ทักทายพี่น้องชาวพันทิปคะ กระทู้แรกจร้าปกติเป็นแต่นักอ่านวันนี้จะมาเป็นนักเล่า ผิดพลาดประการใดขออภัยล่วงหน้านะ เอาละคะไม่พูดพร่ำทำเพลงมาเริมเลยเนอะ

รู้จักกันก่อนนะคะ จขกท มีครอบครัวแล้วคะลูก1คน  จขกทกำลังศึกษาอยู่ ช่วงว่างๆจะสวมวิญญานแม่ค้าไปขายของเก็บตังเรื่อยเปื่อยคะ อายุ จขกท ยังน้อยคะเลยยังกุ้กกิ้กตามประสา แต่เรื่องหน้าที่ความรับผิดชอบกล้าบอกว่าเกินตัวคะ

เข้าเรื่องคะประมาณช่วงปีที่ผ่านมา จขกทมีปัญหากับแฟนคะเป็นปัญหาเรื้อรังเราเคยปรับความเข้าใจกันแล้วพูดคุยกันดีๆ ทะเลาะกันแรงๆ หรือแม้ขอร้องอ้อนวอน จขกท ทำมาหมดแล้วคะแฟนจขกท ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง (ไม่ใช่เรื่องผู้หญิงแต่คือเรื่องชีวิตประจำวันของเขา) ทั้งๆที่รักกันมากทั้งคู่ จขกท ทนมาปีกว่าเพราะรักและสุดท้ายเรายื่นคำขาดเลยคะ(ยังไม่เลิก) แต่เขาก้ยังปกติถึงไม่แย่ลงแต่ไม่มีอะไรดีขึ้น ช่วงนั้นเหนื่อยใจมากคะมีแต่คนให้กำลังใจเราเพราะเห็นเราเครียด คือเราคอยตามเขาตลอดเลยเพราะเราไม่มีใครช่วงที่เพิงคลอดเราอยู่แต่กลับลูก เพื่อนฝูงเราหายหมดจะมีก้แค่แฟนเราพ่อของลูกคนเดียวที่เป็นเพื่อนเราได้เป็นแบบนี้ปีกว่า แต่แล้วมันก้กล้บกันคะตอนที่ จขกท กลับไปเรียนมีสังคมมีเพื่อนฝูงอีกครั้ง ได้กลับไปเจอเพื่อนเก่าที่เคยสนิธกันมากๆตอนเรียนมัธยม เราเคยชอบกันแต่ไม่ได้คบกัน เพื่อนคนนี้ทราบสถานะของจขกทดี ทุกครั้งที่ไปกินข้าวเขาไม่เคยถามเรื่องส่วนตัวเลยสักครั้งมีถามถึงลูกเราบ้าง เราคุยกันบ่อยขึ้นคะกลับมาสนิธกันอีกครั้ง ในขณะที่แฟนจขกทเขายังทำตัวเหมือนเดิมหรืออาจจะหนักกว่าเดิม เราไม่ได้ทะเลาะกันแล้วเพราะ จขกทเรียนหนักคะติดเพื่อนที่มหาลัยด้วยเลยแทบไม่ได้สนใจเขาเลย ปล่อยเลยตามเลย เพราะปกติเราต้องเป็นฝ่ายโทรตามโทรถามดูแลเขาตลอดเขาไม่เคยโทรคะ สถานการตอนนั้นเลยไม่มีใครตามใคร จนเวลาผ่านไปจขกทไปกินข้าวกับเพื่อนเก่าคนนั้นเราถ่ายรูปละลงในเฟชกันคะ(ไม่ได้ปิดบัง) แฟนจขกทมาเห็นเข้าเขาโกรธเราคะแบบหน้ามืดตามัวเป็นฝืนเป็นไฟเลย จขกทอธิบายให้เขาฟัง เราทะเลาะกันคะแต่ไม่แรงเท่าไหร่เพราะจขกท พูดเสียงปกติเล่าทุกอย่างให้เขาฟังแล้วถามเขากลับว่าจขกทผิดตรงใหน จขกทไม่ได้ทำอะไรน่าเกลียดและไม่มีอะไรจะปิดบังคะ กับเพื่อนคนนั้นเราก้เป็นเพื่อนกันมานานแล้วด้วย สิ่งที่เห็นคือแฟนเสียใจคะเขาน้อยใจเราแต่ ณ จุดนั้นจขกทรู้สึกเฉยๆมาก มันเหมือนเราด้านชามากทั้งที่ปกติไม่เคยเป็นคิดจะทำให้เขาเสียใจเลยนะ แต่กลายเป็นว่าจขกทไม่แคร์เขาคะ หลังจากนั้นเขาเปลียนไปกลายเป็นฝ่ายตามเราแทนคะแต่ก้ยังคงทำตัวเหมือนเดิมนะ จนมีวันนึงที่หนักมากคะเขาไม่ยอมให้เราขับรถไปมหาลัยคะเพราะกลัวเราไปหาเพื่อนคนนั้น(ไม่ได้เรียนที่เดียวกันแต่บ้านเราไม่ไกลกันขับรถแปบเดียวก้ถึง)เขาไม่ยอมเลยคะบอกจะไปส่งเราให้ได้ เราเถียงกันยื้อแย่งกุญแจรถนานมากเสียงดังจนแม่จขกทมา เขาถึงยอมให้ และขู่จขกทคะว่าจะให้เพื่อนของเขาที่เรียนที่เดียวกันกับเพื่อนคนนั้นจัดการคะ(พวกเรียนช่าง)ตั้งแต่วันนั้นจขกทโกรธมากคะที่เขาขาดสติแบบนั้นความรู้สึกที่มีต่อเขาเปลียนไปชัดเจนคะ

