สวัสดีคะนี่เป็นกระทู้แรกของเราและของเจ้าของไอดีเล่าสับสนบ้างต้องขออภัยนะคะพอดียืมไอดีของเพื่อนมา คือ เรื่องมันมีอยู่ว่าตอนเปิดเทอมขึ้น ม4 จาก ม. ต้น ขึ้น ม.ปลาย ก็จะมีทั้งเพื่อนจากโรงเรียนเก่า เพื่อนจากโรงเรียนใหม่ ที่สอบได้ห้องเดียวกันอ๊ะคะเ ฉันไม่เคยมีแฟนเลยเพราะคิดว่าตัวเองไม่สวยไม่น่ารักเป็นคนอวบๆเกือบอ้วน สูง 158 ซ ม น้ำหนัก 54 เป็นคนไม่ขาวแต่ก็ไม่ได้ดำ แก้มเยอะๆ ยิ้มหรือหัวเราะแต่ละทีแก้มท่วมตาตาตี๊ไปเลย เลยเป็นคนเฮฮา บ้าๆบอๆ ไปไหนไปกันกับเพื่อน เพราะไม่มีสวยให้ห่วง เรียนในห้องก็เป็นตัวฮาเลย อาจารย์ชอบแซวชอบอำอยู่ตลอดเวลา เวลากีฬาสีก็เป็นสตาฟนักกีฬาขาลุยหิ้วกระติกน้ำถือกระเป๋าพยาบาลแบกกล้องถ่ายรูป เพื่อนคนอื่นแต่งตัวถือป้ายแบบสวยเราแบบถึกและไม่เคยไปแอบชอบคนโน่นคนนี้ และจุดเปลี่ยนมันมีอยู่ที่ช่วงปิด ม4 เทอม2 จะมีน้ำ มีผลไม้ มาไว้ใต้โต๊ะเราตลอดเพื่อนก็แอบแซวเห้ยหนุ่มคนไหนให้มา เราก็บอกไปว่าหนุ่มที่ไหนพวกนั่นแหละแกล้งกู แต่ก็ดีกูจะ-ให้หมดเลย 5555 ของฟรี และพอวันวาเลนไทน์ก็มีช่อดอกกุหลาบมาไว้ใต้โต๊ะ เราก็คิดว่าเพื่อนแกล้งก็ไม่สนใจอะไรแต่ก็แอบเก็บกลับบ้านนะมันสวยดีเสียดายมาเป็นช่อเลยโคตรลงทุนเลยเพื่อนกู พอต่อมามันเรื่องนี้เริ่มมีกลิ่นตุๆ ช่วงขึ้น ม 5 เพราะเพื่อนชอบผลักไสเราให้ใกล้กับเพื่อนผู้ชายอีกคนนึงที่เข้าใหม่ตอน ม 4 ชอบให้เพื่อนคนนี้มาอยู่กลุ่มทำรายงานกับเราช่วงรถเราเสียเราก็บอกเพื่อนมารับแต่เพื่อนก็ให้เพื่อนผู้ชายคนนี้มารับแต่เราไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยกันสองต่อสองเลยไปกับกลุ่มเพื่อนตลอดเราก็คุยเฮฮาเหมือนเดิม แต่ เพื่อน ผู้ชายคนนี้ติดจะเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูด เรียนเก่ง เราขอลอกการบ้านเค้าตลอดเลย  ก็เป็นแบบนี้มาตลอดจน ม.6 วันวาเลนไทน์เราได้ของขวัญวันวาเลนไทน์จากเพื่อนผู้ชายคนนั้นแบบให้ต่อหน้าเพื่อนทั้งห้องให้แล้วไม่พูดอะไรเดินกลับไปนั่งโต๊ะตัวเองเฉยเลย เราก็อึ้งเพื่อนก็แซว นี่คือเรื่องจริงใช่ไหมที่ผ่านมาไม่ได้แกล้งใช่ไหม วันนั้นเป็นวันที่อึดอัดมาก เลิกเรียนกลับบ้านก็มีโทรศัพท์โทรเข้าปรากฏว่าเป็น เพื่อน ผู้ชายคนนั้นเขาก็บอกว่าเค้ามีเบอร์เราตั้งแต่ ม 4 เทอมนึงแล้วได้มาจากประวัติส่วนตัวที่กรอกส่งอาจารย์ที่ปรึกษา แต่เค้าไม่กล้าโทรมาเค้าบอกเค้าชอบเราที่เป็นตัวของตัวเองเฮฮารักเพื่อนชอบเวลาเราหัวเราะเวลาเรายิ้มแล้วตาเราตี๋ คือเราก็แบบอึ้งเพราะมี่ผ่านมาเราทำอะไรบ้าบอออกไปเยอะมากอายมาก และเราก็คุยโทรศัพท์กันทุกวันตอนเลิกเรียน คุยไลน์ คุยเฟส แต่ที่โรงเรียนเราไม่ค่อยคุยกันเพราะอาย กลัวเพื่อนแซวแต่เพื่อนก็รู้แหละว่าเราคุยโทรศัพท์กันเพราะเราก็บอกเพื่อนตลอด (เห็นเค้าเงียบๆตอนอยู่ต่อหน้าเพื่อนแต่พอเค้าคุยกับเราเค้าเป็นคนฮามาก ตลกมีมุกแ็กๆตลอด กวนตีนด้วย) พอช่วงจะจบ ม 6 เค้าก็ถามเราว่าตอนนี้เราเป็นแฟนกันรึยังถ้ายังเรามาเป็นแฟนกันไหม ไอ้เราก็อึ้งคุยกันมาจะเป็นปีแต่เรายังไม่คิดถึงเรื่องนี้เลย เราเลยเงียบไปพักนึง เลยถามเค้าว่าถ้าเราตกลงเป็นแฟนกันแล้วถ้าเราเลิกกันแล้วเราจะเป็นเพื่อนกันได้ไหม เพราะเรามีเพื่อนกลุ่มเดียวกันเราจะทำให้เพื่อนคนอื่นลำบากใจไหมถ้าเกิดเราทะเลาะกันหรือเลิกกัน เค้าเลยตอบกลับมางั้นเอาตามที่เธอสบายใจและเราก็คุยกันอย่างนี้มาเรื่อยๆ จนตอนนี้เราขึ้นปี4 แล้ว แต่เราเรียนคนละที่ เค้าเรียนวิศวะ เราเรียนครุศาสตร์ เค้าก็โทรมาคุยตลอด ทักมาตลอด เราก็คุยกันมาตลอดแต่ในสถานะไหนไม่รู้ มันเกินความเป็นเพื่อนไปแล้ว เราก็ขอบคุณเค้านะที่ให้เกียรติเรามาตลอดรักษาคำพูดมาตลอด ขอบคุณที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้มีมุมอ่อนหวานบ้างเล็กน้อย ถ้าเธอขอเป็นแฟนเราอีกครั้ง เราจะขอเธอแต่งงานเลย ขอบคุณ