#อยากระบาย เราอยู่กับพ่อสองคน พ่อเราเป็นคนอารมณ์ร้อน ชอบพังของ ทุบนั้นทุบนี่ แล้วพอมีวันนึง ท่านก็เคร่งเรื่องเรียนเรา บอกว่าเราน่ะเล่นโทรศัพท์มากเกินไป เราก็อยากให้ท่านอารมณ์ดีไง ไม่ต้องมาร้อนอะไรกับเรื่องพวกนี้ ก็ตั้งใจเรียนซะ โดยที่เราเอาโทรศัพท์ไว้บ้าน แต่พอมาวันนึงเว้ย เราทำการบ้านเสร็จก็นอนเลยไง ลืมชาร์ตโทรศัพท์ไว้ .... พอไปโรงเรียนแล้วกลับมาจากบ้าน เห็นโทรศัพท์ตัวเองหน้าจอเละเลย เราก็ถามพ่อว่า แตกได้ยังไง? ท่านเลยบอกว่าทุบมันโยนมันทิ้ง เราฉุนมากก เพราะมันคือสิ่งเดียวที่เป็นเครื่องสื่อสารของเรา เราเลยถามไปอีกว่า เพราะอะไรถึงทุบ ทุบทำไม ? ท่านก็บอกมันชาร์ตไม่เข้า โมโห..
เราก็มีสตินะ เลยเดินเข้าห้องไป ใจก็คิดว่าทำไมมันชาร์ตไม่เข้าหว้าาา พอมาถึงที่นอน เห็นสายชาร์ตวางอยู่ที่เดิม ก็ตะโกนถามว่าเครื่องมันอยู่นี่ แล้วเอาอะไรชาร์ต ทำไมไม่ใช้อันนี้ ท่านก็พุ่นพ่านมาใส่เลย โยนนั่นโยนนี่มาใส่เรา ทั้งพัดลม ทั้งมีดในครัว ทั้งขวดเหล้า มาฟาดเรา ...ทำอย่างกับเราไม่ใช่คน
แล้วหลังจากนั้นมา เราก็ไม่คุยกับท่านเลย ถึงคุยก็คุยน้อยๆ ไม่กล้าพูดมาก ...เหมือนมันฝังในใจแล้ว
.
.
.
.
.
พอวันนี้ เป็นวันที่เราจะต้องเตรียมของไปแข่งงานวิชาการ ท่านก็เตรียมนั่นเตรียมนี่ไว้ก่อนที่เราจะกลับมาจากร.ร.อ่ะนะ แต่พอมาเห็นไม่รู้อะไรเป็นอะไร ด้วยความที่เราโกธรหรือเพราะความกลัวก็ไม่รู้เราเลยไม่อยากพูดไรมาก แต่ท่านก็ตอแยถามอยู่นั้นแร้ะว่าจะเอานี่ไหม? จะเอานั่นไหม ? เราก็บอกไม่! ไม่เอา! .. หลังจากนั้นก็มาด่าเราว่าเราขึ้นเสียงใส่ ร้องแรงๆไม่อายข้างบ้านเลย #ทุกครั้งที่ทะเลาะนี่เราอายมากๆอ้ะจนเราไม่กล้าคุยกับเขาเลย มาถีบประตูห้องเราจนเบี้ยว โยนมีดมาถูกขาเราจนเลือดออก ทั้งๆที่ตัวเองผิดเต็มประตู
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
#เราอยากรู้ว่ะว่าเราผิดมากหรอ ใครเป็นคนผิดว่ะ เราหรอ ? ถ้าเราผิดเราผิดยังไง ??
ท่านทำเหมือนอยากฆ่าเราเลย.. ท้อว่ะ
#ตอนนี้ร้องไห้อยู่ ...ขอบคุณที่อ่านจบนะ :'(
พ่อแม่รังแกฉัน
เราก็มีสตินะ เลยเดินเข้าห้องไป ใจก็คิดว่าทำไมมันชาร์ตไม่เข้าหว้าาา พอมาถึงที่นอน เห็นสายชาร์ตวางอยู่ที่เดิม ก็ตะโกนถามว่าเครื่องมันอยู่นี่ แล้วเอาอะไรชาร์ต ทำไมไม่ใช้อันนี้ ท่านก็พุ่นพ่านมาใส่เลย โยนนั่นโยนนี่มาใส่เรา ทั้งพัดลม ทั้งมีดในครัว ทั้งขวดเหล้า มาฟาดเรา ...ทำอย่างกับเราไม่ใช่คน
แล้วหลังจากนั้นมา เราก็ไม่คุยกับท่านเลย ถึงคุยก็คุยน้อยๆ ไม่กล้าพูดมาก ...เหมือนมันฝังในใจแล้ว
.
.
.
.
.
พอวันนี้ เป็นวันที่เราจะต้องเตรียมของไปแข่งงานวิชาการ ท่านก็เตรียมนั่นเตรียมนี่ไว้ก่อนที่เราจะกลับมาจากร.ร.อ่ะนะ แต่พอมาเห็นไม่รู้อะไรเป็นอะไร ด้วยความที่เราโกธรหรือเพราะความกลัวก็ไม่รู้เราเลยไม่อยากพูดไรมาก แต่ท่านก็ตอแยถามอยู่นั้นแร้ะว่าจะเอานี่ไหม? จะเอานั่นไหม ? เราก็บอกไม่! ไม่เอา! .. หลังจากนั้นก็มาด่าเราว่าเราขึ้นเสียงใส่ ร้องแรงๆไม่อายข้างบ้านเลย #ทุกครั้งที่ทะเลาะนี่เราอายมากๆอ้ะจนเราไม่กล้าคุยกับเขาเลย มาถีบประตูห้องเราจนเบี้ยว โยนมีดมาถูกขาเราจนเลือดออก ทั้งๆที่ตัวเองผิดเต็มประตู
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
#เราอยากรู้ว่ะว่าเราผิดมากหรอ ใครเป็นคนผิดว่ะ เราหรอ ? ถ้าเราผิดเราผิดยังไง ??
ท่านทำเหมือนอยากฆ่าเราเลย.. ท้อว่ะ
#ตอนนี้ร้องไห้อยู่ ...ขอบคุณที่อ่านจบนะ :'(