คือ เราอยากระบายและก็อยากรู้ค่ะ ว่าการที่เค้าทำกับเราแบบนี้มันหมายความว่าไง แล้วเราควรจะทำไงดี ควรหยุดความรู้สึกไว้แค่นี้.. ใช่มั้ย?
เรื่องมีอยู่ว่า.. เรากับเอ(นามสมมติ) เราเคยคบกันและก็รักกันมาก ..รึป่าว เราก็ไม่แน่ใจ(หรือมันอาจะเป็นเพียงแค่ความหลงก็ไม่รู้นะ) ตอนที่เลิกกันมันเป็นเพราะเราเอง ช่วงนั้นเราเป็นเห้! ไรก็ไม่รู้ รู้สึกเบื่อจนแบบ.. ไม่อยากคุยกับใครเลยอ่ะ ไปโรงเรียนเจอเพื่อนก็ปกตินะ แต่พอกลับมาบ้านเท่านั้นแหละ เหมือนอยู่อีกโลกนึงเลย ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้นอ่ะรวมถึงเอด้วย นั่นแหละ เราเป็นแบบนี้อยู่ประมาณ 4-5 วัน แน่นอน! ตอนนั้นเราไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของเอเลยอ่ะว่าเค้าจะเป็นยังไง เราทำเหมือนเค้าไม่มีตัวตน.เค้าโทรมาเราก็ไม่รับ แล้วก็ไม่คิดที่จะโทรไป เหอะๆ เราทำตัวน่าเกลียดมากเลยเนอะ แต่ตอนนั้นก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนวันนึงมีรุ่นพี่แท็กรูปเรามา เป็นรูปที่ถ่ายกับรุ่นพี่ผู้ชายอีกคนนึง.. งืมม นั่นแหละ เรื่องเกิด เอโกรธมากคิดว่าที่เราหายไปนั่นก็เพราะว่าเราไปมีคนอื่น ... ค่ะ ตอนนั้นเค้าวีนๆๆ อย่างเดียวเลย ไม่ถามเราสักคำว่าเรื่องมันเป็นยังไง ส่วนเราก็นะ.. ไม่อธิบายค่ะ ตอนนั้นก็โกรธเหมือนกันค่ะ ที่เค้ามาวีนใส่แบบรัวๆ โดยที่ไม่ถามเราสักคำ. ก็นะ เรื่องก็จบด้วยคำว่า 'เลิกเลยเหอะ' ตอนนั้นก็ไม่คิดอะไรค่ะ เอ้อ เลิกก็เลิกดิ ถ้าไม่เชื่อใจกันก็เลิกแง้งง วันนั้นจบไปค่ะ วันต่อมา.. เพื่อนเค้าค่ะ เพื่อนเค้ามาด่าเราว่าเรามันแรดบ้างล่ะ ดอกไม้บ้างล่ะ บลาๆๆๆ ...ค่ะ เราก็อ่านแล้วก็กดไลท์ บายย จบ. แต่ยังไม่จบค่ะ หลังจากนั้นประมาณ 3 วัน เพื่อนเค้าคนนั้นมาขอโทษเราค่ะ มาบอกว่าขอโทษที่มาด่าเราทั้งๆ ที่เค้าเองก็ยังไม่ได้สืบดูให้รู้ความจริง อ้อ เพื่อนเค้าคนนี้เป็นผู้หญิงนะคะ สมมติว่าชื่อ บี นะ บีเค้ามาขอโทษเราและมาบอกให้เรากลับไปหาเอ ตอนนั้นบีพูดเยอะมากค่ะ เราจำรายละเอียดไม่ได้ จำได้ประมาณว่า.. เอเข้าใจแล้ว ตอนนี้เอเสียใจ ให้เรากลับไปหาเอได้มั้ย.. เราฟังบีพูดจบเราก็เฉยๆ ค่ะ ในใจคิดว่าบอกเลิกตูเอง จะกลับมาก็กลับมาเองดิ ตูไม่กลับไปหรอก. แต่แค่คิดในใจค่ะ ไม่พูด บทสนทนาก็จบกันแค่นั้น ต่างคนต่างไปต่างคนต่างอยู่.
