**** น่าน้อยใจ ****

............. ~ หนาวนอนซ่อนซ่อเรือนหอสั่น ~ หอมกลั่นคันธมาลย์ซ่านหวน ~ ฉมชื่นคืนถวิลกลิ่นเนื้อนวล ~ กลครวญป่วนปั่นสบสันต์พักตร์ ~ สำนึกตรึกโศกวิโยคจาก ~ ทุกข์ฝากมากหมกมักอกหัก ~ รักนุชสุดยากจำพร

แสนสงสารตัวเราเช้าหม่นหมองค่ำสุดครองกำสรดสลดศรีต้องชอกช้ำก่ำทรวงหลายล่วงปีขื่นขมขี่ระทมโทรมตรมตรอม"สามสี่ปีนานแล้วแก้วตาเอ๋ยกาลล่วงเลยชายซูบรูปร่างผอมเครื่องนุ่งห่มกายหลวมสวมใส่กรอมสิ้นใยลอมหลุดผ

๐แสนสงสารยักษาคราขื่นขม ขาดอารมณ์ท้องเฟ้อเรอเหม็นเปรี้ยว จำชอกช้ำก่ำทรวงพวงซีดเซียว แค้นยืนเยี่ยวรดหญ้าเขียวขจี ๐ล้านสงสารยักษีหมีหม่นหมอง อดทนครองกำสรดสลดศรี ทรวงอับเฉาขาดนวมมาร่วมปี มารศรีแม่ยักษ์ม

แสนสงสารกัลยาหน้าหม่นหมอง คร่ำครวญร้องกำสรดสลดถี่ โทรมชอกช้ำก่ำทรวงเกือบล่วงปี มารศรีระทมใจตรมตรอม สิบเอ็ดเดือนแล้วนี่พี่เพิกเฉย กาลล่วงเลยพารูปน้องซูบผอม ขาดสัมผัสกลัดกลุ้มปทุมกรอม ต่างหลวมลอมหลุดผล

ประจักษ์รู้กับจิตน้องคิดไฉนพี่ช้ำจิตระกำบำราศไกลระทมในทรวงหมองน้องเมินมอง"อนิจจาจิตผละสละได้กัดกร่อนใจว่าขาดอาลัยน้องอันความรักประจักษ์มิสมปองเพราะใจน้องมาหน่ายแหนงชายพลัน""จำรักแรกมิเล

เฝ้าแต่มองหยาดฝนหล่นเป็นสาย รำพึงท้อเดียวดายจากใจหนึ่ง ฝนโปรยสายเศร้าทรวงบ่วงคำนึง ยังติดตรึงเจ็บระกำทุกค่ำคืน สายฝนหลั่งโปรยลงส่งความเหงา พร้อมความเศร้าโศกช้ำ ให้จำฝืน ห้วงอารมณ์ ตอกย้ำ ทนกล้ำกลืน ไ