เอาเเบบนั่งอ่านชิลล์เลยนะ คือเรื่องที่เขียนขึ้นมานั้นเป็นของเจ้าของกระทู้เอง เเละต้องขออภัยล่วงหน้าถ้าใช้คำหรือภาษาผิด
เรื่องคือ เราเคยมีเเฟนคนนึง เราคบกันมาสามปี ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เรารักเค้ามาก เพื่อนๆหลายคนคงจะฟิวเเบบ "เหร้ย เค้าเป็นเนื้อคู่ เค้าเป็นรักเเท้เเค่คนเดียวของชั้น ซึ่งชั้นก็รักเค้าเต็มหัวใจว่ะ " คือเเบบถ้าชั้นขาดเค้าไปชั้นคงตายห่าไปจากโลกเเน่ว่ะ เชื่อว่าเราหลายคนคงเคยมีฟิวเเบบนั้น
ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าเรารักเค้ามากเกินไปรึป่าว เเสดงให้เค้ารู้ว่าเรารักเค้าเเค่ไหนมากเกินไปรึป่าว จนบางทีก็คิดนะว่าเค้าคงเห็นการกระทำพวกนี้เป็นเรื่องที่เคยชิน จนน่าเบื่อหรือป่าว หึ (น้ำเน่าตามเคย)เเต่ก็อ่านกันต่อเนอะ
เเละหลังจากนั้นก็คงรู้เนอะ ความรัก ยามเเรกรักน้ำต้มผักก็หวาน ชี้ไม้เเมร่งยังเป็นนกได้ ก็คิดดูดิ ซึ่งตอนนั้นก็คิดนะว่าเราคงบ้าเนอะ เเต่ก็บร้าเพาะรัก
ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
หึ เเต่หลังจากนั้นสิ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เค้าเริ่มไม่สนใจเรา เมื่อก่อนถ้าเราเสียใจ เค้าก็จะคอยปลอบเรา เเทคเเคร์เรา เเต่ตอนนี้มันกลับกัน เค้ากับคิดว่าเเละทำทุกอย่างเหมือนว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญ ใช่สิ คนเรารักได้ ก็ต้องเลิกรักได้ ที่เค้าพูดกันว่า "บางคนได้รับความรักมาก จึงเห็นความรักของอีกฝ่ายเป็นเรื่องที่น่าเบื่อสินะ" เเต่ช่างมัน มันคงผิดที่ตัวเราเองด้วยเเหละ ถ้าไม่ทำให้เค้ารู้ว่าเรารักเค้ามาก ทั้งเเสดงออกเรื่องความรักทุกอย่างจนเค้าคิดว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อก็คงไม่เป็นอย่างนี้สินะ
เเต่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า "พระเจ้ารู้เสมอ ว่าเราควรรักใคร เเละควรเลิกกับใคร เเละมีเหตุผลที่ว่าที่เราเลิกกันนั้นเป็นเพราะพระเจ้านั้นอยากให้เราเจอคนที่ดีกว่า " (ซึ่งเรายอมรับเเต่โดยดีว่าไม่เคยเชื่อ) เเต่หลังจากนี้คือ เรื่องดราม่าเเละความเลวของเรา ที่เกิดขึ้นเพราะคนๆนึงที่ทำให้เราเสียใจจน ทำเรื่องเลวมากมาย ก็ยอมรับเเต่โดยดีนะ ว่า "ชั้นเลว" เเต่ทำไมละ นี่มันชีวิตชั้น
