นี่เป็นเรื่องที่ดูเเบบว่า ยิ่งกว่าในละครน้ำเน่าซะอีก !!
เเต่มันดันเป็น เรื่องจริง ที่ผมกับ อินไปกับมันมากๆ

คือว่าเมื่อไม่นานมานี้ผมได้ไปเจอคนๆหนึ่งมานะครับ โดยบังเอิญ เธอเดินเข้ามทักผม โดยที่ผมจำเธอไม่ได้ ว่าเป็นใคร

งั้นผมขอเล่าย้อนไปในวัยเด็กเมื่อ 15 ปีที่เเล้ว(ตอนนี้ ผม 22 เเล้ว) ที่ผมพึ่งนึกขึ้นได้ เมื่อเร็วๆนี้เอง

คือว่าเมื่อตอนประมาณปลายๆเทอม ป.2 ผมได้ย้าย ร.ร ไปอยู่ ร.ร ใหม่ อารมเเบบว่าเด็กใหม่เเหละครับ

ไม่มีเพื่อนเลย เเต่มี เด็ก ผญ คนหนึ่งย้ายมาก่อนผมได้ประมาณ 2 วัน เเหมือนกัน

(เธอชื่อ มิมี่ ครับ) เหมือนว่าเราเป็นเด็กใหม่เหมือนกันนะครับ เลยรู้จักกันง่าย สนิทกันเร็ว

ตอนนั้นผม กับ มิมี่ ชอบอยู่ด้วยกันมาก ก็เด็กๆนี่ครับไม่ได้คิดอะไร เเต่ เพื่อนในห้อง

มันก็เด็กนะครับ มันเลยชอบล้อว่าเป็น เเฟนกัน เเต่ผมเป็นเด็ก ผช นะครับ โดนล้อมากๆ

ก็เข้าไปชกต่อย ตามประสาเด็ก พอผมได้เเผลมาทีไร มิมี่ จะมานั่งข้างๆอยู่กับผม

เสมอ มีกิจกรรมอะไรเราก็ จะจับคู่กันเสมอ เล่นอะไรเธอก็จะจับคู่กับผม ตกเย็น ผมก็ปั่นจักยานไปส่งที่บ้านบ้าง

บ้าน มิมี่ อยู่ไกลมากจากบ้านผม บ้านผมเล่นเเบบว่าอยู่ใกล้ ร.ร ห่างกันเเค่ 200 เมตรเอง

ต้องปั่นเลยไปส่ง มิมี่ก่อนค่อยกลับบ้าน เเล้วก็มาถึง วันก่อน จะปิดเทอมใหญ่ ป.2

ผมโดนเพื่อนในห้อง ยุ ให้ไปขอ มิมี่เป็นเเฟน (ตอนเด็ก เเรดมากไหมละ) ผมก็ไปบอก

มิมี่ หัวเราะ เเล้วยิ้มๆ ก็ตอบว่า อื้ม วันรุ่งขึ้น ก็เป็นวันบอกเกรด ผมได้ที่สองรองจากมิมี่ ที่สอบได้ที่ 1

วันนั้นเราได้ถ่ายรูปด้วยกัน เเล้ววันนั้นก็เป็นวันสุดท้ายที่ผมได้เจอ มิมี่ เธอย้าย ร.ร

ตามเเม่เธอไป ผมไม่รู้เรื่องเลย รู้ตอนที่ เธอขึ้นรถ ไปกับเเม่ เเล้วจารย์พึ่งเดินมาบอก

ผมวิ่งตามรถเลยอย่างกะใน "หนังเเฟนฉัน"เลยนะครับ เเล้วก็เหมือนในหนังครับ ไม่ทัน !! 5555

พอมันผ่านไปเล้วนานจนผมลืมมันไปซะสนิทเลย !!


