บอกก่อนนะค่ะว่า จขกท.เป็นผญ. ขอแทนตัวเองว่าเรานะค่ะ
  สาเหตุที่ต้องเลิกกับแฟนเพราะเราแคร์สังคมรอบข้าง กลัวสังคมดูถูก กลัวใครจะมองเราไม่ดี เพราะ เราเป็นอาจารย์มหาลัยค่ะ ส่วนแฟนเก่าของจขกท.เป็นนศ.อยู่ปี2 ค่ะ เราก็คบกันมานานนะค่ะ เกือบ 4 ปี (คบตั้งแต่แฟนเก่าเราเป็นนักเรียน) พอมาถึงจุดนึง เราคิดว่าเราถูกกดดันจากสังคมรอบข้างเรากลัวทุกอย่าง เป็นแบบนี้มาประมาณ 3-4 เดือน เราเลยตัดสินใจหยุดความสัมพันธ์กับแฟนเก่าเรา ยอมรับค่ะตอนเลิกกันเราก็เจ็บ เจ็บที่ไปทำร้ายคนที่เรารักและเขาก็รักเรา  เจ็บที่เลิกกันทั้งที่ยังรัก
  พอผ่านมาช่วงนึงที่เราเลิกกันเราก็รู้สึกสบายใจขึ้นที่เราคิดว่าเราไม่ถูกกดดันแล้ว แต่แล้วเราก็ต้องมานั่งคิดว่า มันคุ้มไหมกับการที่เราต้องเสียคนที่เรารักและคนที่รักเราไป คิดทบทวนเรื่องที่ผ่านมากว่าจะผ่านมาขนาดนี้ กว่าจะเจอคนที่รักเราจริงพร้อมทำทุกอย่างเพื่อเรา เราจะยอมเสียเขาไปเพื่อแลกกับสายตาของคนอื่นจริงๆหรือ แบบนี้มันดีแล้วๆจริงๆหรือ แล้วก็มีคำถามเข้ามาในหัวว่า ทำไมล่ะ ทำไมเลิกกันแล้วจากที่เราคิดว่าสบายใจแล้วไม่ถูกกดดันแล้ว กลับกลายเป็นความทุกข์ใจที่ก่อขึ้นมาแทน ทำไมถึงเป็นแบบนี้ แล้วสังคมที่เราแคร์ล่ะ เขาทำไมไม่เห็นมานั่งเศร้าเสียใจกับเราเลย
  จนมาถึงจุดนึงเราก็คิดได้แล้วว่าเราจะกลับไปขอคบกับเขาอีกครั้ง(ตอนนั้นเขากำลังจะขึ้นปี3) และถือว่าเป็นโชคดีของเราค่ะ ที่เขายังรอเรา เราเลยได้กลับมาคบกันอีกครั้งจนถึงตอนนี้เราก็แต่งงานกันเรียบร้อยครอบครัวสุขสันต์ดีค่ะ ทุกคนที่เราเคยคิดว่าเขาดูถูกเราต่างก็มาแสดงความยินดีกับเราค่ะ
สิ่งที่เราได้จากเรื่องนี้ก็คือ
สิ่งที่เราคิดว่าถูกกดดันจากสังคมรอบข้าง จริงๆแล้วมันก็แค่สิ่งที่เราคิดขึ้นมาเพื่อกดดันตัวเอง
ความรักมันไม่มีอะไรมากำหนดได้หรอกค่ะ ถ้ารักกันเราก็แค่ผ่านอุปสรรคไปด้วยกันให้ได้ ถึงมันจะดูยากแต่ถ้าช่วยกันยังไงก็ผ่านมาได้แน่นอนค่ะ
ปล.นี้เป็นกระทู้แรกของเรานะค่ะ ผิดพลาดยังไงขออภัยด้วย
ปล.2เป็นกำลังให้ทุกคู่ที่เป็นแบบเราหรือกำลังเผชิญกับปัญหาจากคนภายนอกนะค่ะ สู้ๆค่ะ
ปล.3ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค่ะ