ถ้าคุณเจอการเลิกแบบนี้ คุณจะรู้สึกอย่างไร คุณจะเสียใจมากไหม ? เล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ

ผมขอบอกก่อนนะครับ ตอนนี้ผมเรียนอยู่ ปวช. 3 เรื่องที่ผมจะมาเล่าให้พวกพี่ฟังคือ เรื่องที่ผ่านมานานแล้วครับ และยังเจ็บ แต่ยังรักเธอคนนี้ มันคือการเลิกแบบที่ผมไม่มีวันลืม และยังเสียใจตลอดมาครับ(ฝังใจ)

        ผมเคยมีแฟนครับ ตอนนั้นผมเรียนอยู่ ม.2 แฟนผมอยู่ ม.5 เราคบกันและรักกันมากๆ มีแต่ความทรงจำดีๆครับ ที่เราทำด้วยกัน ผ่านการยอมรับของพ่อและแม่ของเราทั้งสองฝ่าย ผมรักแฟนผมมาก มากจนเรียกได้ว่าหลงครับ
        จนผม ม.3 ครับ  เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ผมเกเร ติดเพื่อน และติดแฟนมากๆ อยากอยู่ด้วยตลอดเวลา คาบไหนที่แฟนผมว่าง ผมก็จะต้องโดดเรียนมานั่ง มาอยู่กับแฟน ขาดเรียนบ่อย ไม่ค่อยอยากไปเรียน อยู่กับแฟนตลอด  ผมอยู่กับตายายครับ ท่านไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรกับผม ครูเลยโทรรายงานพ่อแม่(พ่อแม่ผมอยู่กรุงเทพ)  ว่าผมหมดสิทธิ์สอบแล้ว ผมเลยมีปัญหากับครอบครัว ทะเลาะกับพ่อแม่ จนพ่อและแม่ให้ผมดอปเรียน และออกมาทำงานกับลุง ห้ามทำงานอื่น(ดัดสันดาน) ผมบอกเรื่องนี้กับแฟนผม เธอเสียใจมากครับ ผมเองก็เสียใจเหมือนกัน เป็นเพราะผมทำตัวของตัวเองครับ
        ผมทำงานอยู่กับลุงผมครับ  ลุงผมเป็นวิศวโยธา งานของผมก็ ทำหมดครับ เอาง่ายๆ ก่อสร้างครับ เพราะผมไม่มีความรู้อะไร ใช้แรงอย่างเดียว ที่ทำงานผมกับที่ๆแฟนอยู่ห่างไกลกันมากครับ คนละจังหวัด เราก็ไม่ค่อยได้คุยกันตลอดเวลาเหมือนเดิม คุยโทรศัพท์กัน ก็ตอนเพิ่งตื่นนอน คุยได้ไม่นานผมก็ต้องอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน แฟนผมก็ไปเรียนครับ เที่ยงพักกินข้าว และก่อนนอนครับ ผมกับแฟนก็ยังเหมือนเดิมรักกันดี บางทีคิดถึงเขาจนร้องไห้ครับ ทำงานได้ 2 เดือนครับ
        จากนั้นก็คือเรื่องดีครับ พอดีลุงผมเขาไปทำบ้านให้ยายครับ  และผมได้สมัคเข้าเรียน กศน.ครับ ผมดีใจมากๆ ผมจะได้เจอแฟนผมแล้ว วันแรกที่มาถึง ผมนัดแฟนเลยครับ ให้มาหาที่บ้าน เราได้เจอกันครั้งแรก จากที่เมื่อก่อนเราได้เจอกันทุกวัน ดีใจมากครับ น้ำตาไหลเลย
       หลังๆผมหยุดงานบ่อยครับ อยากเจอแฟนบ่อยๆ ผมหยุดบ่อยเกิน จนลุงด่าผมครับ ซ้ำยังทะเลาะกับแฟนบ่อยอีกครับ คุยกันบางทีก็ไม่เข้าใจกัน ด่ากันบ้างอะไรบ้าง ช่วงหลังๆไม่ค่อยได้เจอกับแฟนเลยครับ เดือนนึงก็เจอกัน2ครั้ง บางทีผมเลิกงานมาเหนื่อยๆก็อาบน้ำนอนเลย ไม่ได้คุยกัน
บางครั้งครับผมดันเผลอหลับครับ แฟนผมก็โมโหครับ เธอรอโทรศัพท์จากผม ผมก็ง้อ ง้อหลายวันครับกว่าเธอจะหายโกรธ แต่ก็ยังรักกันครับ
       เราคบกันจนเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ผมหลงเธอมั้งครับ ผมดูไม่ออกว่าเธอเปลื่ยนไป เวลาพูดอะไร จะไม่ค่อยเข้าหูเธอเลย ทำอะไรก็ผิดไปหมดเลยครับ ชวนไปเที่ยวไหนก็ไม่อยากไป จนต้องให้พี่ช่วยคุยให้(ลูกพี่ลูกน้อง) จนเธอยอมไปครับ ผมก็ได้แต่น้อยใจ แอบร้องไห้หลายครั้ง เธอชอบบ่นและเล่าเรื่องเพื่อนให้ฟัง (เพื่อนห้องเดียวกันครับ) ว่าเพื่อนคนนี้ดีอย่างนี้อย่างนั้น ไปเข่าค่ายช่วยเหลืออะไรเธอบ้าง ผมก็ได้แต่รับฟังครับ ไม่ได้สงสัยอะไร และหลังๆมาเราทะเลาะกันบ่อย คุยกันไม่รู้เรื่องสักอย่างเลยครับ บางทีเธอก็วางสาย ตัดสายทิ้ง หายไปเลยครับ บางวันโทรไปก็รับบ้างไม่รับบ้าง ผมร้องไห้หนักมากครับ แอบร้องไห้ที่ทำงานบ้างไรบ้างครับ พี่ผมเขาก็ปลอบใจครับ เตือนผม บอกว่าให้ทำใจ หาแฟนใหม่เลย แต่ผมรักแฟนผมมากครับ ผมไม่เชื่อฟังใครทั้งนั้นครับ ผมคิดว่าเธออาจจะไม่ว่าง อยู่กับเพื่อน หรือทำกิจกรรมหรือเรียนอยู่ก็ได้ เลยคุยกับผมไม่ได้ ผมยังเชื่อมั่นในรักผมครับ
      ตอนนั้นผมก็ยังโทรหาเธอ คุยบ้างไม่คุยบ้างครับ แต่ส่วนมากจะคุย จนมาวันนึงครับ วันที่เธอจบ ม.6 และต้องไปเรียนต่อกรุงเทพ วันนั้นผมไปส่งเธอไม่ได้ เลยโทรคุยกับเธอครับ ถามเธอขึ้นรถหรือยัง นั่งกับใคร เธอบอกเพื่อนครับ ผมบอกเธอให้เดินทางปลอด และก็คุยเล็กๆน้อยๆ

