จนกระทั่งนักฟุตบอลรุ่นนี้เกิดขึ้นมาก็ได้มาติดตามเชียร์อีกทีนึงนึกถึงตอนนั้นเรานี่ได้ลายเซ็นต์เกือบทุกคนเลยแม้กระทั่งบิ๊กหอยแต่..ยกเว้นซิโก้คนเดียวตอนนั้นดังมากเข้าไม่ถึงหนังสือพิมพ์สยามกีฬานี่เรียงในห้องพักหน้ารามเกือบเต็มห้องพักเลยอ่านทุกวันอยากรู้ความเคลื่อนไหวต้องตื่นแต่เช้าจากหอพักมาซื้อหนังสือพิมพ์(กลัวหมด)ไม่เหมือนตอนนี้อยากรู้ความเคลื่อนไหวอะไรไม่เกินนาทีข่าวเสริฟถึงห้องนอนเลยสารพัดข่าวทั้งในและนอกสนามเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยรู้หมดสมัยก่อนนั้นอ่านหนังสือพิมพ์จบต้องรอพรุ่งนี้เช้าอีกทีคือหนึ่งวันเต็มถึงจะรู้ความเคลื่อนไหวของอีกวันถ้าทีวีเสนอข่าวก็จะมีข่าวแบบแป๊ปๆไม่เจาะลึกเหมือนอ่านหนังสือพิมพ์และห่วงแต่โฆษณา(เปล่าหรอกที่พูดมาทั้งหมดนี่แค่นึกถึงความหลังเท่านั้นเองอยากแชร์ให้รุ่นหลังฟังด้วย)
  ปล.ถ้าใครเห็นว่าไม่มีสาระอะไรก็ไม่ต้องตอบก็ได้นะ และหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้ลายเซ็นต์ของซิโก้ในฐานะโค้ช(รอมา20ปีแล้ว)
ก่อนหน้านี้(หมายถึงก่อนเอเชี่ยนเกมส์ที่เกาหลีใต้)เพื่อนๆและน้องๆถามว่าเดี๋ยวนี้ไม่เห็นติดบอลเหมือนแต่ก่อนเลยอ่ะเราก็ตอบว่าแก่แล้วมั้ง
แต่เด๋วนี้สามีแยกห้องนอนแล้วบอกว่า"อีนี้ท่าจะบ้ากูไม่ได้หลับไม่ได้นอน"ย้อนดูคลิปต่างๆวีดีโอแมทที่ผ่านมาในยูทูปน่ะมันเสียงดังรบกวนเขา)
เชื่อเถอะอีกไม่นานเขาจะมาดูเป็นเพื่อนเรา(ตอนนี้ครอบครัวเราเป็นแฟนพันธุ์แท้ของวอลเล่บอลหญิงไทยอยู่ไม่พลาดชมในสนามทุกแมทได้ลูกวอลเล่พร้อมลายเซ็นต์ของทุกสาวด้วย)
และอีกไม่นานครอบครัวจะเป็นแฟนพันธุ์แท้ของฟุตบอลไทยและจะไม่พลาดข้างสนามทุกแมทเหมือนกันไม่ว่าจะในประเทศหรือต่างประเทศ