กลับมาที่เพื่อนเก่าคนนั้นคะเราคุยกันตามปกติ จขกทรู้สึกว่ายิ่งเราสนิธกันมากขึ้นยิ่งหวั่นใจ บอกเลยจขกท ไม่เคยรู้สึกกลัวใจตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย กลัวคะกลัวเพื่อนจะรู้สึกดีกับเรากลัวเขาจะเสียใจ เพราะยังไงก้คบกันไม่ได้จขกทมีครอบครัวแล้ว กลัวว่าเขาจะหาว่าเราให้ความหวัง กลายเป็นว่าจขกทรู้สึกแคร์เพื่อนคนนั้นมากกว่าแฟนตัวเองอีกคะแต่จขกทไม่เคยแสดงออกนะคะ ค่อนข้างวางตัวเวลาเจอกันเขาก้เช่นกัน
ในขณะที่มัวแต่กังวลเรื่องเพื่อน แฟนจขกทคงสังเกตว่าเราคุยกันบ่อยเลยพยายามตามติดจขกทคะ ตามใจสารพัดตอนอยู่ด้วยกันแล้ววันนึงที่เราคุยกัน เขาถามจขกทถึงเรื่องเพื่อนคนนั้นคะ พอเห็นว่าเขามีสติและค่อนข้างใจเย็นจขกทเลยเล่าให้ฟังคะ บอกทุกอย่างแม้แต่เรื่องความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนคนนี้ว่าจขกทยอมรับว่ารู้สึกดีกับเพื่อนคนนี้ แต่เพื่อนคนนี้เขามีแฟนแล้วเหมือนกัน(เพิงคบกันไม่ถึงเดือนในตอนนั้น) แฟนจขกทก้รับฟังและกระแหนะกระแหน่ตามนิสัยเขาแต่ไม่ได้ทะเลาะกันนะ เขารู้ว่าเราไม่เหมือนเดิมคะ และก้เหมือนกลัวเรื่องที่เรายืนคำขาดด้วย จขกทยอมรับคะถึงแฟนเขาจะเป็นได้แค่พ่อของลูกเพราะในหลายๆอย่างเขายังไม่ทำให้เราเชื่อมั้นในตัวเขาไม่ได้แต่เขาก้ทำให้รับรู้ตลอดคะว่าเขารักเรา ถึงจะละเลยเราไปบ้าง ส่วนสาเหตุที่เขาไม่พอใจจขกทคงเพราะเขาทราบเรื่องของเพื่อนคนนั้นดีคะ ว่าเมื่อก่อนจขกทเคยชอบกันมากแค่ใหนแล้วอีกอย่างแฟนเก่าของกขกทเป็นเพื่อนเขาคะ แฟนเก่าไม่ชอบเพื่อนคนนั้นเหมือนกันเพราะเขาเห็นยังติดต่อกับจขกทตลอดในตอนที่คบกับเขา ทั้งที่จขกทคบกับแฟนเก่าได้แค่เดือนกว่าเอง เขาเลยเหมือนเล่าให้กันฟัง คุยกันจนกลายเป็นว่าแฟนจขกทเลยเหมือนจะระแวงเรื่องเพื่อนคนนั้นตลอดๆตั้งแต่คบกันแรกๆ