จนเวลาล่วงเลยมาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อเร็วๆผมได้ไปเดิน สยาม บอกตรงๆนะ ปกติไม่เคยได้ไปเดินเลย (บ้านผมห่างไกลความเจริญนะ)

ผมเดินอยู่ดีๆ ก็มี ผญ คนหนึ่งเดินเข้ามาทัก (น่ารักมาก) เเต่ผมไม่รู้ว่าป็นใคร ผมเลยเเบบว่าขอโทษนะครับ

คุณเป็นใครผมจำไม่ได้จริงๆ เธอบอกผมว่า จำไม่จริงๆหรอเราไง มิมี่ อะ ที่เคยเล่นขี้ม้าส่งเมืองด้วยกัน ที่นายเคย

ปั่นจักยานไปส่งที่บ้านไง เเล้วก็เคยเป็นเเฟนกันด้วยด้วย คือว่าผมช็อกนะครับ อยู่ๆ มี ผญ น่ารักมาบอกว่าเคยเป็นเเฟน

ตอนนั้นผม งง มาก เธอเลยหยิบรูปใบหนึ่งจากกระเป๋าตังมาให้ดู เเต่ภาพมันเบลอมาก มีรูปเด็ก 2 คนถ่ายคู่กัน

เเต่เห็นหน้าไม่ชัด ผญ สวมมงกุด อะไรนี่เเหละ เเละเด็ก ผช ยืนข้างๆ มองไม่เห็นหน้า ผมก็หัวเราะ

เเล้วบอกว่าจำคนผิดเเล้วครับ เธอเลยว่า เเล้วนายชื่อเบียร์ใช่ไหม ผมนี่อึ้งเลย (รู้ได้ไงวะ)

เเล้วเธอทำหน้าเจื่อนๆ บอกว่าจำไม่ได้ไม่เป็นไร งั้น เรา ขอ โทษ ละกันนะ เเล้วเธอก็เดินจากไป

ผมก็ยัง งง อยู่ ณ ตอนนั้น เเต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร (ไปเล่ากับเพื่อนกันเเบบ ฮ่าๆ)


เเล้วมาจนวันหนึ่งเมื่อเร็วๆนี้ เเม่ผมได้ ริ้อบ้านทำความสะอาด ผมได้เจอ อัลบั้ม รูป เก่า (เก่ามาก)เลยยกขึ้นมา

มีรูปใบหนึ่งตกลงมา เป็นรูป ที่เหมือนกับ ที่ ผญ คนนั้นให้ผมดูเลย มันเลยทำให้ผมตะลึงไปสักพัก !!

เเล้วค่อยจ้องอย่างตั้งใจ รูปของผม มันยังชัด เจน อยู่ทุกประการ ผมมองไปในรูปหน้าเด็ก ผญ

ว่าเธอคนนั้นคือใคร เเล้ว มงกุดอันนั้นคืออะไร ใช่ครับ เธอคือ มิมี่นั่นเอง มงกุดที่เธอสวม ในวันนั้น

ผมเป็นคนทำให้ ทำจากใบต้นสนที่ร่วงลงมา เเถว ร.ร ตอนเด็กผมมีต้นสน เเล้วอยู่ๆ ความทรงจำทุกอย่าง

กลับมา ในทุกๆเรื่อง ผมจำได้เหมือนว่าวันบอกเกรดตอน ป.2 พึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน มันเลยทำให้ผมน้ำตาไหลออก

มา คือว่าผม ลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง ทั้งที่ มิมี่ เอง ไม่เคยลืมผม เธอยังเก็บรูปถ่ายใบนั้นไว้ในกระเป๋า

เเสดงว่าเธอ ยังจำผมได้ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนเราอยู่ด้วยกัน ซึ่งมันนานมาก เธอยัง

จำได้ตลอด  เเต่ทำไมผมถึงได้ลืม ลืม ผญ คนหนึ่งที่ไม่เคยลืมผมเลย

้เธอทำให้ผมรู้ว่า ถ้าเป็นสิ่งที่สำคัญ เราจะไม่เคยลืมมันเลย เหมือนตอนนี้ผม

กับนึกถึงมันตลอด มันอาจเป็นเเค่ความรู้สึกผิด เเต่ที่ตั้งกระทู้นี้ ผมอยากเเค่ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ที่ผมลืม

ขอโทษนะครับคือไม่อยากให้ดราม่านะครับ เเค่อยากเเชร์ให้คุณทุกคน เผื่อว่าจะมีใครที่เป็นเหมือนผม

คนที่ลืมคนที่ให้ความสำคัญกับเรามาตลอด ทั้งๆที่เราไม่เคยรู้มาก่อน !! (เเล้วทุกวันนี้ผมจะจำว่า ผมมีเเฟนคนเเรก ตอน ป.2)