สวัสดีค่ะ ฉันเป็นนักเรียนแถวลพบุรี อยู่หน้าเขาวงพระจันทร์ วันนี้ก็อยากเล่าประสบการณ์ของการอยู่โรงเรียนประจำให้ฟังละกันค่ะ
วันที่ฉันรู้ว่าฉันสอบเข้าโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาคที่ลพบุรีได้ ก็ตื่นเต้นมาก จนรีบอยากเข้าไปเรียน รู้แล้วว่าโรงเรียนที่จะไปเรียนเป็นโรงเรียนประจำ แต่อย่างน้อยฉันก็มีประสบการณ์จากการใช้ชีวิตแบบชาวหอที่รั้วแดง-น้ำเงิน ตอนนี้มาเป็นชาวหอที่รั้วแคแสดเรียบร้อยแล้วค่ะ
วันเข้าค่ายปรับพื้นฐาน 29 เมษายน ถึง 4 พฤษภาคม ช่วงนั้นเป็นช่วงที่รู้สึกสนุกมาก ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ทุกคนก็ให้การตอบรับเป็นอย่างดี
จนถึงวันเปิดเรียนวันแรก ก็ได้แต่ทำตัวนิ่งๆไว้ มีเพื่อนที่มาจากรั้วแดง-น้ำเงิน อีก 4 คน ก็ดีใจที่มีเพื่อนมาด้วย พอผ่านไป 2 เดือนกว่าๆ มีแต่คนไม่ชอบ มีแต่คนอยากหนีห่าง เวลาเข้าแถวเข้าโรงอาหาร จะไม่มีใครมาต่อหลังฉันเลย เพราะกลัวว่าจะเอามีดคัตเตอร์มากรีด (ไม่เคยพกติดตัวเลยนะ กลัวทำไม TOT) และฉันเป็นเด็ก LD ด้วย ก็เลยคิดว่าฉันเป็นบ้า เวลาเดินกับเพื่อน เพื่อนก็จะหนีไปหมด ทุกวันนี้ก็รู้สึกเสียใจ น้อยใจ ท้อแท้ คิดเสมอว่าอยากออกจากที่นี่มาก เพราะคิดว่าอยู่ไปก็คงไม่มีความสุข อยู่ไปก็มีแต่ความทุกข์ แต่มีเพื่อนคนหนึ่งเข้ามาถามว่า "คิดดีแล้วหรอที่จะออกจากที่นี่? รู้มั้ยว่ายังมีเพื่อนที่รักแกอยู่นะ มีอะไรก็ปรึกษาเราได้ ไม่ต้องเครียด เราจะอยู่กับแกจนถึง 3 ปีนะ" ตอนนั้นก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยเราก็ยังมีคนที่รักเราอยู่ ทุกวันนี้ก็พยายามปรับตัวเข้าหาเพื่อนให้มากขึ้น เป็นคนติดโทรศัพท์ด้วย ก็พยายามเบาลงจนตอนนี้แทบไม่ได้แตะเลย ก็พยายามทำความเข้าใจกับเพื่อนเพื่อเรียกความเชื่อใจกลับคืนมา จนถึงตอนนี้ก็มีคนมาเล่นด้วย ก็มีความสุขมากที่มีคนเข้าใจในความเป็นตัวของเรา ก็จะรักษามิตรภาพนี้ไว้ตลอดไป ไม่มีวันลืมเลย ขอบคุณโรงเรียนแห่งนี้มากๆเลยนะคะ ที่ทำให้ชีวิตของเด็กปัญญาอ่อนคนนี้มีค่าขึ้นมาอีกครั้ง ได้ทำให้รู้ว่า คำว่า Forever มีความหมายลึกซึ้งเพียงใด ขอบคุณจริงๆค่ะ
#PCCL 20
การปรับเข้าสังคมโรงเรียนประจำ
วันที่ฉันรู้ว่าฉันสอบเข้าโรงเรียนวิทยาศาสตร์ภูมิภาคที่ลพบุรีได้ ก็ตื่นเต้นมาก จนรีบอยากเข้าไปเรียน รู้แล้วว่าโรงเรียนที่จะไปเรียนเป็นโรงเรียนประจำ แต่อย่างน้อยฉันก็มีประสบการณ์จากการใช้ชีวิตแบบชาวหอที่รั้วแดง-น้ำเงิน ตอนนี้มาเป็นชาวหอที่รั้วแคแสดเรียบร้อยแล้วค่ะ
วันเข้าค่ายปรับพื้นฐาน 29 เมษายน ถึง 4 พฤษภาคม ช่วงนั้นเป็นช่วงที่รู้สึกสนุกมาก ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ ทุกคนก็ให้การตอบรับเป็นอย่างดี
จนถึงวันเปิดเรียนวันแรก ก็ได้แต่ทำตัวนิ่งๆไว้ มีเพื่อนที่มาจากรั้วแดง-น้ำเงิน อีก 4 คน ก็ดีใจที่มีเพื่อนมาด้วย พอผ่านไป 2 เดือนกว่าๆ มีแต่คนไม่ชอบ มีแต่คนอยากหนีห่าง เวลาเข้าแถวเข้าโรงอาหาร จะไม่มีใครมาต่อหลังฉันเลย เพราะกลัวว่าจะเอามีดคัตเตอร์มากรีด (ไม่เคยพกติดตัวเลยนะ กลัวทำไม TOT) และฉันเป็นเด็ก LD ด้วย ก็เลยคิดว่าฉันเป็นบ้า เวลาเดินกับเพื่อน เพื่อนก็จะหนีไปหมด ทุกวันนี้ก็รู้สึกเสียใจ น้อยใจ ท้อแท้ คิดเสมอว่าอยากออกจากที่นี่มาก เพราะคิดว่าอยู่ไปก็คงไม่มีความสุข อยู่ไปก็มีแต่ความทุกข์ แต่มีเพื่อนคนหนึ่งเข้ามาถามว่า "คิดดีแล้วหรอที่จะออกจากที่นี่? รู้มั้ยว่ายังมีเพื่อนที่รักแกอยู่นะ มีอะไรก็ปรึกษาเราได้ ไม่ต้องเครียด เราจะอยู่กับแกจนถึง 3 ปีนะ" ตอนนั้นก็ร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ อย่างน้อยเราก็ยังมีคนที่รักเราอยู่ ทุกวันนี้ก็พยายามปรับตัวเข้าหาเพื่อนให้มากขึ้น เป็นคนติดโทรศัพท์ด้วย ก็พยายามเบาลงจนตอนนี้แทบไม่ได้แตะเลย ก็พยายามทำความเข้าใจกับเพื่อนเพื่อเรียกความเชื่อใจกลับคืนมา จนถึงตอนนี้ก็มีคนมาเล่นด้วย ก็มีความสุขมากที่มีคนเข้าใจในความเป็นตัวของเรา ก็จะรักษามิตรภาพนี้ไว้ตลอดไป ไม่มีวันลืมเลย ขอบคุณโรงเรียนแห่งนี้มากๆเลยนะคะ ที่ทำให้ชีวิตของเด็กปัญญาอ่อนคนนี้มีค่าขึ้นมาอีกครั้ง ได้ทำให้รู้ว่า คำว่า Forever มีความหมายลึกซึ้งเพียงใด ขอบคุณจริงๆค่ะ
#PCCL 20