กลับมาปัจจุบันคะสิ่งที่จขกท กลัวเกิดขึ้นคะ ความรู้สึกที่มีต่อเพื่อนคนนั้นเปลียนไปคะมันไม่ใช่แค่รู้สึกดี มันมากกว่านั้น ทั้งที่เราคุยกันน้อยลงเพราะเขามีแฟน แทบไม่เจอกันเลย จขกทก้เหมือนเพ้อคะเราฝันถึง คิดถึงอยากเจอแต่กลายเป็นว่า เพื่อนคนนนั้นต้องพยายามไม่ออกไปใหนมาใหนกับจขกท เพราะเขารู้ว่าจขกทคิดอะไร เราเองก้รู้คะว่าเพื่อนก้รู้สึกดีต่อเราแต่เขาคงไม่อยากให้มีปัญหา(เคยเผลอเล่าเรื่องที่ จขกททะเลาะกับแฟนให้ฟัง)อีกอย่างเขาก้คงรักแฟนเขามากเหมือนกัน เราสองคนรู้คะว่ายังไงเราคงคบกันไม่ได้จขกท มีภาระและปัญหาเยอะมากมายไม่กล้าแน่นอนต่อให้ไม่มีใครก้จะไม่คบใคร แต่ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้คะห้ามได้แต่การกระทำไม่ให้ผิดไปมากกว่านี้ กลับกลายเป็นว่าเราไม่เคยพูดกันตรงๆเรื่องความรู้สึกแต่เหมือนเรารู้กันคะ เวลาที่ไม่ได้คุยกัน จขกท จะชอบอัพสเตตัสเรื่อยเปื่อยแต่ถ้าอันใหนหมายถึงเขาเราจะมีความหมายซ่อนอยู่ตลอดๆ จขกทเดาว่าเขารู้คะ เพราะถ้าเขาอัพสเตตัส จขกทก้รู้คะ พักหลังๆเราพยายามห่างๆกันคุยน้อยลง แต่ความรู้สึกไม่ได้น้อยลงเลย มันเหมือนรักต้องห้ามประมาณนั้นเลยคะ จขกทชอบฟังเพลงคะและทุกครั้งที่เป็นเพลงตวามหมายโดนๆฟังแล้วเป็นอันต้องเผลอคิดถึงเขาทุกที

