คือเรากับแฟนคบกันมา 7 ปีกว่าๆ ระหว่างในช่วง 7 ปีที่เราคบกันนั้นเราเคยเกือบเลิกกับแฟนมาแล้วครั้งนึงเพราะเราจับได้ว่าแฟนเรามีกิ๊ก(มีแบบแนบเนียนมาก ไปเที่ยวบ้านกิ๊กอะไรแบบนี้อ่ะ) เราดูเป็นคนโง่ไปเลยอ่ะเพราะบ้านเรากับบ้านแฟนอยู่คนละอำเภอกันก็อยู่ไกลกันมากอ่ะ นานๆ เจอกันที เราเจ็บมากอ่ะร้องไหตาบวม ปิดโทรศัพท์ คือทำทุกอย่างที่เค้าติดต่อเราไม่ได้ แต่แล้ว....เค้าก็ตามมาง้อถึงที่บ้าน ก็เลยใจอ่อน อิอิ ^^
......จนกระทั่งเราไปเรียนต่อมหาลัยที่ต่างจังหวัด เราได้คุยและได้แอบคบกับผู้ชายคนนึงซึ่งเป็นเพื่อนกับเรา อยู่ห้องเดียวกับเรา จนแฟนจับได้ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ความเชื่อใจจากแฟนเราอีกเลย แถมยังทะเลาะกันบ่อยขึ้นทุกวันๆ จนกระทั้งเราทั้งสองคนเลิกกันไปค่ะ
แต่แฟนเราก็ยังโทรมาหาเรา อาจจะนานๆ ครั้ง แต่เค้าก็โทรมาง้อ โทรมาขอให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม และด้วยความที่เรารักผู้ชายคนใหม่แล้ว เราก็เลยไม่กลับไปเหมือนเดิมกับเค้า เราก็ปลอบใจแฟนเก่าเราน่ะ เราก็คุยและให้คำปรึกษาเค้าตลอด เราก็คุยกันดีค่ะ แต่บางเรื่องที่เราคุยกับแฟนนั้น.เรารู้น่ะว่าแฟนเราเจ็บมากแค่ไหน เรารู้ทุกอย่างแต่เข้าใจความรู้สึกแฟนเราทุกอย่างแต่เราก็ไม่สามารถบังคับความรู้สึกใครได้ขนาดความรู้สึกเราเองยังบังคับกันไม่ได้เลย เราได้แค่ปลอบใจแฟนเท่านั้น จนมาถึงปัจจุบันนี้เค้าก็ยังเป็นเหมือนเดิม เรารู้ถึงความเจ็บปวดของเค้าดีทุกอย่างค่ะ
.....และแล้วเจ้า "เวรกรรม" ก็ตามมาถึงเราติดๆ เลยค่ะ คือกับผู้ชายคนใหม่ที่เราคุยด้วยอ่ะ ตอนนี้เราก็คุยน่ะ แต่เรากับผู้ชายคนใหม่ก็ไม่ได้คบกันเป็นแฟนน่ะค่ะ เราแค่คุยกัน ออกไปกินอะไรด้วยกัน และเราสองคนก็รู้ถึงความรู้สึกของกันและกันได้ดี แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะว่าทำไมถึงไม่เป็นแฟนกัน แต่สำหรับเราเราไม่ค่อยกล้าแฟนกับเค้าแบบสองจิตสองใจเพราะเรายังเป็นห่วงความรู้สึกของแฟนเก่าอยู่เลยทั้งๆ ที่เราก็รักผู้ชายคนใหม่ แต่พอมาคิดดูอิกทีผู้ชายคนใหม่ของเราเค้าก็ไม่เคยขอเราเป็นแฟนน่ะ เค้าแค่บอกรัก บอกคิดถึงเราเฉยๆ ซึ่งเค้าเป็นคนที่เงียบๆ กวนตีนเงียบๆ ด้วยน่ะ .....จนมีรุ่นน้องมาใหม่ที่มหาลัยหน้าตาน่ารักเชียวค่ะ และได้จัดกิจกรรมรับน้อง จับพี่เทคน้องเทคกันค่ะ ซึ่งเค้าก็ได้น้องเทคเป็นผู้หญิง เราก็ไม่ได้คิดอะไรน่ะค่ะ จนวันนึงเราได้จับโทรศัพท์เค้าเลยแอบเข้าไปดูในแชท สรุป! เค้าคุยกับน้องเทคเค้าทุกวันคุยเกินพี่น้องอิกด้วย เห้ออออ!!! เรานี่เจ็บเลย แบบจุกอ่ะค่ะ อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา แล้วพอเราถามเค้าเค้าก็บอกว่า งง อะไรๆ ก็ งง แล้วก็เปลี่ยนเรื่องไปซะง่ายๆ เลย
