั่น แล้วก็ไปส่งบ้าน ตั้งแต่นั้นทุกเย็นเค้าจะรีบเคลียร์งานมาหามารับเราที่บ้านพาไปกินข้าวเย็นตลอด ที่บ้านเราก็รับรู้และเห็นตลอด ทุกๆเช้าก็จะโทรมาปลุกไม่ก็ส่งข้อความมาปลุกอรุณสวัสดิ์ทุกเช้าก่อนไปทำงาน ทำให้เรากลายเป็นคนตื่นเช้าไปเลย เราดูรักกันดีมาก เหมือนจะไม่มีเรื่องอะไร เค้าทำเพื่อเราได้ทุกอย่าง วันไหนเห็นเราเครียด ก็จะรีบลางานมาหาเราทันที เค้าบอกเค้ามีแพลนจะซื้อบ้านแยกอกไปอยู่เอง บอกว่าให้เราไปอยู่กับเค้า บอกรีบเรียนให้จบจะได้มาขอแล้วจะได้แต่งงานแล้วไปอยู่ด้วยกัน ทุกเย็นที่พาเราไปกินข้าวจะจูงมือพาเราแวะไปเดินดูเตียงโซฟาเฟอร์นิเจอร์ของแต่งบ้านตลอด เข้าร้านอาหารร้านไหนก็ชอบถามอยากได้เพดานแบบไหน ชอบกำแพงบ้านแบบนี้มั้ย พาไปดูรถบอกว่าเป็นความฝันอันใหม่จะซื้อไว้ให้ลูกเรานั่งตอนเรามีลูกด้วยกัน เวลาเดินมารับที่บ้านก็จะพากันเดินจูงมือตลอดดทางไม่เคยปล่อย แต่ถ้าวันไหนขับรถมารับก็จะจับเราไปนอนตักแล้วเค้าก็ขับรถไปตลอดทาง เราวางแผนอนาคตซะสวยงาม ส่งช่อดอกไม้มาเซอร์ไพรส์ถึงบ้านบอกว่าให้เก็บไว้เป็นตัวแทนว่าเค้าจะอยู่ข้างเราไปตลอด จนวันนึงที่อาม่าเค้ารู้ว่าเค้าคบกับเรา อาม่าถามว่าเราเป็นใครอะไรยังไง ห่างกันตั้ง8ปี ยังเด็กอยู่ ทำไรเป็นบ้าง ทำงานบ้านนู่นนี่ได้มั้ย จะสามารถผลิตทายาทให้ได้รึป่าว เราก็คิดว่าคงไม่มีไรหนักหนา เราก็เปลี่ยนตัวเองช่วยที่บ้านทำงานบ้านทุกอย่าง ทำตัวดีขึ้น พยายามเปลี่ยนนิสัยเพราะอยากให้อาม่าเค้าชอบ จากเดิมที่เอาแต่ใจอยากได้ไรต้องได้ไม่ฟังใคร แต่คนนี้ทำให้เราเป็นคนที่ดีขึ้น แม่เค้าก็ถามทุกวันเมื่อไหร่จะพาลูกสะใภ้มาเจอแม่ แฟนก็ถามว่าพร้อมไปเจอแม่เค้ารึยัง เราก็นิ่งตลอด ไม่กล้าไปเจอเพราะกลัวที่บ้านเค้าไม่ชอบเรา แฟนบอกจะพาเราไปแม่กู๋โกละให้คนในบ้านไปช่วยพูดให้อาม่าโอเคกับเรา มีวันนึงทะเลาะกันเพราะเค้าไปเซ็นสัญญาซื้อบ้านแล้วปล่อยทิ้งญาติๆไว้ที่บ้านละแว้บมาพาเราไปจ่ายรายเดือนโทรศัพท์ละพาไปกินข้าว บอกว่ากินเสร็จพี่ต้องรีบกลับนะ ทิ้งที่บ้านไว้นานแล้ว เราก็งอแงอยากอยู่ต่อ คุยไม่รู้เรื่องเราก็งอนเค้าตามง้อเราก็เดินหนี หันมาอิกทีเค้าก็หาย เราก็โทไปร้องกับเพื่อนว่าทำไมเค้ากล้าทิ้งเราไว้กลางห้างคนเดียว เพื่อนเลยคุยให้ เค้าเลยบอกเพื่อนว่าต้องรีบกลับหลานตกบันได ตอนเย็นก็มาขอโทษเราที่ทิ้งเราไว้แบบนั้นกลัวเราเลิกละบอกจะไม่ทิ้งไปไหนอิก ละบอกว่าโดนที่บ้านว่าว่าไม่มีเวลาดูแลครอบครัวเหมือนเดิม ละเราก็ดีกันไม่ทะเลาะไรอิก จนวันศูกร์ครั้งสุดท้ายที่ได้เจอ ซึ่งไม่เคยเตรียมใจว่ามันสุดท้ายจริงๆ วันเสร์อาทิตย์จากนั้นคือเค้าต้องพาลูกน้องไปทะเล เค้าบอกว่าจะรีบกลับมาหา พอวันอาทิตย์ก็ยังคุยกันดีๆบอกว่ากำลังกลับถึงไหนแล้วนู่นนี่ จนวันจันทร์ลูกน้องทำงานพังต้องอยู่แก้จนดึก วันอังคารเจ้านายพาเลี้ยงข้าวเพราะเห็นแก้งานเก่ง จะส่งไปทำงานเมืองนอก เค้าก็ขอเจ้านายว่าขอ2ที่จะพาเราไปด้วย พอวันพุธบอกจะรีบเคลียร์งานมาหา เพราะตั้งแต่กลับทะเลยังไม่เจอกันเลย เรากำลังจะโอนเงินซื้อเสื้อคู่มาใส่ด้วยกัน โทรหาเค้าว่ากล้าใส่เสื้อชมพูมั้ย เค้าไม่กล้าแต่เค้ายอมใส่เพื่อเรา พอตอนเย็นอยู่ๆไลน์มาบอกว่ามาหาเราไม่ได้แล้ว อาม่าเรียกไปคุยเรื่องเรา พอกลับถึงบ้านส่งไลน์มาว่าคุยกับอาม่าเสร็จแล้วขอไม่เล่าตอนนี้เพราะมันหนักมาก เราก็เครียดเลยรีบโทรหาถามเค้าว่าเกิดไรขึ้น อาม่าไม่ให้คบใช่มั้ย เค้าก็ไม่พูดเค้าก็ได้แต่ร้องแล้วบอกว่าตอนนี้พี่ิคิดไรไม่ออก ขอคิดไรคนเดียวนะ คืนนี้ให้เรานอนก่อน เราก็ร้องละบอกว่าจะนอนหลับลงยังไง เกิดเรื่องแบบนี้พี่ก็ไม่ยอมเล่า เราก็เลยถามว่าเค้าไม่อยากให้เราคบกันใช่มั้ย เราต้องเลิกกันมั้ย เค้าบอกเค้ายังไม่ทันคิดอยากจะเลิกเลย กำลังคิดหาทางช่วยเราอยู่ว่าจะทำยังไงดี ละเค้าก็เลยส่งไลน์มาให้อ่านว่า อาม่าเรียกไปคุยเรื่องเราเค้าบอกเรื่องวันนั้นหน้าห้างแล้วก็เรื่องที่เค้ามามีเราแล้วกลับบ้านดึกไม่เหมือนเดิม แล้วขอดูรูปเราเห็นเราชอบแต่งตัวโป๊ไม่ชอบไม่โอเคไม่อยากได้เป็นสะใภ้ บอกให้เลิกติดต่อละจะหาคนใหม่มาให้เอง เราอ่านแล้วช๊อคมาก รักกันดีๆวางอนาคตด้วยกันไว้ตั้งมากมาโดนสั่งเลิกฉับพลัน คือตัดสินเราแค่เราแต่งตัวโป๊แค่นี้ทั้งที่ไม่เคยได้เจอได้คุยได้รู้จักเลยว่าเราเป็นยังไง คือเราก็ไมไ่ด้แต่งโป๊โชว์ไรมากเลย แค่เราไม่ค่อยชอบใส่พวกเสื้อยืดเพราะมันร้อน และเราสามารถเลิกแต่งหใ้เค้าได้ถ้าเค้าไม่ชอบ แต่นี่คือเค้าตัดสิทธิ์เราเลย คืนนั้นร้องไห้หนัก เราแอบลงมาร้องข้างล่างบ้านคนเดียว น้องตามลงมาดู พอเราจะขึ้นห้องแต่เราร้องจนยืนไม่อยู่ ไม่มีแรงเดิน น้องชายต้องมาจับตัวไว้ เราเลยส่งไลน์เป็นเสียงไปหาเค้าพูดส่งไปทั้งที่ร้องไห้บอกเค้าว่าเราผิดเองเราไม่ดีเองอาม่าเค้าถึงไม่ชอบ เค้าบอกไม่ใช่ความผิดเราอย่าพึ่งคิดแบบนั้น เค้าจะช่วยหาทางหลายๆทางนะ จนตอนเย็นพฤหัสต่อจากวันพุธที่อาม่าสั่งเลิกคบ เค้าก็มาบอกว่าโดนคนขับรถตามตลอดเลย ถ้ายังเห็นว่าไปไหนกับเราอิกจะถูกส่งตัวไปอยู่จีน เราก็ช๊อคอิกครั้งต้องทำถึงขนาดนี้เลย แฟนเราก็ยังติดต่อกับเรา จนพอวันศุกร์อาม่ายื่นคำขาด