เวลาก็ผ่านไปเรื่อย.. ปีแล้ว ปีเล่า ระหว่างนั้นก็มีคนเข้ามาบ้างค่ะ แต่เราเซย์ไปหมดเลย ตอนนั้นก็ไม่รู้ค่ะว่าเป็นเพราะอะไร เพราะเราเข็ดกับความรัก เพราะเรากลัวผิดหวัง เพพราะเรากลัวเสียใจ เพราะเรายังไม่เจอคนที่ใช่ หรือเพราะเรายังไม่ลืม เอ..
4 ปีต่อมา.. เราก็ค้นพบว่าที่ผ่านมาสิ่งเราคิดสิ่งที่เข้าใจว่าเราลืมเอได้แล้วนั้น มันไม่จริงเลย เราไม่เคยลืมเค้าได้เลย ..แค่แว๊บเดียวจริงๆ ค่ะ คืนนั้นอยู่ดีๆ เราก็นึกถึงเค้าขึ้นมา และเข้าไปส่องเฟสเค้าค่ะ แน่นอนค่ะว่า เลิกกันไปแล้วการเป็นเพื่อนกันในเฟสบุ้คก็ไม่เหลือค่ะ เราก็เข้าไปส่องๆ แบบดูผ่านๆ ..ก็เฉยๆ ค่ะ แต่พอคืนต่อมา เราเข้าไปส่องอีกค่ะ ทั้งๆ ที่เฟสเค้าเราก็ดูได้แค่ไม่กี่อย่าง คืนนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงค่ะ และแล้วก็มาถึงคืนที่ 3 เราก็เข้าไปส่องอีกค่ะ - -* และสิ่งที่เราเจอ คือ สเตตัสของเค้า มันมีใจความว่า 'ยังอยากจะทักอยากจะคุย แต่ไม่รู้จะคุยในฐานะอะไร เพราะวันนั้นฉันทำเธอเสียใจ จะเอาความกล้าที่ไหนไปทักเธออีก' ..นั่นแหละค่ะทั่นนน อิฉันก็คิดไปเองเลยค่าา ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าหมายถึงใคร แต่ตอนที่อ่านบอกเลยว่าหัวใจพองโตมากกกกก...ก(เข้าข้างตัวเองไป) ความรู้สึกตอนนั้นคือ ไลค์ดีมั้ย หรือไม่ไลค์ดี หริอจะไลค์ เห้ยยย ไม่รู้เค้าหมายถึงใครอย่าไลค์เลย. คืนนั้นตัดสินใขไม่ไลค์ค่ะ แต่พอคืนต่อมาอดใจไม่ไหวค่ะ รวบรวมความกล้าและหน้าด้านที่มีทั้งหมด ไลค์ ไปเลยค่ะ และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น.. ในขณะที่เราไลค์นั้น เค้าออนอยู่ค่ะ ออนอยู่ค่ะ! และ พระเจ้าช่วยยยย~ เค้าแอดมา T^T และก็ทักมาด้วย เค้าบอกเราว่าที่ผ่านมาเค้าคิดถึงเรามาตลอด เค้าเข้ามาส่องเฟสเราทุกวัน แต่ดูอะไรไม่ได้เลย(เราเปิดแค่เพื่อนน่ะ) เค้าบอกว่าเราต้องตามไปส่องเฟสเพื่อนเราที่เค้าพอจะหาได้ เผื่อจะได้เห็นโพสต์ของเราบ้าง ..