ก่อนอื่นขอสวัสดีชาวพันทิป หรือคนอื่นๆที่เผลอกดเข้ามาอ่านกันนะครับ 555+ วันนี้ผมอยากมาแชร์ประสบการณ์ความรักของเยาวชนคนหนึ่งกับเพื่อนในห้องของตัวเองเมื่อ 3 ปีก่อนให้อ่านกันครับ นี่เป็นกระทู้แรกที่ตั้ง ดังนั้นหากใช้ภาษาผิดพลาดยังไงขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยครับ
แล้วก็ที่ตั้งกระทู้ ความตั้งใจหลักคือหาที่ระบายเพราะคิดถึงความทรงจำช่วงนั้นครับ เป็นความทรงจำที่ไม่อยากให้หายไปจากชีวิตผมเลย
เริ่มจากแนะนำตัว ผมขอไม่ระบุชื่อแต่จะเรียกแทนตัวเองว่าผมนะครับ ผมเรียนอยู่ในรร.ประจำจังหวัดของจังหวัดนึงในภาคอีสาน สมัยม.ต้นผมเรียนอยู่ห้องโครงการพิเศษที่เรียกกันในรร.ว่า สคว.(ส่งเสริมคณิต-วิทย์) เป็นเด็กเตี้ยคนนึงใส่แว่นหนาๆผมเกรียนๆ ผมสอบเข้าได้เป็นคนเดียวของของที่เรียนอยู่ในระดับประถมทำให้ห้องสคว.ที่ผมเข้ามาแทบไม่มีคนรู้จัก จะรู้จักกันก็แค่คนที่เคยเรียนพิเศษด้วยกัน จนมารู้จักกับเพื่อนกลุ่มนึง ในกลุ่มนี้ผมขอยกมา 2 คนให้ชื่อตัวย่อว่า B กับ P นะครับ
เรื่องมีอยู่ว่าผมเข้าเรียนมาเพียงแค่อาทิตย์แรกก็ทำให้เพือนทั้งห้องรู้จักผมเลยครับ ผมถูกรถชนตอน ม.1 เลยทำให้ต้องนอนรพ. 7 วัน พักฟื้นอีก 7 วัน ทำให้ต้องตามงานที่คั่งค้างอันมหาศาล (T_T) แต่ B กับ P ก็ช่วยตามงานให้ผมทำให้ผมสนิทกับเขามาก
เรื่องมันเริ่มที่ว่าใน ม.1 เพื่อนสนิทคือ B กับ P มันไปชอบผญ.คนนึง ขอใช้ตัวย่อว่า"เธอ"เป็นคนใส่แว่นผมฟูๆ แต่หน้าตาน่ารัก แล้วก็ทำตัวแก่นๆ เขาก็มาปรึกษากับผม พอถึง ม.2 P ก็ประมาณบอกให้ B ไปชอบคนอื่น เขาจะได้ไม่ต้องมีคนให้แข่ง
แต่พอมาถึง ม.3 ผมกลับได้ไปคุยกับเธอเอง (ตรงนี้ต้องเล่าก่อนว่าผมเป็นคนติดการ์ตูน เช่ามาวันละ 7-8 เล่มแล้วอ่านจบในวันเดียว ซึ่งเธอก็เป็นคนติดการ์ตูนเช่นกัน แล้วก็ผมเป็นคนที่ไม่แบ่งเพศ คือแกล้งผู้หญิงเท่าเทียมผู้ชาย) เธอเห็นผมเช่าการ์ตูนมาก็ยืมผมอ่านบ้าง เธอเช่ามาก็ให้ผมอ่านบ้าง ผมแกล้งเธอบ้าง เธอแกล้งผมบ้างตามประสาเพื่อน
จนวันนึงผมกำลังจะไปเช่าการ์ตูนแล้วอยู่กับเพื่อนอีกคน ตอนนั้นก็มีความคิดขึ้นมาในหัวว่า เธอจะอยากอ่านการ์ตูนเรื่องอะไร ผมเลยขอเบอร์เธอจากเพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วโทรไปถามเลย (5555+)