ทางฝ่ายแฟนจขกทคะ เห็นได้ชัดเลยว่าเขาพยายามจะรักเรา เอาใจเราทั้งที่ความสันพันธ์เปลียนไปโดยสิ้นเชิงคะ เราอยู่ใกล้กันมากไม่ได้ แค่เรื่องทั่วไปเป็นอันต้องพูดไม่เข้าหูกันตลอดถ้าเป็นเมื่อก่อนเถียงกันคะแน่นอน เพราะนิสัยและทัศนคติเราคนละขั้วเลย แต่ทุกวันนี้กลายเป็นว่าไม่ว่าเขาจะพูดอะไรไม่เข้าหู จขกทจะเงียบทันทีคะจะไม่สนใจ เวลาที่เขาไร้สาระ บอกตรงๆหลายอย่างนะคะที่หนักข้อขึ้นทุกวันโดยเฉพาะคำพูดจา เขาจะอารมณ์ร้อนหงุดหงิดง่ายไปหมด แต่จขกทจะเงียบคะเพราะเบื่อจะพูดจะโต้ตอบเพราะทำไปก้เท่านั้น และสุดท้ายเขาเองจะเป็นฝ่ายมาพูดกับเราก่อนคะ เราเย็นชาใส่กันตลอดทุกครั้งที่ปะทะกัน จะต้องมีคนใดคนนึงเงียบและไม่สนใจ เราพูดเรื่องชีวิตใครชีวิตมันบ่อยมาก เหมือนทุกวันนี้แค่อยู่ด้วยกันแค่หน้าที่ของใครของมันแบบนี้เลยคะ สิ่งเดียวที่ไม่มีปัญหาคือเวลานอนเท่านั้น แฟนจขกทอารมณ์ขึ้นๆลงๆคะเวลาดีเขาก้ทำดีกับเราดีจนบางทีเรารู้สึกผิด ลึกๆสงสารเขาที่เรามีใครอีกคนในใจในขณะที่เขาพยายามรักเราให้มากกว่าเดิม แต่อีกใจนึงก้รู้สึกสงสารตัวเองในเวลาที่เขาอารมณ์ร้ายใส่ เวลาเรามีปัญหาเครียดๆคนที่อยู่ข้างๆไม่เคยทำให้สบายใจขึ้นเลย มีแต่เราเท่านั้นที่ต้องคอยระวังใจตัวเองอย่าให้มีอะไรมากระทบทำให้ยิ่งแย่ไปอีก ที่เป็นแบบนี้ตอบตรงๆนะคะถามว่าเรามีคิดอยากเลิกกับแฟนไหมมีคะ ถ้าเลิกก้แค่ความสัมพันธ์ระหว่างเราไม่ใช่ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ลูกเพราะเรื่องนี้เราเคยคุยกันตั้งแต่แต่งงานแรกๆละคะ พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายทราบสถานการณ์ระหว่างเราดี ถ้าเลิกกันจขกทคิดว่าคงไม่มีผลกระทบอะไรระหว่างเราสองคนมากมาย แต่อยู่กันมาดีดีไม่ได้มีอะไรร้ายแรงถ้าจะให้บอกเลิกไปเลยคงยากคะและไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะเคยยื่นคำขาดหลายรอบละคะเขาไม่ยอมเข้าใจทำตัวเหมือนเดิม จขกทหนีไปใหนไม่ได้เพราะบ้านที่เราอยู่บ้านจขกทเอง เขาไม่ยอมย้ายออกคะแยกห้องนอนก้ไม่ได้ห้องเต็มและเขาก้ไม่ได้สนใจอะไรจขกทหรอกคะว่าจะมีความสุขมั้ยอะไรยังไง