งืมม หัวใจนี่เต้นตึกตักๆ เลยค่ะะ เราก็คุยกันเรื่องนู่นนี่ถามสารทุกข์สุขดิบกับไป ระหว่างที่คุยกันมันก็มีความทรงจำเก่าๆ ผ่านเข้ามา ตอนนั้นตอนนู้น ก็คุยขำๆ กันไปค่ะ แต่ที่พีคที่สุดคือ.. คุณขาา เค้าจำรายละเอียดเกี่ยวกับเราได้ทุกเรื่องเลยอ่ะ เราชอบอะไรไม่ชอบอะไร คือนางจำได้หมดด! ส่วนเราอ่ะหรอ เรายอมรับเลยว่าเราลืมเกือบหมดแล้ว ทีแรกก็กะว่าจะไม่คิดอะไรแล้วนะ แต่ แต่ แต่.. เป็นคุณ คุณจะรู้สึกยังไงที่คนทีาเลิกกันไปตั้ง 4 ปีกลับมาอีกทีนี่ยังจดจำเรื่องราวๆ ทุกๆ อย่างได้หมด(?) คือ เฮ้ยย ตอนนั้นความรู้สึกนี่ไปเลยค่ะ ลอยละลิ่วว ลืมหมดแล้วความโกรธเคืองที่เคยมี หลังจากนั้นเราก็คุยกันทุกวันค่ะ แต่วันละไม่ถึงชั่วโมง(เค้ายุ่งมากก) แต่ก็ยังดีค่ะที่ได้คุย เค้าว่างเมื่อไรก็จะตอบจะทักมาตลอด ถ้าเราไม่อ่านหรือไม่ได้ตอบ เค้าก็จะส่งข้อความมารัวๆ ให้เราเปิดอ่าน(รู้สึกโคตร) จะไปไหนมาไหนเค้าก็จะบอกตลอด ส่งข้อความมาฝันดีทุกคืน เวลาว่างมีเท่าไรก็ยกให้เราหมด ขนาดไม่ว่างก็ยังหาเวลาส่งข้อความมาหา คือตอนนั้นเรารู้สึกเป็นคนสำคัญมากค่ะ คือดี๊ดีอ่ะ
แต่เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอค่ะ จากที่เค้าไม่มีเวลาว่างอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่ว่างไปกันใหญ่ เค้าก็บอกเรานะว่าช่วงนี้เค้าจะไม่ว่าง ไม่มีเวลา จะไม่ค่อยได้คุยกัน ตอนนั้นก็คิดว่าโอเคค่ะ ไม่ว่างไม่เป็นไร นานๆ จะคุยกันสักคำสองคำก็ได้ แต่.. มันไม่เป็นอย่างที่คิดอ่ะดิ เค้าหายไปเป็นเดือนเลยค่ะ เป็นเดือนเลยจริงๆ คือ เราก็อดทนไง พยายามคิดในแง่ดี เพราะเฟสบุ้คเค้าก็ออนนะ ไลค์เค้าก็ยังเล่นนะ แต่ทำไม? เค้าไม่ทักเรามาเลย ตอนนั้นก็คิดว่าเค้าคงออนเฟสเพื่อทำงานคุยงานกับเพื่อนไรงี้ แต่พอนานๆ ไปมันชักจะอึดอัด เราก็เลยลองทักไปค่ะว่าทำไรอยู่ งานยุ่งมั้ย เหนื่อยป่าว ? ที่เค้าตอบกลับมาคือ ขอโทษ ค่ะ ค่ะ เค้าบอกว่าขอโทษ ขอโทษที่เค้าไม่ติดต่อเรามาเลย ปล่อยให้เรารอ ..