หลังจากนั้นไม่นานผมก็ติดทหาร เพราะจับใบเเดงโดน ทอ 57/1 ซึ่งมันทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปมาก ก็อย่างที่เรารู้ๆกันอยู่รักเเท้เเพ้ระยะทาง เมื่อผมมาเป็นทหาร หน้าที่ของผมก็คือฝึกๆ เเละฝึก เวลาที่จะเอาไปคิดถึงเค้าเเทบจะไม่มี ถึงเเม้ในใจของผมนั้นจะมีเค้าอยู่ตลอดก็เหอะ เราไม่ได้คุยกันเลย นี่คือความห่างอย่างเเรก เเละอย่างที่สอง คือบวกกับการที่เค้าก็เริ่มเห็นความรักของผมเป็นเรื่องน่าเบื่อซะเเล้วด้วย พอผมฝึกเสร็จ เดือนครึ่งเเรก ผมมีโอกาสได้กลับบ้าน เเต่สิ่งที่ผมได้เจอคือ เค้ามาหาผมทำดีกับผม บอกว่าเป็นห่วงเเละรักมากมาย เหมือนจะทำให้ผมตายใจ เเล้วสามวันต่อมาเค้าก็บอกเลิกผม เพราะเหตุผลที่ว่า เค้ารับไม่ได้ ว่าผมสภาพเเบบนี้ คือสภาพทหารใหม่คงจะรู้กันอยู่ เเละเค้าก็รับในความเเข็งกระด้างของผมไม่ได้ ทำไงได้ ผมถูกฝึกให้พูดเสียงดัง หนักเเน่น มันคงติดมั้ง เเต่ไม่สำคัญเท่ากับว่า นี่เหรอคนเราที่บอกว่ารักกัน
ตอนนั้นผมมืดเเบบด้านมาก เคยรู้ครั้งเเรกเลยนะ ว่ามืดเเบบด้านมันเป็นยังไง เเม่ผมก็ได้เเต่ปลอบใจ ซึ่งก็เนอะคนที่รักเราเท่าพ่อเเม่ ไม่มีอีกเเล้ว
ตอนนั้นผมฉุกคิดประโยคคำพูดๆหนึ่งที่เเฟนผมเคยถามเเม่ว่า "ผมเป็นคนเจ้าชู้รึป่าว" เเม่ผมก็คงพูดตลกๆนะว่า "ผมคงจะเจ้าชู้มากๆในวันที่เเฟนผมทิ้งผมไปนั่นเเหละ"
หลังจากนั้น หึหึ ผมปรับเปลี่ยนตัวเองใหม่ ทั้งด้านร่างกาย สภาพจิตใจ ผมลืมบอกไป ผมเป็นลูกครึ่งสหรัฐอาหรับเอมิเรสต์ครับ ผมสูง183 (ก็ไม่รู้จะบอกทำไมเนอะ) เเละที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงคือนิสัยครับ ผมยอมรับ ผมกลายเป็นคนเจ้าชู้มาก ใครที่ผมถูกใจ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อได้เค้า ได้ในที่นี่ไม่ต้อวพูดเนอะ ว่าคืออะไร มีคนเข้ามาพัวพันธ์ในชีวิตผมมากมาย ผมมีความสุขมาก จากวันนั้นถึงวันนี้จะสองปีเเล้วครับ ผมกะล่อนมาก ผมยอมรับ ผมเลว ผมมันเป็นคนมั่ว เเต่ทุกครั้งที่คิดว่า เราทำอย่างนี้มันไม่ดี มันดูเลว เเต่ก็จะมีอีกความคิดฝุดขึ้นมาตลอดเลยว่า เป็นคนดีเเล้วได้อะไร รักเเท้มันกินไม่ได้หรอก ถ้าเป็นคนรักเดียวใจเดียวเเล้วมันดีจริง วันนั้นเราคงไม่เสียใจหรอก
ผมอยากถามว่า เพื่อนๆมีเเนวคิดหรือวิธีคิดยังไงมั้งครับ ผมอยากรู้เหตุผลสักเหตุผลที่จะทำให้ผมเลิกเป็นคนเหลวเเรก มีเซ็กเเบบเสรีเเบบนี้ หรือว่าจะต้องอยู่คนเดียวไปตลอกชีวิต .......................