สั่งแฟนเราลางานแล้วพาไปธนาคารไปดูว่าพี่ชายเค้าติดหนี้ไว้เยอะมาก อาม่าเป็นคนช่วยพี่ชาย แต่ถ้าแฟนเรายังไม่เชื่อยังไม่เลิกยุ่งกับเรา อาม่าจะไม่ช่วยพี่ชายแล้วครอบครัวแฟนเราก็จะเดือดร้อนทั้งบ้าน แฟนเราก็ไลน์มาหาว่าหมดแรงแล้วคนดี เค้าจะส่งพี่ไปอยู่จีนถ้าไม่งั้นก็ต้องรับคนที่อาม่าหามาให้ เราก็เลยโทรไปหา วันนั้นเราทั้งคู่ร้องไห้ใส่กันอยู่เป็นชั่วโมง เค้าไม่สามารถลือกตัดใครได้ ทั้งเราและครอบครัวเค้า เค้าถามว่าถ้าสุดท้ายเลือกเราละต้องโดนที่บ้านเค้าเกลียดไปตลอดชีวิตเราจะทนอยู่กับเค้าได้มั้ย เราก็บอกว่าได้สิถ้ามีเค้าเราอยู่ได้เราจะอยู่ไม่ได้ก็เพราะไม่มีเค้า เค้ายิ่งได้ยินเสียงเราร้องเค้ายิ่งทนฟังไม่ได้ เค้าเลยขอไปคิดอะไรคนเดียว พอวันเสาร์เช้ามาเรารีบไลน์ไปขอโทษที่มะวานร้องไห้ใส่ทำเค้ากดดันคิดมาก เราบอกว่าไม่ว่าจะร้ายดียังไงเราจะอยู่ข้างเค้าเสมอเหมือนเดิม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ พี่ขอโทษนะพี่จำเป็นต้องเลือกครอบครัวปัจจุบันมากกว่าความสุขส่วนตัว เพราะถ้าพี่เลือกเราทุกชีวิตที่เหลืออยู่ในบ้านพี่เค้าอยู่ต่อไม่ได้จริงๆถ้าไม่มีพี่ ขอโทษที่ทำให้ผิดหวัง พี่เองก็คงต้องทนกับชีวิตในอนาคตต่อไป หวังว่าคงเข้าใจ อ่านจบเราร้องหนัก โทรไปหาเค้า เค้าก็ไม่รับสายแต่ส่งมาว่าพี่รู้ว่าเราร้องไห้อยู่แต่อย่าพึ่งคุยกันตอนนี้เลย พี่เองพยายามตัดใจอยู่ ถ้าพี่ได้ยินเสียงเราพี่คงสับสนอิก เราร้องจนน้ำตาแทบหมดตัว ร้องตั้งแต่6โมงเช้ายันบ่าย เราเลยตัดสินใจส่งไปหาเค้าใหม่ว่าไม่เป็นไรนะ เราไม่โกรธยังไงหันกลับมาเมื่อไหร่ก็จะเห็นเราอยู่ตรงที่เดิม ยังอยากเป็นคนที่ส่งกำลังใจให้เค้าทุกวันเวลาทำงานเหมือนเดิม เค้าก็บอกว่าขอบคุณนะคะคนดี พอมาวันอาทิตย์เราไปทำบุญสังฆทานชุดใหญ่ละส่งไปหาเค้าว่าเราไปทำบุญมาเขียนชื่อเค้าทำเผื่อเค้า เค้าก็ขอบคุณ พอสักพักมาบอกว่าตอนนี้ที่บ้านรู้เรื่องเรากับอาม่าเค้าแล้ว เค้าอยากให้เรื่องนี้เงียบลงก่อนที่จะบานปลายขอให้หยุดทุกอย่างไว้แค่นี้ เพื่อนเลยไปคุยให้ว่าจะเลิกกับเราหรอ เค้าบอกเพื่อนเราว่า จำเป็นต้องเลิกยุ่งกับเรา อยากให้เราตัดใจ ยิ่งคุยเราจะยิ่งผูกพันพอถึงวันที่เค้าต้องไปเราจะยิ่งอยู่ไม่ได้ เค้าบอกเพื่อนเราว่าอิก2เดือนเค้าจะต้องหมั้นเพื่อธุรกิจครอบครัว  เค้าไม่ต้องการให้เพื่อนพูดเรื่องหมั้นให้เรารู้กลัวเราเสียใจ ขอให้เพื่อนเราช่วยพูดยังไงก็ได้ให้เราตัดใจ  เพื่อนเราบอกไม่หมั้นไม่ได้หรอ เค้าบอกเพื่อนเราว่าถ้าเป็นเพื่อนเราจะกล้าทิ้งครอบครัวมั้ยถ้าเป็นทางเดียวที่จะทำให้ครอบครัวรอด