ประมาณนี้ เราก็นะ คนดีค่ะ55555 ก็ได้แค่บอกว่าไม่เป็นไร อย่าคิดมาก(แต่ในใจนี่เป็นค่ะ) และสิ่งที่เค้าตอบกลับมาคือ ความเงียบค่ะ เค้าไม่อ่าน.. แล้วเค้าก็ออฟไป เราก็คิดว่า เอ้อ เดี๋ยวเค้าคงมาออนใหมาแล้วอ่านเองแหละ จนถึงววันนี้ก็ผ่านมาสัปดาห์นึงแล้วค่ะ ทั้งๆ ที่นางออนเฟสทุกวัน แต่นางก็ยังไม่อ่านค่ะะะ ฮื้มมม ปี้ดค่ะปี้ดด เราก็เลยลองดูอีกทีค่ะ คราวนี้เป็นไลน์ ก็ทักไปค่ะตามสเต็ปเดิม คราวนี้เค้าอ่านค่ะะะ ดีใจมากเลย - -*(ไม่อ่านแชทเฟสนี่คิอ??) เค้าก็ตอบมาค่ะ ประโยคที่เค้าตอบมานี่ทำให้เข่าแทบทรุด คุ้มค่าการรอคอยมากค่ะ 'ขอโทษ' ... ค่ะะ แค่นี้จริงๆ ค่ะ หลังจากนั้นน่ะหรอ เงียบค่ะ แล้วนางก็หายไป อีกแล้ว.. ไม่อ่านไม่ตอบเช่นเคย ทั้งๆ ที่ เค้าก็เข้าไปอัพเตตัสในเฟสบุ้คทุกวัน สเตตัสไลน์ก็เปลี่ยน แต่มีอ่านแชทไม่อ่านไลน์เรา(?) ..ข้อความเก่าเค้าก็ยังไมาเปิดอ่าน จะหน้าด้านส่งข้อความใหม่ไปมันก็ยังไงๆ อยู่ เราก็เลยเลือกที่จะเงียบค่ะ ไม่ทักไปอีกเลย.
** ถึงใจความสำคัญสักทีนะคะ พร่ามมาเยอะละ.. คือ เราอยากรู้จริงๆ ค่ะ ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ เค้านึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไปซะเฉยๆ เราก็เข้าใจนะคำว่าไม่มีเวลาอ่ะ เราก็เลยยังรอ รอ รอ แค่หวังว่ามันจะมีสักหนึ่งข้อความที่เค้าตอบมาก็พออ่ะ แต่นี่.. ไม่มีเลยอ่ะ เค้าคิดอะไรอยู่หรอ? เค้ารู้สึกผิดที่ไม่มีเวลาให้เรา รู้สึกผิดที่ปล่อยให้เรารอ ก็เลยเลือกที่จะหายไปจากเราเลยมันคงจะดีกว่า อย่างงั้นหรอ? เห้ยย ถามเราก่อนดิว่าเราต้องการแบบนี้มั้ย เวลาแค่นาทีสองนาทีเราก็ยอมได้ แตาไม่ใช่การหายไปจากชีวิตกันเลยแบบนี้ ในครั้งแรกที่เค้าจะไปเค้าก็ไปโดยที่ไม่ถามความรู้สึกเราสักคำ พอวันที่เค้ากลับมาก็ดันกลับมาแบบเราไม่ทันตั้งตัว หนำซ้ำยังมาทำให้ความผูกพันที่เคยมีมันกลับมาอีก แต่พอวันนี้ที่นึกจะไปก็คิดจะไปแบบดื้อๆ ไม่ถามไม่แคร์ความรู้สึกเราเลยหรอ(?) แล้วความรู้สึกนี้ล่ะความรู้สึกที่กลับมาใครจะรับผิดชอบล่ะ หรือเราต้องงเริ่มลืมใหม่อีกครั้งอย่างงั้นหรอ(?)