นี่หรือที่เค้าเรียกว่าปิดกั้นตัวเอง ขอบคุณนะครับที่สละเวลาอ่าน ขอบคุณจริงๆ
เพื่อนๆคิดว่าการที่คนๆหนึ่งกลายเป็นคนเจ้าชู้เอามากๆ จะมีสาเหตุหรือเเรงจูงใจอะไรที่ทำให้เค้าเป็นคนเเบบนั้นได้
เรื่องคือ เราเคยมีเเฟนคนนึง เราคบกันมาสามปี ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน เรารักเค้ามาก เพื่อนๆหลายคนคงจะฟิวเเบบ "เหร้ย เค้าเป็นเนื้อคู่ เค้าเป็นรักเเท้เเค่คนเดียวของชั้น ซึ่งชั้นก็รักเค้าเต็มหัวใจว่ะ " คือเเบบถ้าชั้นขาดเค้าไปชั้นคงตายห่าไปจากโลกเเน่ว่ะ เชื่อว่าเราหลายคนคงเคยมีฟิวเเบบนั้น
ไม่รู้เหมือนกันนะ ว่าเรารักเค้ามากเกินไปรึป่าว เเสดงให้เค้ารู้ว่าเรารักเค้าเเค่ไหนมากเกินไปรึป่าว จนบางทีก็คิดนะว่าเค้าคงเห็นการกระทำพวกนี้เป็นเรื่องที่เคยชิน จนน่าเบื่อหรือป่าว หึ (น้ำเน่าตามเคย)เเต่ก็อ่านกันต่อเนอะ
เเละหลังจากนั้นก็คงรู้เนอะ ความรัก ยามเเรกรักน้ำต้มผักก็หวาน ชี้ไม้เเมร่งยังเป็นนกได้ ก็คิดดูดิ ซึ่งตอนนั้นก็คิดนะว่าเราคงบ้าเนอะ เเต่ก็บร้าเพาะรัก
ฮิ้วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
หึ เเต่หลังจากนั้นสิ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เค้าเริ่มไม่สนใจเรา เมื่อก่อนถ้าเราเสียใจ เค้าก็จะคอยปลอบเรา เเทคเเคร์เรา เเต่ตอนนี้มันกลับกัน เค้ากับคิดว่าเเละทำทุกอย่างเหมือนว่าเป็นเรื่องที่น่ารำคาญ ใช่สิ คนเรารักได้ ก็ต้องเลิกรักได้ ที่เค้าพูดกันว่า "บางคนได้รับความรักมาก จึงเห็นความรักของอีกฝ่ายเป็นเรื่องที่น่าเบื่อสินะ" เเต่ช่างมัน มันคงผิดที่ตัวเราเองด้วยเเหละ ถ้าไม่ทำให้เค้ารู้ว่าเรารักเค้ามาก ทั้งเเสดงออกเรื่องความรักทุกอย่างจนเค้าคิดว่าเป็นเรื่องน่าเบื่อก็คงไม่เป็นอย่างนี้สินะ
เเต่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า "พระเจ้ารู้เสมอ ว่าเราควรรักใคร เเละควรเลิกกับใคร เเละมีเหตุผลที่ว่าที่เราเลิกกันนั้นเป็นเพราะพระเจ้านั้นอยากให้เราเจอคนที่ดีกว่า " (ซึ่งเรายอมรับเเต่โดยดีว่าไม่เคยเชื่อ) เเต่หลังจากนี้คือ เรื่องดราม่าเเละความเลวของเรา ที่เกิดขึ้นเพราะคนๆนึงที่ทำให้เราเสียใจจน ทำเรื่องเลวมากมาย ก็ยอมรับเเต่โดยดีนะ ว่า "ชั้นเลว" เเต่ทำไมละ นี่มันชีวิตชั้น