คือเค้าไม่เคยให้ความชัดเจนกับเราเลย ว่าตกลงเราสองคนเป็นอะไรกันแน่ เป็นแฟนหรือเป็นเพื่อน? บางทีเค้าก็เงียบหายไปไม่ติดต่อไม่คุยกับเราทั้งๆ ที่เค้าก็ออนเฟสน่ะค่ะ เราก็ไม่กล้าทักเค้าหรอกค่ะเพราะเราเป็นผู้หญิง มันก็เลยทำให้เราคิดมาก คิดสารพัดอย่าง บางทีก็คิดว่าเค้าคงจะไปหาไรกินอะไรกับน้องเทคเค้าบ้าง บางทีก็คิดว่าเค้ากำลังคุยกับน้องเทคเค้าบ้าง มันมีแต่ความเจ็บปวดใจสุดๆ ไปเลยแหละค่ะ ซึ่งอาการที่เราเป็นอ่ะเรานึกถึงแฟนเก่าเราตลอดเลย T^T เราพยายามตัดใจและเดินออกมาจากผู้ชายคนใหม่นั้นมาหลายครั้งแระ แต่พอเราเริ่มดีขึ้นเริ่มทำได้เค้าก็เข้ามาคุยเข้ามาทำดีกับเราจนเราใจอ่อน แล้วอยู่ดีๆ เค้าก็หายไปเป็นอาทิดบ้าง เป็นเกือบเดือนบ้าง เค้าคิดจะมาเค้าก็มา คิดจะไปเค้าก็ไป จนเราตัดใจไม่ได้สักที เราก็ต้องทนเจ็บแล้วเจ็บอีกอยู่แบบนี้เป็นประจำ มันทรมานมากค่ะที่จะต้องทำใจยอมรับกับความรู้สึกแบบนี้
........แต่เราเชื่อว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นสิ่งที่เราทำมันเป็นเวรกรรมที่เราสร้างขึ้นมาเอง เพราะหัวใจเรามันไม่รักดี
ใครเคยเชื่อเรื่องเวรกรรมของเรื่องความรักมั้ยค่ะ??
......จนกระทั่งเราไปเรียนต่อมหาลัยที่ต่างจังหวัด เราได้คุยและได้แอบคบกับผู้ชายคนนึงซึ่งเป็นเพื่อนกับเรา อยู่ห้องเดียวกับเรา จนแฟนจับได้ หลังจากนั้นเราก็ไม่ได้ความเชื่อใจจากแฟนเราอีกเลย แถมยังทะเลาะกันบ่อยขึ้นทุกวันๆ จนกระทั้งเราทั้งสองคนเลิกกันไปค่ะ
แต่แฟนเราก็ยังโทรมาหาเรา อาจจะนานๆ ครั้ง แต่เค้าก็โทรมาง้อ โทรมาขอให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม และด้วยความที่เรารักผู้ชายคนใหม่แล้ว เราก็เลยไม่กลับไปเหมือนเดิมกับเค้า เราก็ปลอบใจแฟนเก่าเราน่ะ เราก็คุยและให้คำปรึกษาเค้าตลอด เราก็คุยกันดีค่ะ แต่บางเรื่องที่เราคุยกับแฟนนั้น.เรารู้น่ะว่าแฟนเราเจ็บมากแค่ไหน เรารู้ทุกอย่างแต่เข้าใจความรู้สึกแฟนเราทุกอย่างแต่เราก็ไม่สามารถบังคับความรู้สึกใครได้ขนาดความรู้สึกเราเองยังบังคับกันไม่ได้เลย เราได้แค่ปลอบใจแฟนเท่านั้น จนมาถึงปัจจุบันนี้เค้าก็ยังเป็นเหมือนเดิม เรารู้ถึงความเจ็บปวดของเค้าดีทุกอย่างค่ะ