     ** เธอบอกรถจะออกแล้ว ผมจะวางสาย แต่ !!! ดันมีเสียงแทรกเข้ามาครับ ว่าจะคุย ไรหนักหนาห๊ะ ! วางได้แล้ว !!! ตอนนั้นผมตกใจมากครับ ผมถามว่าเสียงใคร เธอไม่ตอบ ผมโกรธมากครับ เธอพูดกับผมว่า แค่นี้ก่อนนะ แล้วก็วางสายไปเลยครับ
        หลังจากนั้นผมก็ติดต่อเธอไม่ได้อีกเลยครับ เธอหายไปเลย โทรไปก็ไม่รับ วันๆนึงผมโทรไปเป็นร้อยสาย เธอก็ไม่รับครับ ผ่านไปหลายวัน ผมส่งข้อความไป โทรไป ก็ไม่มีอะไรคืบหน้า หรือว่าเธอจะรับเลยครับ ผมก็ได้แต่ร้องไห้
   แต่ผมมีเบอร์โทรเพื่อนเธอครับ ผมโทรหาเพื่อนเธอ แล้วถามว่าแฟนผมอยู่ไหน เป็นไงบ้าง  พี่รู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน กับใคร
   เพื่อนแฟนผม ก็ไม่ได้ตอบอะไรครับ แต่ถามกลับมาว่า เลิกกับแฟนผมนานหรือยัง ผมยิ่งงงใหญ่เลยครับ เลิก!! เลิกอะไรหรอ ยังไม่ได้เลิกกันนะครับ
   เพื่อนแฟนผมพูดว่า ก็ไหนแฟนน้องบอกว่าเลิกกันแล้วไง พี่งงนะเนี่ย ตกลงเลิกกันหรือยัง
   ผมก็ตอบไปว่า ผมงงนะ ยังไม่เลิกครับ ก็ตั้งแต่ตอนนั้นที่แฟนผมขึ้นรถไปกรุงเทพกับเพื่อนๆ ก็ติดต่อแฟนผมไม่ได้เลย
   เพื่อนแฟนผมพูดว่า น้องรู้ไหม แฟนน้องอ่ะ แย่งแฟนพี่ไปจากพี่ !!
        ผมเมื่อได้ยินแบบนั้น ผมตกใจสุดขีดเลยครับ ช๊อคครับ เหมือนทุกอย่างมันหยุดไปหมดเลยครับ ร้องไห้ไม่ออกครับ ไม่อยากเชื่อครับ ผมพยายามติดต่อแฟนผม(ไม่รู้เรื่องแฟนได้ป่าว แต่เรียกไปก่อน) ไม่รับอีกเช่นเคยครับ ส่งข้อความรัวๆไป ไม่มีอะไรตอบกลับครับ
ผมเลยเข้า facebook (ช่วงนั้นมันไม่ค่อยฮิต เท่าไหร่ครับเลยไม่ได้เข้าไปดู แต่มีครับ) เข้าไปดูหน้าเฟสเธอครับ ปรากฏว่าเธอขึ้นรูปคู่กับเพื่อนคนนั้น รูปคู่เยอะมาก ทั้งไปกินข้าวด้วยกัน ไปไหนต่อไปด้วยกัน ทั้งๆที่ตอนนั้นเรายังคบกันอยู่เลย ผมเห็นแล้วรับไม่ได้เลยครับ เหมือนมีดกรีดหัวใจ เหมือนโดนบัวขาวศอกอย่างแรกครับ ผมนี่แทบล้มทั้งยืนครับ เสียใจร้องไห้ครับ แถมยังโดนพี่ว่าอีกครับ กูบอกแล้ว เตือนมีงแล้วก็ไม่ฟัง เป็นไงล่ะ
