สวัสดีคะ คือ เราคบกับแฟนมาเกือบ 5-6 ปี เรากับแฟนอยู่คนละจังหวัด แฟนเราเลิกเรียนตอน ม.3 ไม่ได้ทำงาน อยู่บ้านเล่นเกม
เราเคยรักแฟนมาก เน้นว่า "เคย" นะคะ คือ เราอยู่ห่างไกลกัน คบกันมานานก็อยากเจอกันบ้างจริงมั้ย? แฟนเราก็เป็น
คนชวนให้เราไปหาเขา ก็ตามประสาเด็กเราก็ไปหาเขา (ตอนนั้นเราอยู่ ม.5 เริ่มไปหาตอนนั้น) เรานั่งรถตู้ไปคนเดียว โกหก พ่อกับย่า
ว่าไปนอนบ้านเพื่อน เราไปหาก็เก็บตังเองและก็เลี้ยงเขาทุกอย่าง ดูหนัง กินยาโยอิ กินเคเอฟซี ไปครั้งหนึ่งเราเสียเกือบ 1500-2000
และตามประสาคนติดเกมชอบซื้อเกมใช่มั้ยค่ะ คะเขาก็ขอตังจากเรานี้แหละ เราซื้อเกมให้เขาร่วมๆก็ เกือบ 5000 ที่เราทำทุกอย่างเพราะรัก
เขามาก แฟนขอให้เราทำอะไรเราทำให้หมด ทั้งยืดผม(เราเป็นคนผมหยิกคะ แฟนชอบคนผมตรง) ทั้งล้างรูปเราให้แฟน(คือเขาอยากได้ติด
กระเป๋าตังคะ) อยากให้ไปหาก็ไป ซึ่งมีครั้งหนึ่งเราโดนย่าด่าตัดหลาน เราเสียใจมากร้องไห้ฟูมฟาย แต่เราก็ไปหาเขา เขาบอกเราว่า เขาก็
รู้สึกผิดเหมือนกัน ที่ทำให้เราทะเลาะกับย่า เราบอกตามตรงเราไม่เคยโดนย่าเราด่าทอแบบนั้นเลย ไม่เคยทำย่าเราโกรธสักครั้ง ย่าเราใจดี
เราไปหาแฟนแต่ละครั้ง ไม่เคยสบายใจ เพราะเรามีภาระที่บ้านมากมายต้องดูแล ซึ่งบ้านเราขายข้าว ย่าทำของให้เรา ส่วน
พ่อเราติดเหล้าซึ่งตกดึกจะขายของไม่ได้ เก็บตังไม่ได้ เราจึงต้องขายของเอง เก็บตังดูแลค่าใช้จ่ายในบ้าน ส่งตังให้พี่ชาย(พี่เราเรียนมหาลัย
ส่วนแม่แยกทางแล้ว) ค่าขนม ค่าหอ ส่วนค่าเทอมป้าเราจ่ายให้ เราดิ้นร้นเรียนเช้าตกเย็นขายของมาตลอด เราเรียนจบ ปวส. ก็ขายของต่อ
เริ่มมีภาระมากกว่าเก่า เรามีปัญหามากเกี่ยวกับพ่อคือคนเมาทุกคนน่าจะเข้าใจนะ พ่อเราเมาแล้วชอบด่า เอาตัวเองเป็นใหญ่และพูดไม่รุ้เรื่อง
แถมชอบล้มในบ้านบ่อยๆๆ ซึ่งเราทนพ่อไม่ค่อยได้ชอบทะเลาะกันบ่อย เราเถึยงกับพ่อบ่อยมาก ๆๆ แต่พอเขาเริ่มหายๆเมาจะเหมือนเด็กเล็ก
เหมือนตบหัวแล้วลูบหลัง แบบนั้นอะคะ เราเครียดมาก ๆ จริงๆ ทั้งเรื่องเงิน งานบ้าน งานขายของ เรารับผิดชอบเองหมด มันเหนื่อยคะ
แต่เราก็รักพ่อเป็นห่วงเสมอ คือเป็นเด็กแสดงออกไม่เก่งคะ
ส่วน คนเป็นแฟน เขามีไว้แบ่งปันความรู้สึกกันใช่มั้ยคะ หรือรับฟัง และให้กำลังใจกันและกัน แฟนเรารักเรามากเกินไปคะ เข้าข้าง