หลังจากนั้นไม่นานผมก็ติดทหาร เพราะจับใบเเดงโดน ทอ 57/1 ซึ่งมันทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไปมาก ก็อย่างที่เรารู้ๆกันอยู่รักเเท้เเพ้ระยะทาง เมื่อผมมาเป็นทหาร หน้าที่ของผมก็คือฝึกๆ เเละฝึก เวลาที่จะเอาไปคิดถึงเค้าเเทบจะไม่มี ถึงเเม้ในใจของผมนั้นจะมีเค้าอยู่ตลอดก็เหอะ เราไม่ได้คุยกันเลย นี่คือความห่างอย่างเเรก เเละอย่างที่สอง คือบวกกับการที่เค้าก็เริ่มเห็นความรักของผมเป็นเรื่องน่าเบื่อซะเเล้วด้วย พอผมฝึกเสร็จ เดือนครึ่งเเรก ผมมีโอกาสได้กลับบ้าน เเต่สิ่งที่ผมได้เจอคือ เค้ามาหาผมทำดีกับผม บอกว่าเป็นห่วงเเละรักมากมาย เหมือนจะทำให้ผมตายใจ เเล้วสามวันต่อมาเค้าก็บอกเลิกผม เพราะเหตุผลที่ว่า เค้ารับไม่ได้ ว่าผมสภาพเเบบนี้ คือสภาพทหารใหม่คงจะรู้กันอยู่ เเละเค้าก็รับในความเเข็งกระด้างของผมไม่ได้ ทำไงได้ ผมถูกฝึกให้พูดเสียงดัง หนักเเน่น มันคงติดมั้ง เเต่ไม่สำคัญเท่ากับว่า นี่เหรอคนเราที่บอกว่ารักกัน
ตอนนั้นผมมืดเเบบด้านมาก เคยรู้ครั้งเเรกเลยนะ ว่ามืดเเบบด้านมันเป็นยังไง เเม่ผมก็ได้เเต่ปลอบใจ ซึ่งก็เนอะคนที่รักเราเท่าพ่อเเม่ ไม่มีอีกเเล้ว
ตอนนั้นผมฉุกคิดประโยคคำพูดๆหนึ่งที่เเฟนผมเคยถามเเม่ว่า "ผมเป็นคนเจ้าชู้รึป่าว" เเม่ผมก็คงพูดตลกๆนะว่า "ผมคงจะเจ้าชู้มากๆในวันที่เเฟนผมทิ้งผมไปนั่นเเหละ"
หลังจากนั้น หึหึ ผมปรับเปลี่ยนตัวเองใหม่ ทั้งด้านร่างกาย สภาพจิตใจ ผมลืมบอกไป ผมเป็นลูกครึ่งสหรัฐอาหรับเอมิเรสต์ครับ ผมสูง183 (ก็ไม่รู้จะบอกทำไมเนอะ) เเละที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงคือนิสัยครับ ผมยอมรับ ผมกลายเป็นคนเจ้าชู้มาก ใครที่ผมถูกใจ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อได้เค้า ได้ในที่นี่ไม่ต้อวพูดเนอะ ว่าคืออะไร มีคนเข้ามาพัวพันธ์ในชีวิตผมมากมาย ผมมีความสุขมาก จากวันนั้นถึงวันนี้จะสองปีเเล้วครับ ผมกะล่อนมาก ผมยอมรับ ผมเลว ผมมันเป็นคนมั่ว เเต่ทุกครั้งที่คิดว่า เราทำอย่างนี้มันไม่ดี มันดูเลว เเต่ก็จะมีอีกความคิดฝุดขึ้นมาตลอดเลยว่า เป็นคนดีเเล้วได้อะไร รักเเท้มันกินไม่ได้หรอก ถ้าเป็นคนรักเดียวใจเดียวเเล้วมันดีจริง วันนั้นเราคงไม่เสียใจหรอก
ผมอยากถามว่า เพื่อนๆมีเเนวคิดหรือวิธีคิดยังไงมั้งครับ ผมอยากรู้เหตุผลสักเหตุผลที่จะทำให้ผมเลิกเป็นคนเหลวเเรก มีเซ็กเเบบเสรีเเบบนี้ หรือว่าจะต้องอยู่คนเดียวไปตลอกชีวิต .......................
นี่หรือที่เค้าเรียกว่าปิดกั้นตัวเอง ขอบคุณนะครับที่สละเวลาอ่าน ขอบคุณจริงๆ