เราฟังเพื่อนพูดเรื่องหมั้นเราก็ช๊อคร้องไม่หยุด เราพูดกับเพื่อนอยู่แค่ว่ามันไม่มีทางอื่นเลยหรอ ไม่หมั้นไม่ได้หรอ ไม่อยากให้เค้าไปเป็นของคนอื่น เพื่อนเราขอให้เค้ามาเจอเราครั้งสุดท้าย เค้าบอกว่าอย่าเลยทนไมไ่ด้ที่ต้องเห็นเราร้องไห้ต่อหน้า เค้าบอกเพื่อนว่าขอไม่คุยกับเราอิก ไม่อยากเห็นเราร้องไห้ เพื่อนเราก็บอกเค้าว่าเรารักพี่มาก เราอยู่ไม่ได้ เราร้องไห้จะตายแล้ว เราต้องการพี่คนเดียว ไม่อยากไปเจอใครใหม่แล้ว เค้าก้เป็นห่วงเรากลัวคิดสั้น ก็เลยโทรมาคุยดีๆ บอกเราว่าเค้าต้องหมั้นเค้าทำอะไรไม่ได้เลย เค้าฝืนทุกทางแล้ว แต่อาม่าก็บังคับทุกทางอาม่าเป็นคุมทั้งบ้าน เราเข้าใจว่าเค้าต้องหมั้นตามหน้าที่เพื่อช่วยครอบครัวยังไงถึงหมั้นก็คงจะเลิกกันได้ เราเลยบอกเค้าว่าจะรอ เราบอกถ้าให้ตัดใจเราทำไมไ่ด้ เฃ้ามาก้หันมาเจอช่อดอกไม้ที่เค้าบอกว่าเป็นตัวแทนเค้าที่จะอยุ่กับเราตลอด มองไปนอกบ้านก็เห็นภาพที่เค้ามาพาไปกินข้าว เดินจูงมือ พานอนตักเวลาขับรถ เค้าถามว่าการรอครั้งนี้เราจะทนได้หรอ1.เค้าโดนคนคอยตามจับตาดูตลอดเวลาไปไหน2.เค้าต้องหมั้นกะทางนั้น3.ถ้าไปไหนกับเราต้องหลบไป ชีวิตแบบหลบๆซ่อนๆเราต้องการหรอ เราบอกว่าการตัดสินใจของเค้าไม่ได้ทำให้เราต้องแยกกันถาวร แค่เราไม่สามารถทำอะไรด้วยกันเหมือนเดิมได้ตอนนี้ แต่เราเชื่อว่าวันของเราต้องมี เรารอได้ถ้าเค้ายังมีใจให้เราไม่เปลี่ยน ถ้าเค้ายังอยากกลับมามีวันของเราเหมือนเดิมเรายินดีจะรอ เค้าบอกว่าเค้าไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ที่ขอให้เพื่อนบอกให้เราตัดใจ เพราะไม่อยากให้เรารอนาน เพราะเค้าไม่สามารถให้คำตอบเราได้แน่นอนว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนจัดการปัญหานี้ให้จบ  เรากลัวว่าหมั้นกันแล้วจะไปรักกันจริงๆ เพราะแฟนเราเป็นคนน่ารักดูแลดีทุกอย่างผู้หญิงคนไหนได้อยู่ใกล้จะต้องรัก ถ้าใครได้ไปคงไม่ปล่อยกลับคืนมาให้เราง่ายๆ เเล้วคู่หมั้นต้องไปไหนด้วยกัน เรากลัวว่าเค้าจะไปมีใจให้กันจริงๆรึป่าว เค้าถามว่ารอไม่รู้กำหนดเราจะมีความสุขหรอ เราบอกเราเชื่อว่าซักวันวันนั้นของเรามันจะต้องมีจริงๆ เคาก็บอกว่าเราว่าอย่าพึ่งหวังมากเพราะทางมันไม่เรียบ เค้าถามอิกว่า ถ้าวันนึงเค้าต้องไปอยู่กินกับคนนั้นจริงๆจะทำยังไง ตอนนี้เราไม่รู้ควรจะทำไง เราวางแผนอนาคตกันไว้มากมาย เราไม่อยากเสียเค้าไปให้เป็นของคนอื่นเลย แต่อิกใจเราก็แอบคิดว่าเรื่องแบบนี้ยังมีอยู่จริงหรอ เคยเจอแต่ละครไม่คิดว่าต้องมาเจอเองกับตัว