      แต่ถึงอย่างไร แม้ว่าผมจะเสียใจยังไง ผมก็ยังไม่เลิกโทรหาเธอครับ ส่งข้อความไปอีก ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับ ไม่รับเลยครับ ผมทำอยู่แบบนี้นานมากครับ จนมาถึงวันเกิดของผม เธอส่งข้อความมาครับ ผมเห็นแว๊บแรก ผมดีใจมากครับ แต่ผมก็ตื่นเต้นมากด้วยครับ พอผมเปิดอ่าน มันมีข้อความว่า
***** สุขสันต์วันเกิดนะ ลืมอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่***** ผมร้องไห้ (อีกแล้วครับ) โทรไปอีก ส่งข้อความไปอีก ผมส่งไปว่า ที่ผ่านมามันไม่สำคัญอะไรกับเลยดิ กูรักมากแค่ไหนก็รู้ อยู่ๆก็หายไปเลย เสียใจนะโว้ย แล้วที่ส่งมาอ่ะ ลืมอดีตแล้วเริ่มต้นใหม่ ทำได้นิ มีมัน แต่กูไม่มีใคร !!! มันต่างกันโว้ยยยยยยย ช่วยเห็นใจกูหน่อยได้ไหม คนที่เจ็บคือกู ไม่ใช่ ไม่สงสานกูเลยหรอ ? แต่ก็ไม่มีอะไรกลับมาเหมือนเดิมครับ
*** ผมเสียใจ โทรไปขอโทษพ่อและแม่ ขอโทษทุกๆคนที่ผมไม่เรียน ไม่เป็นลูกหลานที่ดี พ่อแม่ผมเขาก็ให้ผมเรียนใหม่ครับ พ่อแม่ผมเขาก็บอกว่าคนเราผิดพลาดกันได้ อย่ารักคนอื่นมากกว่าพ่อแม่ ไม่ว่ายังไงพ่อแม่ก็คือพ่อแม่ แฟนลูก เลิกกันไปก็เป็นคนอื่น ผมซึ้งเลยครับ คิดได้ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แต่ก็ขอบคุณพ่อและแม่ที่ให้โอกาสผม ***
       เรื่องที่ผ่านมา เป็นบทเรียนให้ผมอย่างดีเลยครับ แต่ผมก็ยังไม่เลิกรักเธอ ผมคิดเสมอว่า ตอนนั้นที่เธอทิ้งผมไป เพราะผมมันไม่มีอนาคต แค่เด็ก กศน. คนที่มไม่มีอนาคตคนนึง จะไปสู้อะไรกับเธอที่มีอนาคต จากนั้นผมออกจาก กศน. ลุงก็ด่าผมว่าอีกไม่กี่เดือนก็จบแล้วออกทำไม แต่ผมเลือกที่จะออกมาเรียน ม.3 ใหม่ครับ ผมตั้งใจเรียนมากครับ จนสอบได้ที่ 1 ของห้อง และมาเรียน ปวช.ที่กรุงเทพ มาอยู่กับพ่อแม่
      
      จากวันนั้น จนมาถึงทุกวันนี้ก็ผ่านมาหลายปี แม้ว่าผมจะมีแฟนใหม่ ผมก็ยังไม่ลืมเธอเลยครับ ผมยังตั้งหน้าตั้งตาขยันเรียน เพื่อที่จะแย่งเธอคืนมาให้ได้ เรียนเพื่อตัวผมด้วย และเพื่อชนะแฟนใหม่เธอด้วยครับ เหมือนเป็นแรงพลักดันให้ผมขยันเรียนด้วยครับ

     ปล. ผมอยากรู้ครับ ว่าถ้าพวกพี่ๆเจอแบบผมพี่จะรู้สึกอย่างไร และทำไงครับ ขอบคุณที่อ่านประสบการณ์ที่เจ็บปวดของผม