จากนั้นมาเราก็คุยกันบ่อยขึ้นๆ บางทีก็ส่งข้อความหากัน คุยกันในเฟส จนผมรู้สึกว่าเธอเริ่มมีความพิเศษกับผม เธอทำให้ผมยิ้มเวลาคุยกัน เธอทำให้ผมมีความสุขเวลาตื่นมาแล้วเห็นข้อความของเธอส่งมา หลังๆผมเริ่มชวนเธอไปทานข้าวเช้าที่รร. ทำแบบนี้บ่อยๆขึ้นจนผมเริ่มคิดว่า ผมรักเธอแล้ว ผมไปปรึกษา B กับ P ซึ่งเพื่อนมันก็เข้าใจเพราะมันมีคนใหม่ชอบแล้ว
ตั้งแต่นั้นเราก็คุยกันเรื่อยๆมาประมาณ 3-4 เดือน ผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมกลายเป็นคนอ่อนโยนกับเธอ มีอะไรทุ่มให้เธอทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ มีอะไรช่วยเหลือเธอได้ทำหมด แต่ที่ผมยังไม่มีคือความกล้าที่จะขอคบกับเธอ เพราะยังไม่รู้ว่าเธอจะคิดยังไงกับผม
จนมาถึงวันนึง ในช่วงปิดภาคเรียนที่ 1 ผมต้องเตรียมตัวจะแข่งกีฬา(เล่นเทควันโดครับ คือเรียนตั้งแต่ป.3 แต่หยุดเรียนไปนาน กะจะเรียนเอาสายดำ) ผมจึงไม่ได้เล่นเฟสไป 4-5 วัน รวมถึงโทรศัพท์ด้วย ผมไม่ได้คุยกับเธอเลย จนวันที่แข่งเสร็จผมเปิดเฟสมาแล้วเจอกับข้อความที่ค้างไว้ข้อความนึง
"หายไปไหน"
เธอทักมาถามครับ ตอนนั้นคือดีใจมากกกก แข่งมานี่หายเหนื่อยเลย เลยตอบเธอไปว่า เราขอโทษ เราไปแข่งมา เราว่าจะติดต่อแต่พอซ้อมเสร็จกลับมาเราเหนื่อยไงเลยลืม เผลอหลับ ไรงี้
"อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ"
อื้อหืออออออออออออออคือกูเจอประโยคนี้นี่แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ครับ (T^T)
ผมถามตัวเองว่าทำไมล่ะ เราก็คงไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอ เลยรวบรวมความกล้าถามเธอไปว่าตอนนี้แกคิดยังไงกับเค้า
เธอตอบมาประมาณว่า นี่ยังดูไม่ออกอีกเหรอ ตอนที่แกหายไปมันเหมือนอะไรหายไปจากชีวิตประจำวันของเขา
จุดนั้นแหละครับ มันชัดเจนพอแล้วครับที่ผมจะขอคบ เธอก็บอกผมว่า ลองคบดูก็ได้นะ
คือผมดีใจมากกกกกกก คือหน้าตาอย่างกู แว่นหนาๆตัวเตี้ยๆมีแฟนแล้วนะเว้ย (5555+)
ผมกับเธอคบกันแบบไม่ให้ใครรู้ ไม่ได้จะปิดบังหรือแอบคบนะ แต่เราเป็นคนขี้อายเหมือนกัน ไม่อยากให้ใครมาแซว แต่คบได้ซักพักเพื่อนเขาก็รู้ก็มาแซวครับ อันนี้ก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่เขินๆนิดๆหน่อยๆ ความรักของเราดำเนินไปด้วยดีครับ อาจจะไม่ได้มีถึงขั้นไปเที่ยวด้วยกัน จับมือถือแขนกัน แค่ผมมีเธอเป็นคนแรกที่คอยให้คำปรึกษาปรึกษาตลอดเวลาก็พอแล้วครับ
ทุกสิ่งทุกอย่างดีๆเริ่มมาเสียเพราะความคิดมากของผม ผมเป็นคนขี้นอยด์มากกก พอขึ้นม.4ต้องย้ายห้องครับ ผมได้ย้ายไปถึงห้อง 12 ที่เป็นห้องแผนธรรมดาแต่เธอยังอยู่สคว.เหมือนเดิม ความต่างประมาณ 10 ห้องทำให้ผมคิดว่าเราไกลกันขึ้นนะ เราจะยังคงเหมือนเดิมมั้ย จนเกิดความคิดบ้าๆขึ้นมาว่า เลิกกันดีมั้ย เพราะห้อง 12 มันแสดงให้เห็นว่าผมโง่ลงมากที่ตกลำดับจากห้องพิเศษมาอยู่ห้องปกติทั้งๆที่คนอื่นๆก็อยู่ห้องพิเศษเช่นเคย ผมเคยคุยกับเธอเรื่องนี้ก่อนที่จะเข้าค่ายธรรมะ เธอบอกก็แล้วแต่แก กลายเป็นว่าเราเลิกคุยกันไปซักพัก จนกลับมาจากค่าย เพื่อนเธอก็มาช่วยคุยกับผมให้บอกว่าระยะทางมันไม่ได้เกี่ยวกันกับความรัก เราก็คืนดีกัน คุยกันเหมือนเดิม
แต่มันยังไม่หมดปัญหาครับ เมื่อเพื่อนในกลุ่มเธอทั้งหมดเลิกกับแฟน แล้วบอกว่าจะโสดยกแก๊งค์ แล้วตั้งใจเรียน เธอมาบอกผมว่าเราต้องเลิกกันนะ ตรงนี้ผมไม่เข้าใจว่าการที่คนอื่นเลิกกันแล้วเกี่ยวอะไรกับเราด้วยวะ เราโทรคุยกันไปน้ำตาคลอไป แล้วก็ทำใจเลิกกัน แต่ก็สัญญากันว่าจะกลับมาคบกันอีกตอน ม.6 นะ
พอเลิกกับธอ เราก็ไม่ได้คุยกันเหมือนเดิม ผมอ่อนแอมาก ตรงนี้ทำให้ผมกลายเป็นคนที่ดูเจ้าชู้ สนิทกับคนอื่นง่าย เพราะคิดว่าเขาจะมาทำให้เราหายจากความเสียใจได้เร็วๆ แล้วผมก็ไปคบกับคนอื่นก่อน ตอนนี้ยอมรับว่าผมผิดเต็มๆครับ ผมรู้จักคนอื่นๆไปทั่วจากที่ไม่เคยรู้จักกันเลย รุ่นร้องหลายๆคนรู้จักผมแล้วก็มาชอบผมบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอหายไปจากความทรงจำผมเลย ผมเคย Ask ไปกวนเธอบ่อยๆ แล้วคิดว่าเธอจะให้อภัยเรามั้ย? คำตอบที่ได้คือ เธอบอกว่าเธอมีคนที่ชอบใหม่แล้ว เธอไม่อยากเสียใจเพราะผมอีก
ผมไม่อยากจะผูกมัดกับใครอีกแล้ว แล้วก็ไม่อยากทำให้ใครต้องมาผิดหวังเสียใจเพราะผมอีกแล้ว
ตอนนี้ ม.6 ผมตั้งใจเปลี่ยนบุคลิกตัวเอง จากคนใส่แว่นหนาๆมาใส่คอนแทกส์ เจาะหูใส่แหวน กลายเป็นแบดบอยคนนึง แต่ทำตัวให้มีความรับผิดชอบมากขึ้น ทำตัวให้เก่งขึ้น ให้เป็นผู้นำและเป็นที่พึ่งของคนอื่นๆได้ ถ้าผมได้คุยกับเธออีกผมอยากจะบอกเธอว่า เราเปลี่ยนไปแล้วนะ เราไม่ใช่คนเดิมอีกแล้วนะ เราขอโทษนะที่ลืมเธอจากความทรงจำไม่ได้เลย ต่อให้เราไม่ได้คบกันอีกก็อยากจะบอกให้รู้ว่าไม่มีใครมาแทนเธอได้เลยจริงๆ ขอบคุณนะที่เคยมาทำให้ชีวิตเรามีความสุข และเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ขนาดนี้
สุดท้ายนี้อยากจะฝากถึงคนที่กำลังมีความรัก ผมเข้าใจว่ามันต้องมีอะไรขัดใจให้ต้องทะเลาะกัน อาจถึงขั้นเลิกกัน อยากให้คุณลองย้อนกลับไปมองวันที่พวกคุณรักกันมากๆ เช่น อ่านแชทเก่าๆก็ได้ มันจะทำให้พวกคุณเข้าใจกันมากขึ้น จะได้ไม่มีความทรงจำที่อาจจะเลวร้ายแบบผม
