ตอนนี้นะครับผมอยู่ ม.6 แล้ว
คือในกลุ่มผมมีเพื่อนในกลุ่มอยู่กัน5คน มีเพื่อน 2ใน5คนมันคุยกันเรื่องน้อง ม.4 ตอนนั้นผมอยู่ ม.5 เป็นคณะกรรมการนักเรียนด้วยแหละ เพื่อนสองคนมันคุยกันเกี่ยวกับน้องม.4 คนนึง ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจอะไร มันบอกว่าจะจีบน้องเค้า หลังจากที่ผมได้ยินเท่านั้นแหละก็เลยไปเผือกเลย ถามว่าน้องคนไหนๆ ม.ไหน ห้องไหน พอคุยกันเสร็จผมก็คิดในใจคืนนี้จะทั๊กไป พอผมกลับบ้านก็ไปหาเฟชน้องเค้าครับ ดีใจสุดๆคือได้เป็นเพื่อนกับน้องเค้าแล้ว ก็เลยทั๊กเฟชน้องเค้าไป คำแรกที่ทั๊กคือหวัดดีครับ น้องD(สมมุตชื่อ D) น้องอยู่ห้องอะไรเหรอ แบบทำเชิงจริงๆก็รู้แล้วว่าน้องเค้าอยู่ห้องอะไร 555 หาเรื่องคุย จนคุยไปคุยมาผมก็ทั๊กน้องเค้าไปทุกวัน ไปเรื่อยๆ จำได้เลยวันแรกที่ทั๊กน้องเค้าไปคือวันที่ 16 พ.ย. จนผมรู้สึกว่าผมชอบน้องเค้าจริงแล้วแหละครับ มีอยู่วันนึงหลังจากวันที่คุยสัก 1-2 สัปดาห์ ผมเก็บของที่รร ห้องๆนึง แล้วตอนนั้นตอนเก็บของก็เปิดหน้าต่างทุกบานภายในห้องเลยเวลานั้นเป็นเวลาหลังเลิกเรียน พอเก็บไปสักพักน้องเค้าเดินมากับเพื่อนคนนึงคือตอนนั้นผมเขินมากทำตัวไม่ถูก คืออยู่ที่ รร ตอนนั้นแบบไม่เคยมองหน้ากันเลย มีแค่ผมที่แอบมองน้องอยู่บ่อยๆ หลายวันถัดมาผมได้รู้จักกับเพื่อนสนิทน้องคนนึง แบบในใจคิดว่าได้ตัวช่วยแล้ว แม่สื่อๆ หลายสัปดาห์ผมก็ทั๊กน้องไปปกติตอนเช้า น้องเริ่มไม่ตอบ ตอบอีกทีก็ 5 ทุ่ม คือได้คุยกับน้องได้ไม่กี่ประโยคแล้วก็นอน นอนนั้นผมก็คิดว่าก็โอเครแล้วแหละมั้งง แล้วผมก็ไปบ่นกับเพื่อนสนิทน้อง ทำไมน้องไม่ตอบ ทำไมว้า เพื่อนน้องก็แบบอยากช่วยเลยไปบอกให้น้องตอบเรา แล้วน้องก็มาตอบจริงๆ ตอบได้ประมาณ 4 5 ประโยคแล้วก็เป็นแบบเดิมมมมมมม ผมก็เศร้าใจนะ แต่ในใจแบบไม่ท้อเว้ยยยย น้องคนนี้จีบยากสุดๆ บอกเลย หลังจากที่คุยกันวันละไม่กี่ประโยค ผมก็ขอไลน์น้องเว้ยยยยย น้องไม่ให้เศร้าเลย แต่ผมโชคดีอย่างนึงว่าน้องเป็นน้องรหัสของเพื่อนในห้อง ผมเลยให้เพื่อนในห้องคนนั้นไปขอไลน์มาให้ที สมหวังคือผมได้ไลน์มา แต่มีปัญหาอยู่ว่าไม่กล้าแอดน้องไป เป็นอาทิตย์ จนถึงคาบเรียนภาษาไทยเราก็ไปบ่นกับเพื่อนในห้องเฮ้ออยากแอดไลน์น้องจัง มีไอดีแต่ไม่กล้าแอด แล้วก็ไปคุกับเพื่อนคนนึงเฮ้ยอยากแอดไลน์น้องว่ะ เพื่อนคนนี้รู้จักน้องเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว มันบอกว่ามาๆ เดี๋ยวกูช่ยมันเอาไลน์ผมไปแอดน้อง แล้วบอกผมว่าไม่ได้เป็นไรถ้าน้องถามบอกว่ากูเป็นคนแอดเองงง ร้ายไหมละในใจแบบดีใจสุดๆเลยได้ไลน์น้องแล้ว
ไว้ต่อคราวหน้าละกันนะครับ พพ.