*** ที่มันเป็นแบบนี้ เพราะอะไรอ่ะ เพราะเวรกรรมที่เราเคยทำกับเค้าป่ะ ที่เราเคยปล่อยให้เค้ารอ. แล้วสิ่งที่เค้ากำลังทำกับเราอยู่ตอนนี้.. มันหมายความว่าเค้ากำลังจะไปใช่มั้ย หมายความว่าเราต้องตัดใจ และหยุดความรู้สึกทุกอย่างใช่มั้ย.. ? ***
(ตั้งกระทู้ครั้งแรกเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ขอบคุณที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่านนะคะ มันอาจจะยาวและไร้สาระไปหน่อย ผิดพลาดยังไงต้องขออภัยด้วยนะคะ)
[ระบาย+ถามคห.] เค้าคิดอะไร เราควรหยุดไว้แค่นี้ใช่มั้ย(?) #เวรกรรมสินะ
เรื่องมีอยู่ว่า.. เรากับเอ(นามสมมติ) เราเคยคบกันและก็รักกันมาก ..รึป่าว เราก็ไม่แน่ใจ(หรือมันอาจะเป็นเพียงแค่ความหลงก็ไม่รู้นะ) ตอนที่เลิกกันมันเป็นเพราะเราเอง ช่วงนั้นเราเป็นเห้! ไรก็ไม่รู้ รู้สึกเบื่อจนแบบ.. ไม่อยากคุยกับใครเลยอ่ะ ไปโรงเรียนเจอเพื่อนก็ปกตินะ แต่พอกลับมาบ้านเท่านั้นแหละ เหมือนอยู่อีกโลกนึงเลย ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้นอ่ะรวมถึงเอด้วย นั่นแหละ เราเป็นแบบนี้อยู่ประมาณ 4-5 วัน แน่นอน! ตอนนั้นเราไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของเอเลยอ่ะว่าเค้าจะเป็นยังไง เราทำเหมือนเค้าไม่มีตัวตน.เค้าโทรมาเราก็ไม่รับ แล้วก็ไม่คิดที่จะโทรไป เหอะๆ เราทำตัวน่าเกลียดมากเลยเนอะ แต่ตอนนั้นก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนวันนึงมีรุ่นพี่แท็กรูปเรามา เป็นรูปที่ถ่ายกับรุ่นพี่ผู้ชายอีกคนนึง.. งืมม นั่นแหละ เรื่องเกิด เอโกรธมากคิดว่าที่เราหายไปนั่นก็เพราะว่าเราไปมีคนอื่น ... ค่ะ ตอนนั้นเค้าวีนๆๆ อย่างเดียวเลย ไม่ถามเราสักคำว่าเรื่องมันเป็นยังไง ส่วนเราก็นะ.. ไม่อธิบายค่ะ ตอนนั้นก็โกรธเหมือนกันค่ะ ที่เค้ามาวีนใส่แบบรัวๆ โดยที่ไม่ถามเราสักคำ. ก็นะ เรื่องก็จบด้วยคำว่า 'เลิกเลยเหอะ' ตอนนั้นก็ไม่คิดอะไรค่ะ เอ้อ เลิกก็เลิกดิ ถ้าไม่เชื่อใจกันก็เลิกแง้งง วันนั้นจบไปค่ะ วันต่อมา.. เพื่อนเค้าค่ะ เพื่อนเค้ามาด่าเราว่าเรามันแรดบ้างล่ะ ดอกไม้บ้างล่ะ บลาๆๆๆ ...ค่ะ เราก็อ่านแล้วก็กดไลท์ บายย จบ. แต่ยังไม่จบค่ะ หลังจากนั้นประมาณ 3 วัน เพื่อนเค้าคนนั้นมาขอโทษเราค่ะ มาบอกว่าขอโทษที่มาด่าเราทั้งๆ ที่เค้าเองก็ยังไม่ได้สืบดูให้รู้ความจริง อ้อ เพื่อนเค้าคนนี้เป็นผู้หญิงนะคะ สมมติว่าชื่อ บี นะ บีเค้ามาขอโทษเราและมาบอกให้เรากลับไปหาเอ ตอนนั้นบีพูดเยอะมากค่ะ เราจำรายละเอียดไม่ได้ จำได้ประมาณว่า.. เอเข้าใจแล้ว ตอนนี้เอเสียใจ ให้เรากลับไปหาเอได้มั้ย.. เราฟังบีพูดจบเราก็เฉยๆ ค่ะ ในใจคิดว่าบอกเลิกตูเอง จะกลับมาก็กลับมาเองดิ ตูไม่กลับไปหรอก. แต่แค่คิดในใจค่ะ ไม่พูด บทสนทนาก็จบกันแค่นั้น ต่างคนต่างไปต่างคนต่างอยู่.