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ ^___^
แชร์ประสบการณ์ความรักของเด็กมัธยมคนนึงที่ทำให้ชีวิตตัวเองเปลี่ยนแปลงเพราะ"เธอ" :D
แล้วก็ที่ตั้งกระทู้ ความตั้งใจหลักคือหาที่ระบายเพราะคิดถึงความทรงจำช่วงนั้นครับ เป็นความทรงจำที่ไม่อยากให้หายไปจากชีวิตผมเลย
เริ่มจากแนะนำตัว ผมขอไม่ระบุชื่อแต่จะเรียกแทนตัวเองว่าผมนะครับ ผมเรียนอยู่ในรร.ประจำจังหวัดของจังหวัดนึงในภาคอีสาน สมัยม.ต้นผมเรียนอยู่ห้องโครงการพิเศษที่เรียกกันในรร.ว่า สคว.(ส่งเสริมคณิต-วิทย์) เป็นเด็กเตี้ยคนนึงใส่แว่นหนาๆผมเกรียนๆ ผมสอบเข้าได้เป็นคนเดียวของของที่เรียนอยู่ในระดับประถมทำให้ห้องสคว.ที่ผมเข้ามาแทบไม่มีคนรู้จัก จะรู้จักกันก็แค่คนที่เคยเรียนพิเศษด้วยกัน จนมารู้จักกับเพื่อนกลุ่มนึง ในกลุ่มนี้ผมขอยกมา 2 คนให้ชื่อตัวย่อว่า B กับ P นะครับ
เรื่องมีอยู่ว่าผมเข้าเรียนมาเพียงแค่อาทิตย์แรกก็ทำให้เพือนทั้งห้องรู้จักผมเลยครับ ผมถูกรถชนตอน ม.1 เลยทำให้ต้องนอนรพ. 7 วัน พักฟื้นอีก 7 วัน ทำให้ต้องตามงานที่คั่งค้างอันมหาศาล (T_T) แต่ B กับ P ก็ช่วยตามงานให้ผมทำให้ผมสนิทกับเขามาก
เรื่องมันเริ่มที่ว่าใน ม.1 เพื่อนสนิทคือ B กับ P มันไปชอบผญ.คนนึง ขอใช้ตัวย่อว่า"เธอ"เป็นคนใส่แว่นผมฟูๆ แต่หน้าตาน่ารัก แล้วก็ทำตัวแก่นๆ เขาก็มาปรึกษากับผม พอถึง ม.2 P ก็ประมาณบอกให้ B ไปชอบคนอื่น เขาจะได้ไม่ต้องมีคนให้แข่ง
แต่พอมาถึง ม.3 ผมกลับได้ไปคุยกับเธอเอง (ตรงนี้ต้องเล่าก่อนว่าผมเป็นคนติดการ์ตูน เช่ามาวันละ 7-8 เล่มแล้วอ่านจบในวันเดียว ซึ่งเธอก็เป็นคนติดการ์ตูนเช่นกัน แล้วก็ผมเป็นคนที่ไม่แบ่งเพศ คือแกล้งผู้หญิงเท่าเทียมผู้ชาย) เธอเห็นผมเช่าการ์ตูนมาก็ยืมผมอ่านบ้าง เธอเช่ามาก็ให้ผมอ่านบ้าง ผมแกล้งเธอบ้าง เธอแกล้งผมบ้างตามประสาเพื่อน
จนวันนึงผมกำลังจะไปเช่าการ์ตูนแล้วอยู่กับเพื่อนอีกคน ตอนนั้นก็มีความคิดขึ้นมาในหัวว่า เธอจะอยากอ่านการ์ตูนเรื่องอะไร ผมเลยขอเบอร์เธอจากเพื่อนที่อยู่ด้วยแล้วโทรไปถามเลย (5555+)
จากนั้นมาเราก็คุยกันบ่อยขึ้นๆ บางทีก็ส่งข้อความหากัน คุยกันในเฟส จนผมรู้สึกว่าเธอเริ่มมีความพิเศษกับผม เธอทำให้ผมยิ้มเวลาคุยกัน เธอทำให้ผมมีความสุขเวลาตื่นมาแล้วเห็นข้อความของเธอส่งมา หลังๆผมเริ่มชวนเธอไปทานข้าวเช้าที่รร. ทำแบบนี้บ่อยๆขึ้นจนผมเริ่มคิดว่า ผมรักเธอแล้ว ผมไปปรึกษา B กับ P ซึ่งเพื่อนมันก็เข้าใจเพราะมันมีคนใหม่ชอบแล้ว