มาเขียนต่อจากเมื่อวาน
หลังจากได้ไลน์น้องมาทีนี้ก็แบบทั๊กน้องไปทุกวันเลย แต่น้องก็ยังตอบเหมือยเดิมคือผมทั๊กตอนเช้าไป น้องก็ตอบตอนเย็ยเหมือนเดิม ผมก็เคยไปคุยกับเพื่อนน้องเว้ยยว่าทำไงนี้ แบบหนักใจจังน้องไม่ยอมตอบ เพื่อนน้องก็บอกว่า ทดทนนะแล้วมีคำๆนึงบอก น้ำหยุดลงหินทุกวันมันก็ต้องกร่อนผมเชื่อคำๆนี้ตลอดมา แต่อะไรๆ มันก็เหมือนเดิม จนวันนึงผมก็ไปคุยกับเพื่อนน้องอีกแบบว่า ทำไมน้องไม่ตอบ เพื่อนน้องบอกว่าน้องไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นแบบเบื่อง่าย แล้วก็ไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องเรื่องส่วนตัว ผมก็เลยระบายให้เพื่อนน้องฟังว่าแบบความในใจเลยยน้องคนนี้เป็นที่แบบถึงจะรอแค่ไหนก็ไม่เบื่อ เอาจริงๆผมว่าผมเป็นคนเบื่อง่ายนะ แต่ทำไมกับน้องเค้าแค่วันละ 2 3 ประโยค ผมไม่เบื่อเลย จนเพื่อนน้องก็แคปๆปให้น้องดูเพื่อนน้องก็ส่งที่ตอบกลับมา เอ้อลืมบอกพวกน้องกับเพื่อนๆจะเรียกผมว่า พพ. มันย่อมาจากชื่อผม เมื่อผมำด้อ่านที่เพื่อนน้องแคปมาให้ดูแบบดีใจสุดๆเลย น้องบอกว่า พพ.ดีว่ะไม่ตื้อด้วย โหยแค่นี้ผมก็ดีใจละ
ชีวิตของ พพ.
คือในกลุ่มผมมีเพื่อนในกลุ่มอยู่กัน5คน มีเพื่อน 2ใน5คนมันคุยกันเรื่องน้อง ม.4 ตอนนั้นผมอยู่ ม.5 เป็นคณะกรรมการนักเรียนด้วยแหละ เพื่อนสองคนมันคุยกันเกี่ยวกับน้องม.4 คนนึง ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจอะไร มันบอกว่าจะจีบน้องเค้า หลังจากที่ผมได้ยินเท่านั้นแหละก็เลยไปเผือกเลย ถามว่าน้องคนไหนๆ ม.ไหน ห้องไหน พอคุยกันเสร็จผมก็คิดในใจคืนนี้จะทั๊กไป พอผมกลับบ้านก็ไปหาเฟชน้องเค้าครับ ดีใจสุดๆคือได้เป็นเพื่อนกับน้องเค้าแล้ว ก็เลยทั๊กเฟชน้องเค้าไป คำแรกที่ทั๊กคือหวัดดีครับ น้องD(สมมุตชื่อ D) น้องอยู่ห้องอะไรเหรอ แบบทำเชิงจริงๆก็รู้แล้วว่าน้องเค้าอยู่ห้องอะไร 555 หาเรื่องคุย จนคุยไปคุยมาผมก็ทั๊กน้องเค้าไปทุกวัน ไปเรื่อยๆ จำได้เลยวันแรกที่ทั๊กน้องเค้าไปคือวันที่ 16 พ.ย. จนผมรู้สึกว่าผมชอบน้องเค้าจริงแล้วแหละครับ มีอยู่วันนึงหลังจากวันที่คุยสัก 1-2 สัปดาห์ ผมเก็บของที่รร ห้องๆนึง แล้วตอนนั้นตอนเก็บของก็เปิดหน้าต่างทุกบานภายในห้องเลยเวลานั้นเป็นเวลาหลังเลิกเรียน พอเก็บไปสักพักน้องเค้าเดินมากับเพื่อนคนนึงคือตอนนั้นผมเขินมากทำตัวไม่ถูก คืออยู่ที่ รร ตอนนั้นแบบไม่เคยมองหน้ากันเลย มีแค่ผมที่แอบมองน้องอยู่บ่อยๆ หลายวันถัดมาผมได้รู้จักกับเพื่อนสนิทน้องคนนึง