ความรู้สึกตอนนี้ไม่มีความสุขเท่าที่ควรคะบอกเลย อยู่กับแฟนเราก้อยู่ใกล้กันมากมากไม่ได้นั้งรถด้วยกันแทบไม่ได้เลยคะต้องมีปากเสียงแล้วจบด้วยการเงียบตลอดทาง อยู่บ้านก้อยู่กันคนละมุม  ส่วนเพื่อนคนนั้นเราคุยกันไม่บ่อยต้องรอมีเรื่องคุยกันก่อนถึงทักกัน เรื่องกินข้าวก้นานๆทีละคะถ้าเขาว่างถึงได้ไป ไม่ค่อยมีเรื่องคุยกันสักเท่าไหร่ระยะห่างค่อนข้างเยอะ แค่ได้คุยกันได้เห็นหน้ากันบ้างจขกทก้รู้สึกดีละคะ รู้ว่าเขาพยายามไม่ออกไปใหนกับเราบ่อย จขกทก้จะพยายามไม่ชวนคะทั้งที่ใจจริงอยากเจอที่สุด ชอบบรรยากาสเมื่อก่อนเวลาเราไปใหนมาใหนด้วยกันคะแต่ก้ทำได้แค่พยายามห้ามใจคะเพราะเวลาเราอยู่ด้วยกันถ้าที่บ้านจขกทโทรตาม(แฟนไม่ค่อยโทร)จขกทก้จะบอกปัดที่บ้านว่าไปคนเดียวเดี่ยวกลับอยู่บ่อยๆ ปากมันไวพูดไปแต่ใจน่ะ กลัวคะว่าเพื่อนคนนั้นจะรู้สึกไม่ดีที่จขกทปิดบังโกหกคนอื่นเวลาอยู่กับเขา เราอยากอธิบายให้เขาฟังนะคะแต่เขาไม่เคยถามไง เลยไม่รู้จะพูดยังไง เวลาอยู่กับเขาเราก้สบายใจนะคะแต่ลึกๆก้กลัวเขารู้สึกแย่กับเราเหมือนกันที่เราเป็นแบบนี้ทั้งๆที่ต่างคนต่างมีคนของตัวเอง จะมีความสุขก้ตอนที่เราพูดอะไรดีๆให้กันแค่นั้นเองคะแค่นั้นที่ทำให้ใจพองโต จขกทจำทุกอย่างที่เขาพูดให้ฟังได้ทุกคำคะ ก้องอยู่ในหัวเวลาที่เราคิดถึงเขาตลอดๆ


แต่ถึงตอนนี้ตัดสินใจละคะหลังคิดอยู่นาน สิ่งที่จขกททำคือพยายามเก็บมันลงให้ลึกสุดใจ บอกเลยไม่อยากเสียเขาไปคะไม่อยากทำใครเจ็บหรือเห็นแก่ตัวมากไปกว่านี้ด้วย เพราะฉะนั้น สถานะที่ยั่งยืนและปลอดภัยคือการเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ห่างออกมาละคะจะเจอกันเมื่อจำเป็นเท่านั้นคุยกันเมื่อมีธุระหรือนานๆที พยายามจัดการกับความรู้สึกจะไม่เผยอะไรให้เขารับรู้อีก พยายามรักษามิตรภาพดีดีจะไม่ยอมให้ความรู้สึกที่ผิดที่ผิดเวลาไปทำร้ายมัน ในใจจขกทยังคงรู้สึกดีและหวังดีต่อเพื่อนคนนี้ตลอดคะ  ยังคงคิดถึงเขาอยู่บ่อยๆ

ส่วนเรื่องแฟนจขกท ก้ยังตอบไม่ได้นะคะว่าจุดอิ่มตัวรึยัง แต่พักหลังก้เหมือนเริ่มปรับตัวละคะ เริ่มชิน เริ่มเฉย เหมือนจะโฟกัสแต่เรื่องดีดีที่สบายแล้ว เพราะถ้ารู้ว่าจะไม่เข้าท่าหรือว่าเริ่มพูดจาไม่ดีจขกทจะรีบเบรกเขาเลยคะแล้วเอาตัวเองเด้งออกจากตรงนั้นด่วนๆ หลีกเลี่ยงการปะทะ หลบหลีกทุกถ้อยคำบาดจิตใจ ใช้ความพยายามมากคะบอกเลย ถ้าหลบไม่ทันหลีกไม่พ้นก้ทนเซ็งไป จนมีบางทีแฟนจขกทนี้แหละคะเป็นคนเดินหนี เพราะเขาไม่ชอบให้เราหนีเวลาเขาพูด พอเขารู้ว่าเริ่มละนะจะเอาละนะ เขาจะเป็นคนตัดบทและชิ่งเดินหนีเราไปก่อนคะ

เรื่องราวน้ำเน่าที่อยากแบ่งปันก้มีประมาณนี้คะ เรื่องทั้งหมดเล่าผ่านมุมของจขกท เล่าไม่เก่งเท่าไหร่ อ่านเอาเพลินละกันนะคะ ถ้าใครอ่านแล้วรู้ว่า จขกทเป็นใคร เงียบไว้นะคะหลังไมค์ค่อยว่ากันอิอิ