เวลาก็ผ่านไปเรื่อย.. ปีแล้ว ปีเล่า ระหว่างนั้นก็มีคนเข้ามาบ้างค่ะ แต่เราเซย์ไปหมดเลย ตอนนั้นก็ไม่รู้ค่ะว่าเป็นเพราะอะไร เพราะเราเข็ดกับความรัก เพราะเรากลัวผิดหวัง เพพราะเรากลัวเสียใจ เพราะเรายังไม่เจอคนที่ใช่ หรือเพราะเรายังไม่ลืม เอ..
4 ปีต่อมา.. เราก็ค้นพบว่าที่ผ่านมาสิ่งเราคิดสิ่งที่เข้าใจว่าเราลืมเอได้แล้วนั้น มันไม่จริงเลย เราไม่เคยลืมเค้าได้เลย ..แค่แว๊บเดียวจริงๆ ค่ะ คืนนั้นอยู่ดีๆ เราก็นึกถึงเค้าขึ้นมา และเข้าไปส่องเฟสเค้าค่ะ แน่นอนค่ะว่า เลิกกันไปแล้วการเป็นเพื่อนกันในเฟสบุ้คก็ไม่เหลือค่ะ เราก็เข้าไปส่องๆ แบบดูผ่านๆ ..ก็เฉยๆ ค่ะ แต่พอคืนต่อมา เราเข้าไปส่องอีกค่ะ ทั้งๆ ที่เฟสเค้าเราก็ดูได้แค่ไม่กี่อย่าง คืนนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงค่ะ และแล้วก็มาถึงคืนที่ 3 เราก็เข้าไปส่องอีกค่ะ - -* และสิ่งที่เราเจอ คือ สเตตัสของเค้า มันมีใจความว่า 'ยังอยากจะทักอยากจะคุย แต่ไม่รู้จะคุยในฐานะอะไร เพราะวันนั้นฉันทำเธอเสียใจ จะเอาความกล้าที่ไหนไปทักเธออีก' ..นั่นแหละค่ะทั่นนน อิฉันก็คิดไปเองเลยค่าา ไม่รู้หรอกนะว่าเค้าหมายถึงใคร แต่ตอนที่อ่านบอกเลยว่าหัวใจพองโตมากกกกก...ก(เข้าข้างตัวเองไป) ความรู้สึกตอนนั้นคือ ไลค์ดีมั้ย หรือไม่ไลค์ดี หริอจะไลค์ เห้ยยย ไม่รู้เค้าหมายถึงใครอย่าไลค์เลย. คืนนั้นตัดสินใขไม่ไลค์ค่ะ แต่พอคืนต่อมาอดใจไม่ไหวค่ะ รวบรวมความกล้าและหน้าด้านที่มีทั้งหมด ไลค์ ไปเลยค่ะ และสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น.. ในขณะที่เราไลค์นั้น เค้าออนอยู่ค่ะ ออนอยู่ค่ะ! และ พระเจ้าช่วยยยย~ เค้าแอดมา T^T และก็ทักมาด้วย เค้าบอกเราว่าที่ผ่านมาเค้าคิดถึงเรามาตลอด เค้าเข้ามาส่องเฟสเราทุกวัน แต่ดูอะไรไม่ได้เลย(เราเปิดแค่เพื่อนน่ะ) เค้าบอกว่าเราต้องตามไปส่องเฟสเพื่อนเราที่เค้าพอจะหาได้ เผื่อจะได้เห็นโพสต์ของเราบ้าง ..