แบบในใจคิดว่าได้ตัวช่วยแล้ว แม่สื่อๆ หลายสัปดาห์ผมก็ทั๊กน้องไปปกติตอนเช้า น้องเริ่มไม่ตอบ ตอบอีกทีก็ 5 ทุ่ม คือได้คุยกับน้องได้ไม่กี่ประโยคแล้วก็นอน นอนนั้นผมก็คิดว่าก็โอเครแล้วแหละมั้งง แล้วผมก็ไปบ่นกับเพื่อนสนิทน้อง ทำไมน้องไม่ตอบ ทำไมว้า เพื่อนน้องก็แบบอยากช่วยเลยไปบอกให้น้องตอบเรา แล้วน้องก็มาตอบจริงๆ ตอบได้ประมาณ 4 5 ประโยคแล้วก็เป็นแบบเดิมมมมมมม ผมก็เศร้าใจนะ แต่ในใจแบบไม่ท้อเว้ยยยย น้องคนนี้จีบยากสุดๆ บอกเลย หลังจากที่คุยกันวันละไม่กี่ประโยค ผมก็ขอไลน์น้องเว้ยยยยย น้องไม่ให้เศร้าเลย แต่ผมโชคดีอย่างนึงว่าน้องเป็นน้องรหัสของเพื่อนในห้อง ผมเลยให้เพื่อนในห้องคนนั้นไปขอไลน์มาให้ที สมหวังคือผมได้ไลน์มา แต่มีปัญหาอยู่ว่าไม่กล้าแอดน้องไป เป็นอาทิตย์ จนถึงคาบเรียนภาษาไทยเราก็ไปบ่นกับเพื่อนในห้องเฮ้ออยากแอดไลน์น้องจัง มีไอดีแต่ไม่กล้าแอด แล้วก็ไปคุกับเพื่อนคนนึงเฮ้ยอยากแอดไลน์น้องว่ะ เพื่อนคนนี้รู้จักน้องเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว มันบอกว่ามาๆ เดี๋ยวกูช่ยมันเอาไลน์ผมไปแอดน้อง แล้วบอกผมว่าไม่ได้เป็นไรถ้าน้องถามบอกว่ากูเป็นคนแอดเองงง ร้ายไหมละในใจแบบดีใจสุดๆเลยได้ไลน์น้องแล้ว
ไว้ต่อคราวหน้าละกันนะครับ พพ.
มาเขียนต่อจากเมื่อวาน
หลังจากได้ไลน์น้องมาทีนี้ก็แบบทั๊กน้องไปทุกวันเลย แต่น้องก็ยังตอบเหมือยเดิมคือผมทั๊กตอนเช้าไป น้องก็ตอบตอนเย็ยเหมือนเดิม ผมก็เคยไปคุยกับเพื่อนน้องเว้ยยว่าทำไงนี้ แบบหนักใจจังน้องไม่ยอมตอบ เพื่อนน้องก็บอกว่า ทดทนนะแล้วมีคำๆนึงบอก น้ำหยุดลงหินทุกวันมันก็ต้องกร่อนผมเชื่อคำๆนี้ตลอดมา แต่อะไรๆ มันก็เหมือนเดิม จนวันนึงผมก็ไปคุยกับเพื่อนน้องอีกแบบว่า ทำไมน้องไม่ตอบ เพื่อนน้องบอกว่าน้องไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นแบบเบื่อง่าย แล้วก็ไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องเรื่องส่วนตัว ผมก็เลยระบายให้เพื่อนน้องฟังว่าแบบความในใจเลยยน้องคนนี้เป็นที่แบบถึงจะรอแค่ไหนก็ไม่เบื่อ เอาจริงๆผมว่าผมเป็นคนเบื่อง่ายนะ แต่ทำไมกับน้องเค้าแค่วันละ 2 3 ประโยค ผมไม่เบื่อเลย จนเพื่อนน้องก็แคปๆปให้น้องดูเพื่อนน้องก็ส่งที่ตอบกลับมา เอ้อลืมบอกพวกน้องกับเพื่อนๆจะเรียกผมว่า พพ. มันย่อมาจากชื่อผม เมื่อผมำด้อ่านที่เพื่อนน้องแคปมาให้ดูแบบดีใจสุดๆเลย น้องบอกว่า พพ.ดีว่ะไม่ตื้อด้วย โหยแค่นี้ผมก็ดีใจละ