ตั้งแต่นั้นเราก็คุยกันเรื่อยๆมาประมาณ 3-4 เดือน ผมเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมกลายเป็นคนอ่อนโยนกับเธอ มีอะไรทุ่มให้เธอทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ มีอะไรช่วยเหลือเธอได้ทำหมด แต่ที่ผมยังไม่มีคือความกล้าที่จะขอคบกับเธอ เพราะยังไม่รู้ว่าเธอจะคิดยังไงกับผม
จนมาถึงวันนึง ในช่วงปิดภาคเรียนที่ 1 ผมต้องเตรียมตัวจะแข่งกีฬา(เล่นเทควันโดครับ คือเรียนตั้งแต่ป.3 แต่หยุดเรียนไปนาน กะจะเรียนเอาสายดำ) ผมจึงไม่ได้เล่นเฟสไป 4-5 วัน รวมถึงโทรศัพท์ด้วย ผมไม่ได้คุยกับเธอเลย จนวันที่แข่งเสร็จผมเปิดเฟสมาแล้วเจอกับข้อความที่ค้างไว้ข้อความนึง
"หายไปไหน"
เธอทักมาถามครับ ตอนนั้นคือดีใจมากกกก แข่งมานี่หายเหนื่อยเลย เลยตอบเธอไปว่า เราขอโทษ เราไปแข่งมา เราว่าจะติดต่อแต่พอซ้อมเสร็จกลับมาเราเหนื่อยไงเลยลืม เผลอหลับ ไรงี้
"อย่าหายไปแบบนี้อีกนะ"
อื้อหืออออออออออออออคือกูเจอประโยคนี้นี่แทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่ครับ (T^T)
ผมถามตัวเองว่าทำไมล่ะ เราก็คงไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอ เลยรวบรวมความกล้าถามเธอไปว่าตอนนี้แกคิดยังไงกับเค้า
เธอตอบมาประมาณว่า นี่ยังดูไม่ออกอีกเหรอ ตอนที่แกหายไปมันเหมือนอะไรหายไปจากชีวิตประจำวันของเขา
จุดนั้นแหละครับ มันชัดเจนพอแล้วครับที่ผมจะขอคบ เธอก็บอกผมว่า ลองคบดูก็ได้นะ
คือผมดีใจมากกกกกกก คือหน้าตาอย่างกู แว่นหนาๆตัวเตี้ยๆมีแฟนแล้วนะเว้ย (5555+)
ผมกับเธอคบกันแบบไม่ให้ใครรู้ ไม่ได้จะปิดบังหรือแอบคบนะ แต่เราเป็นคนขี้อายเหมือนกัน ไม่อยากให้ใครมาแซว แต่คบได้ซักพักเพื่อนเขาก็รู้ก็มาแซวครับ อันนี้ก็ไม่ได้ว่าอะไรแค่เขินๆนิดๆหน่อยๆ ความรักของเราดำเนินไปด้วยดีครับ อาจจะไม่ได้มีถึงขั้นไปเที่ยวด้วยกัน จับมือถือแขนกัน แค่ผมมีเธอเป็นคนแรกที่คอยให้คำปรึกษาปรึกษาตลอดเวลาก็พอแล้วครับ