งืมม หัวใจนี่เต้นตึกตักๆ เลยค่ะะ เราก็คุยกันเรื่องนู่นนี่ถามสารทุกข์สุขดิบกับไป ระหว่างที่คุยกันมันก็มีความทรงจำเก่าๆ ผ่านเข้ามา ตอนนั้นตอนนู้น ก็คุยขำๆ กันไปค่ะ แต่ที่พีคที่สุดคือ.. คุณขาา เค้าจำรายละเอียดเกี่ยวกับเราได้ทุกเรื่องเลยอ่ะ เราชอบอะไรไม่ชอบอะไร คือนางจำได้หมดด! ส่วนเราอ่ะหรอ เรายอมรับเลยว่าเราลืมเกือบหมดแล้ว ทีแรกก็กะว่าจะไม่คิดอะไรแล้วนะ แต่ แต่ แต่.. เป็นคุณ คุณจะรู้สึกยังไงที่คนทีาเลิกกันไปตั้ง 4 ปีกลับมาอีกทีนี่ยังจดจำเรื่องราวๆ ทุกๆ อย่างได้หมด(?) คือ เฮ้ยย ตอนนั้นความรู้สึกนี่ไปเลยค่ะ ลอยละลิ่วว ลืมหมดแล้วความโกรธเคืองที่เคยมี หลังจากนั้นเราก็คุยกันทุกวันค่ะ แต่วันละไม่ถึงชั่วโมง(เค้ายุ่งมากก) แต่ก็ยังดีค่ะที่ได้คุย เค้าว่างเมื่อไรก็จะตอบจะทักมาตลอด ถ้าเราไม่อ่านหรือไม่ได้ตอบ เค้าก็จะส่งข้อความมารัวๆ ให้เราเปิดอ่าน(รู้สึกโคตร) จะไปไหนมาไหนเค้าก็จะบอกตลอด ส่งข้อความมาฝันดีทุกคืน เวลาว่างมีเท่าไรก็ยกให้เราหมด ขนาดไม่ว่างก็ยังหาเวลาส่งข้อความมาหา คือตอนนั้นเรารู้สึกเป็นคนสำคัญมากค่ะ คือดี๊ดีอ่ะ
แต่เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอค่ะ จากที่เค้าไม่มีเวลาว่างอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่ว่างไปกันใหญ่ เค้าก็บอกเรานะว่าช่วงนี้เค้าจะไม่ว่าง ไม่มีเวลา จะไม่ค่อยได้คุยกัน ตอนนั้นก็คิดว่าโอเคค่ะ ไม่ว่างไม่เป็นไร นานๆ จะคุยกันสักคำสองคำก็ได้ แต่.. มันไม่เป็นอย่างที่คิดอ่ะดิ เค้าหายไปเป็นเดือนเลยค่ะ เป็นเดือนเลยจริงๆ คือ เราก็อดทนไง พยายามคิดในแง่ดี เพราะเฟสบุ้คเค้าก็ออนนะ ไลค์เค้าก็ยังเล่นนะ แต่ทำไม? เค้าไม่ทักเรามาเลย ตอนนั้นก็คิดว่าเค้าคงออนเฟสเพื่อทำงานคุยงานกับเพื่อนไรงี้ แต่พอนานๆ ไปมันชักจะอึดอัด เราก็เลยลองทักไปค่ะว่าทำไรอยู่ งานยุ่งมั้ย เหนื่อยป่าว ? ที่เค้าตอบกลับมาคือ ขอโทษ ค่ะ ค่ะ เค้าบอกว่าขอโทษ ขอโทษที่เค้าไม่ติดต่อเรามาเลย ปล่อยให้เรารอ ..ประมาณนี้ เราก็นะ คนดีค่ะ55555 ก็ได้แค่บอกว่าไม่เป็นไร อย่าคิดมาก(แต่ในใจนี่เป็นค่ะ) และสิ่งที่เค้าตอบกลับมาคือ ความเงียบค่ะ เค้าไม่อ่าน.. แล้วเค้าก็ออฟไป เราก็คิดว่า เอ้อ เดี๋ยวเค้าคงมาออนใหมาแล้วอ่านเองแหละ จนถึงววันนี้ก็ผ่านมาสัปดาห์นึงแล้วค่ะ ทั้งๆ ที่นางออนเฟสทุกวัน แต่นางก็ยังไม่อ่านค่ะะะ ฮื้มมม ปี้ดค่ะปี้ดด