ผมมีเรื่องอยากจะมาแชร์ให้เพื่อนๆอ่านกันนะครับผม ความรักที่เกิดขึ้นในตัวผม เป็นความรักของชายรักชาย  . .   .  ณ ช่วงเวลานึงผมมีแฟนครับ ผมห่างเหินจากเเฟนที่อยู่ด้วยกันที กทม จนกลับมาบ้าน  ต่างจังหวัด เป็นบ้านพี่สาวนะครับผม หลังจากนั้น ความห่างไกลกัน  ก็ทำให้ผมกับแฟนที่อยู่ด้วยกันที่  กทม จบลง  ผมเพิ่งเริ่มคบกับเค้าประมาณ 2 เดือนกว่าๆได้  ระหว่างกันที่คบนั้น น้อยที่ชีวิตรักจะสดใส  จบกันแบบห่างๆ  ทั้ง  2  ฝ่ายไม่มีใครเสียใจ  แต่หลังจากวันนั้น  ผมอยู่ต่างจังหวัดครับ  อารมณ์ด้วย ไม่มีแฟน  ก็ตัวคนเดียว  ดันมีพี้ชายคนนึงครับ  เข้ามาในชีวิตผม  จนผมนั้นไม่ทันตั้งตัว  ตัวผมเป็นคนที่อ่อนไหวในเรื่องนี้มากๆ  หากเจอคนเอาใจ  เทคแคร์ นิดเดียวก็อ่อนไหวครับ * จากผมที่เคยอยู่กับแฟนผมเป็นสามีแฟนที่  กทม นะครับ  (  ส่วนกับพี่ชายคนนี้  ผมที่จะยอมเป็นภรรยาพี่เค้าเลยล่ะ  ) จากที่พี่เค้าเข้ามาหาผมในวันนั้น  ผมรู้สึกเริ่มมีความสุข  ทำให้ผมลืมเรื่องราวทุกข์ใจได้  เหมือนมีเทพบุตรมาโปรดเลยละ คุยกันไปมา  พี่ชายคนนั้น  เค้าอยากเจอผม  พี่เค้าเป็นคนวัยทำงานนะครับ  ส่วนผมนี่ยังอายุ  20  อยู่เลย  พี่เค้ามีพร้อมทุกอย่าง  ทั้งหน้าตา  ทั้งรูปร่าง  ทั้งเงินทอง  ส่วนผมครับ  มีแค่  หัวใจ  กะร฿ปร่างสุดจะธรรมดา  อนาคตก็ยังไม่มีครับ  วันวัน  ทำงานห้างไปวันวัน หนทางวาดฝันอนาคต  คือ  ปีหน้าครับ  ที่ผมจะสมัครทหาร  จนกระทั่งผมได้เจอพี่เค้า  พีเค้าขับรถมารับถึงบ้านพี่สาว เวลาเกือบๆ  21.00 ทั้งที่พี่เค้า  ที่ทำงานห่าง  30 ก.ม แชะต้องทำงานเช้า  " จนกระทั่งได้เจอ  ได้พูดคุย  เหทือนรักครั้งแรกเลยล่ะ  พี่เค้าบอกว่า  พี่เค้าปชื้มผมมานานแช้ว  แต่ผมไม่ยอมตอบข้อความพี่เค้าเลย " จนวันที่ผมตอบ  เราจึงได้ศึกษาเเละเรียนรู้กันไป พี่เค้าบอกผม  อยากได้ผมเป็นแฟน  แต่ไม่ค่อยมีเวลาให้  ผมยินดีเสมอ  ตัวผมเองเข้าใจคนทำงาน  และผมชอบคนอบอุ่นที่ดูแลผมได้  ดูแลได้คือ  เอาใจใส่  เทคเเคร์  บอกห้ามดื้อ  ห้ามซน อีกทั้งยังดูเรื่องอาการการกินให้เลือกทานอาหารที่มีประโยชน์ ทั้งที่ผมบรรยายมา  ดูเหมือนจะไม่ทีอะไรใช่มั้ยครับ  พี่เค้าเป็นคนมีสังคมกีฬา คนรู้จักมากมาย บนเฟสบุ้คก็มีคนมาคอมเม้น ผมเห็นผมยังอดหึงไม่ได้ แต่ผมก็ยังไม่เปิดตัวพี่เค้า  พี่เค้าก็ยังไม่เปิดตัวผม  มีดีทุกอย่าง  ผมก็ไม่ได้คิดว่าผมด้อยอะไรนะครับ  แค่  มันก็ต่างกันอยู่ เพื่อนๆว่า  คนที่เข้ามาหาเเละจริงใจกับเรา  เป็นเพื่อนๆ  คงมองข้ามจุดๆ  นี้  มาเรียนรู้กันใช่มั้ยครับ  แต่ทุกวันนี้ผมกับพี่เค้า  ทุกอย่างเหมือนเดิมเหมือนวันแรก  จะเจอกะนบางทีเวลาว่าง  แต่ได้ติดต่อกัน  ให้ชื้นใจกัน  ผมเป็นคนระวังความคิดของตัวเอง  ผมอดคิดไม่ได้ที่จะเสี่ยงกับอะไรแบบนี้  การยอมรับความจริงใช่มั้ยครับที่ต้องทำ  ผมไม่เหมือนเกย์ ที่จะหาคู่นอนไปวันวัน  หรือหลอกลวงใครกิน  ผมจริงจังกับชีวิตมากเลยล่ะ นอกจากพ่อแม่แล้วที่มอบให้ความรัก  เลี้ยงดู  พี่เค้า  เดินเข้ามา  เอื้อมโอกาส  เหมือนผมมีพ่อคนที่ 2  เลยล่ะ  ผมอุ่นใจและอบอุ่น  จนผมไม่กล้าที่จะก้าวออกมา  หรือ  ก้าวเข้าไปอีก  (  ใจผมเจียมตัวมากเลยล่ะครับ  )  คนมีกับไม่มี  ก็คนเหมือนกันก็จริง  แต่ความคิดของคนเราสิแตกต่างมากมาย  ผมจึงตัดสินใจยอมเสี่ยง  และ  เป็นเด็กดีของพ่อแม่และพี่เค้า  หากเราเจอคนที่รักเราจริงๆ  มันก็คงคือบทสรุปและข้อสงสัยของผม ต้องขอโทษเพื่อนๆด้วยนะครับ  ถ้าผมเล่างงๆ  เพื่อนคนไหน  อยากทีอะไรแนะนำผม  บอกผมด้วยนะ  แต่เรื่องอนาคตและชีวิตผม  ผมตั้งใจครับ  ผมไม่ละทิ้งความฝันของผม  ที่จะเป็นทหารเผื่อคุณแม่  และเรียนทหารเพื่อครอบครัวแน่นอนครับ ขอบคุณนะครับ  ที่อ่านจนจบเลย ถึงผมจะเลือกเกิดเป็นชายแท้ๆ  ไม่ได้  แต่ผมเลือกที่จะเป็นคนดีของสังคมนะครับ