ทุกสิ่งทุกอย่างดีๆเริ่มมาเสียเพราะความคิดมากของผม ผมเป็นคนขี้นอยด์มากกก พอขึ้นม.4ต้องย้ายห้องครับ ผมได้ย้ายไปถึงห้อง 12 ที่เป็นห้องแผนธรรมดาแต่เธอยังอยู่สคว.เหมือนเดิม ความต่างประมาณ 10 ห้องทำให้ผมคิดว่าเราไกลกันขึ้นนะ เราจะยังคงเหมือนเดิมมั้ย จนเกิดความคิดบ้าๆขึ้นมาว่า เลิกกันดีมั้ย เพราะห้อง 12 มันแสดงให้เห็นว่าผมโง่ลงมากที่ตกลำดับจากห้องพิเศษมาอยู่ห้องปกติทั้งๆที่คนอื่นๆก็อยู่ห้องพิเศษเช่นเคย ผมเคยคุยกับเธอเรื่องนี้ก่อนที่จะเข้าค่ายธรรมะ เธอบอกก็แล้วแต่แก กลายเป็นว่าเราเลิกคุยกันไปซักพัก จนกลับมาจากค่าย เพื่อนเธอก็มาช่วยคุยกับผมให้บอกว่าระยะทางมันไม่ได้เกี่ยวกันกับความรัก เราก็คืนดีกัน คุยกันเหมือนเดิม
แต่มันยังไม่หมดปัญหาครับ เมื่อเพื่อนในกลุ่มเธอทั้งหมดเลิกกับแฟน แล้วบอกว่าจะโสดยกแก๊งค์ แล้วตั้งใจเรียน เธอมาบอกผมว่าเราต้องเลิกกันนะ ตรงนี้ผมไม่เข้าใจว่าการที่คนอื่นเลิกกันแล้วเกี่ยวอะไรกับเราด้วยวะ เราโทรคุยกันไปน้ำตาคลอไป แล้วก็ทำใจเลิกกัน แต่ก็สัญญากันว่าจะกลับมาคบกันอีกตอน ม.6 นะ
พอเลิกกับธอ เราก็ไม่ได้คุยกันเหมือนเดิม ผมอ่อนแอมาก ตรงนี้ทำให้ผมกลายเป็นคนที่ดูเจ้าชู้ สนิทกับคนอื่นง่าย เพราะคิดว่าเขาจะมาทำให้เราหายจากความเสียใจได้เร็วๆ แล้วผมก็ไปคบกับคนอื่นก่อน ตอนนี้ยอมรับว่าผมผิดเต็มๆครับ ผมรู้จักคนอื่นๆไปทั่วจากที่ไม่เคยรู้จักกันเลย รุ่นร้องหลายๆคนรู้จักผมแล้วก็มาชอบผมบ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธอหายไปจากความทรงจำผมเลย ผมเคย Ask ไปกวนเธอบ่อยๆ แล้วคิดว่าเธอจะให้อภัยเรามั้ย? คำตอบที่ได้คือ เธอบอกว่าเธอมีคนที่ชอบใหม่แล้ว เธอไม่อยากเสียใจเพราะผมอีก
ผมไม่อยากจะผูกมัดกับใครอีกแล้ว แล้วก็ไม่อยากทำให้ใครต้องมาผิดหวังเสียใจเพราะผมอีกแล้ว
ตอนนี้ ม.6 ผมตั้งใจเปลี่ยนบุคลิกตัวเอง จากคนใส่แว่นหนาๆมาใส่คอนแทกส์ เจาะหูใส่แหวน กลายเป็นแบดบอยคนนึง แต่ทำตัวให้มีความรับผิดชอบมากขึ้น ทำตัวให้เก่งขึ้น ให้เป็นผู้นำและเป็นที่พึ่งของคนอื่นๆได้ ถ้าผมได้คุยกับเธออีกผมอยากจะบอกเธอว่า เราเปลี่ยนไปแล้วนะ เราไม่ใช่คนเดิมอีกแล้วนะ เราขอโทษนะที่ลืมเธอจากความทรงจำไม่ได้เลย ต่อให้เราไม่ได้คบกันอีกก็อยากจะบอกให้รู้ว่าไม่มีใครมาแทนเธอได้เลยจริงๆ ขอบคุณนะที่เคยมาทำให้ชีวิตเรามีความสุข และเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ขนาดนี้
สุดท้ายนี้อยากจะฝากถึงคนที่กำลังมีความรัก ผมเข้าใจว่ามันต้องมีอะไรขัดใจให้ต้องทะเลาะกัน อาจถึงขั้นเลิกกัน อยากให้คุณลองย้อนกลับไปมองวันที่พวกคุณรักกันมากๆ เช่น อ่านแชทเก่าๆก็ได้ มันจะทำให้พวกคุณเข้าใจกันมากขึ้น จะได้ไม่มีความทรงจำที่อาจจะเลวร้ายแบบผม
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ ^___^