เราก็เลยลองดูอีกทีค่ะ คราวนี้เป็นไลน์ ก็ทักไปค่ะตามสเต็ปเดิม คราวนี้เค้าอ่านค่ะะะ ดีใจมากเลย - -*(ไม่อ่านแชทเฟสนี่คิอ??) เค้าก็ตอบมาค่ะ ประโยคที่เค้าตอบมานี่ทำให้เข่าแทบทรุด คุ้มค่าการรอคอยมากค่ะ 'ขอโทษ' ... ค่ะะ แค่นี้จริงๆ ค่ะ หลังจากนั้นน่ะหรอ เงียบค่ะ แล้วนางก็หายไป อีกแล้ว.. ไม่อ่านไม่ตอบเช่นเคย ทั้งๆ ที่ เค้าก็เข้าไปอัพเตตัสในเฟสบุ้คทุกวัน สเตตัสไลน์ก็เปลี่ยน แต่มีอ่านแชทไม่อ่านไลน์เรา(?) ..ข้อความเก่าเค้าก็ยังไมาเปิดอ่าน จะหน้าด้านส่งข้อความใหม่ไปมันก็ยังไงๆ อยู่ เราก็เลยเลือกที่จะเงียบค่ะ ไม่ทักไปอีกเลย.
** ถึงใจความสำคัญสักทีนะคะ พร่ามมาเยอะละ.. คือ เราอยากรู้จริงๆ ค่ะ ว่าเค้าคิดอะไรอยู่ เค้านึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไปซะเฉยๆ เราก็เข้าใจนะคำว่าไม่มีเวลาอ่ะ เราก็เลยยังรอ รอ รอ แค่หวังว่ามันจะมีสักหนึ่งข้อความที่เค้าตอบมาก็พออ่ะ แต่นี่.. ไม่มีเลยอ่ะ เค้าคิดอะไรอยู่หรอ? เค้ารู้สึกผิดที่ไม่มีเวลาให้เรา รู้สึกผิดที่ปล่อยให้เรารอ ก็เลยเลือกที่จะหายไปจากเราเลยมันคงจะดีกว่า อย่างงั้นหรอ? เห้ยย ถามเราก่อนดิว่าเราต้องการแบบนี้มั้ย เวลาแค่นาทีสองนาทีเราก็ยอมได้ แตาไม่ใช่การหายไปจากชีวิตกันเลยแบบนี้ ในครั้งแรกที่เค้าจะไปเค้าก็ไปโดยที่ไม่ถามความรู้สึกเราสักคำ พอวันที่เค้ากลับมาก็ดันกลับมาแบบเราไม่ทันตั้งตัว หนำซ้ำยังมาทำให้ความผูกพันที่เคยมีมันกลับมาอีก แต่พอวันนี้ที่นึกจะไปก็คิดจะไปแบบดื้อๆ ไม่ถามไม่แคร์ความรู้สึกเราเลยหรอ(?) แล้วความรู้สึกนี้ล่ะความรู้สึกที่กลับมาใครจะรับผิดชอบล่ะ หรือเราต้องงเริ่มลืมใหม่อีกครั้งอย่างงั้นหรอ(?)
*** ที่มันเป็นแบบนี้ เพราะอะไรอ่ะ เพราะเวรกรรมที่เราเคยทำกับเค้าป่ะ ที่เราเคยปล่อยให้เค้ารอ. แล้วสิ่งที่เค้ากำลังทำกับเราอยู่ตอนนี้.. มันหมายความว่าเค้ากำลังจะไปใช่มั้ย หมายความว่าเราต้องตัดใจ และหยุดความรู้สึกทุกอย่างใช่มั้ย.. ? ***
(ตั้งกระทู้ครั้งแรกเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ขอบคุณที่เสียสละเวลาเข้ามาอ่านนะคะ มันอาจจะยาวและไร้สาระไปหน่อย ผิดพลาดยังไงต้องขออภัยด้วยนะคะ)