.....และแล้วเจ้า "เวรกรรม" ก็ตามมาถึงเราติดๆ เลยค่ะ คือกับผู้ชายคนใหม่ที่เราคุยด้วยอ่ะ ตอนนี้เราก็คุยน่ะ แต่เรากับผู้ชายคนใหม่ก็ไม่ได้คบกันเป็นแฟนน่ะค่ะ เราแค่คุยกัน ออกไปกินอะไรด้วยกัน และเราสองคนก็รู้ถึงความรู้สึกของกันและกันได้ดี แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะว่าทำไมถึงไม่เป็นแฟนกัน แต่สำหรับเราเราไม่ค่อยกล้าแฟนกับเค้าแบบสองจิตสองใจเพราะเรายังเป็นห่วงความรู้สึกของแฟนเก่าอยู่เลยทั้งๆ ที่เราก็รักผู้ชายคนใหม่ แต่พอมาคิดดูอิกทีผู้ชายคนใหม่ของเราเค้าก็ไม่เคยขอเราเป็นแฟนน่ะ เค้าแค่บอกรัก บอกคิดถึงเราเฉยๆ ซึ่งเค้าเป็นคนที่เงียบๆ กวนตีนเงียบๆ ด้วยน่ะ .....จนมีรุ่นน้องมาใหม่ที่มหาลัยหน้าตาน่ารักเชียวค่ะ และได้จัดกิจกรรมรับน้อง จับพี่เทคน้องเทคกันค่ะ ซึ่งเค้าก็ได้น้องเทคเป็นผู้หญิง เราก็ไม่ได้คิดอะไรน่ะค่ะ จนวันนึงเราได้จับโทรศัพท์เค้าเลยแอบเข้าไปดูในแชท สรุป! เค้าคุยกับน้องเทคเค้าทุกวันคุยเกินพี่น้องอิกด้วย เห้ออออ!!! เรานี่เจ็บเลย แบบจุกอ่ะค่ะ อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา แล้วพอเราถามเค้าเค้าก็บอกว่า งง อะไรๆ ก็ งง แล้วก็เปลี่ยนเรื่องไปซะง่ายๆ เลย
คือเค้าไม่เคยให้ความชัดเจนกับเราเลย ว่าตกลงเราสองคนเป็นอะไรกันแน่ เป็นแฟนหรือเป็นเพื่อน? บางทีเค้าก็เงียบหายไปไม่ติดต่อไม่คุยกับเราทั้งๆ ที่เค้าก็ออนเฟสน่ะค่ะ เราก็ไม่กล้าทักเค้าหรอกค่ะเพราะเราเป็นผู้หญิง มันก็เลยทำให้เราคิดมาก คิดสารพัดอย่าง บางทีก็คิดว่าเค้าคงจะไปหาไรกินอะไรกับน้องเทคเค้าบ้าง บางทีก็คิดว่าเค้ากำลังคุยกับน้องเทคเค้าบ้าง มันมีแต่ความเจ็บปวดใจสุดๆ ไปเลยแหละค่ะ ซึ่งอาการที่เราเป็นอ่ะเรานึกถึงแฟนเก่าเราตลอดเลย T^T เราพยายามตัดใจและเดินออกมาจากผู้ชายคนใหม่นั้นมาหลายครั้งแระ แต่พอเราเริ่มดีขึ้นเริ่มทำได้เค้าก็เข้ามาคุยเข้ามาทำดีกับเราจนเราใจอ่อน แล้วอยู่ดีๆ เค้าก็หายไปเป็นอาทิดบ้าง เป็นเกือบเดือนบ้าง เค้าคิดจะมาเค้าก็มา คิดจะไปเค้าก็ไป จนเราตัดใจไม่ได้สักที เราก็ต้องทนเจ็บแล้วเจ็บอีกอยู่แบบนี้เป็นประจำ มันทรมานมากค่ะที่จะต้องทำใจยอมรับกับความรู้สึกแบบนี้
........แต่เราเชื่อว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นสิ่งที่เราทำมันเป็นเวรกรรมที่เราสร้างขึ้นมาเอง เพราะหัวใจเรามันไม่รักดี