เราตลอด ถึงเราผิดเขาก็ว่าเราถูก แถมเขาไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเราเลยคะ เวลาทะเลาะกัน เขาก็บอกว่าเราเป็นอะไรอีก เราต้องการอะไร
พอเราอธิบาย เขาก็ไม่เข้าใจสักอย่างเลยคะ(เขาบอกว่าถ้าโกรธ ให้บอกว่าเรื่องอะไร ยังไงคะ) เราทะเลาะกันบ่อยมาก
อีกอย่างเขาไม่เคยมาหาเราเลยคะ เราบอกว่าทำไมไม่มาหาเราบ้าง (เราไม่เวลาไปหาเขาแล้วคะ เพราะงานเยอะเป็นห่วงพ่อ)
เขาก็บอกว่าไม่มีตัง ไม่กล้าไปกลัวพ่อ เราก็บอกว่าไม่เป็นไร ทุกคนที่บ้านเราใจดี เขาก็ยอมมา แต่มาแค่ 2 ครั้ง คะ
ครั้งแรก นั่งรถตู้มาและกลับรถตู้
ครั้งที่ 2 เขามารถเพื่อนคะ ซึ่งต้องเสียตัง ให้ 1000 ขามา เราออกตังให้เขามาเกือบครึ่งหนึ่ง เราโกรธนะคะ ทำไมต้องนั่งรถเพื่อนให้เสียตัง
1000 เพื่อมาหา และขากลับเขาให้พ่อมารับคะ บอกตามตรงเราเริ่มไม่ชอบและโกรธมาก
เราเป็นผู้หญิงนั่งรถตู้อันตรายไปหาผู้ชายคนหนึ่ง เป็น ปี ๆ (3 ปีได้) เราเลี้ยงทุกอย่างให้เงินทุกอย่าง แต่ดูผู้ชายที่เรารักสิ มาหาเราก็
ไม่กล้า บอกว่ากลัวการนั่งรถกับคนอื่น แล้วราล่ะ ผู้หญิงตัวคนเดียวทำไมถึงนั่งได้คะ เราเหนื่อยมากเบื่อมาก พอเราพูดเรื่องนี้ เขาก็บอกว่า
ทำไมถึงติดใจอยู่แต่เรื่องนี้ มันสำคัญมากหรอ สำหรับเรามันสำคัญเรื่องแค่นี้ทำให้กันไม่ได้หรอคะ ? เราทนไม่ได้คะ
และไม่แม้แต่จะเข้าใจเราเลยสักเรื่องเดียว ทั้งมาหาก็ไม่กล้า ตังต้องเสียตังเราเป็นคนออกให้ เราทรมานคะ เราหาตังเหนื่อยคนทำงานคงรู้
ว่าเรื่องแบบนี้ไร้สาระมาก แค่นั่งรถตู้มา เสียแค่ 180 มันต่างกันมากคะ และที่สำคัญคือ เขาไม่ได้ทำงานเขารอใบทหาร เพื่อทำงานคะ แต่เรา
คบกับเขามานานพอที่จะรู้สึกได้ว่า เขาไม่สามารถทำงานได้หรอกคะ วัน ๆ เล่นแต่เกม ปากบอกอยากทำงาน อยากเลี้ยงดูเรา แต่การกระทำ
มันตรงข้ามเลยคะ เขาเป็นคนเอาแต่ใจแบบไม่รู้ตัวเอง ปากบอกไม่ แต่การกระทำคือ ต้องการ เราโดนเขาเอาเปรียบอยู่เสมอ จนมันถึงขีดสุด
เราบอกเลิกเขาบ่อย เพราะทนไม่ได้ เราอดทน ให้โอกาสไม่ถ้วน เขาไม่เคยเห็นค่า แต่พอเราจะไปก็รั้งไว้ พอเรากลับไปก็ทิ้งไร้ค่า
เหมือนของตาย ครั้งนี้เราจึงบอกเลิกเขาไปตรง ๆ เราด้านชาไปแล้วคะ ไม่รักเขาแล้ว เราคิดว่า เราเลี้ยงพ่อ เลี้ยงพี่ ก็มากพอแล้ว
ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงคนอื่น โดยคนที่เป็นแฟน ควรจะเลี้ยงเรามากกว่าคะ เขาไม่เคยทำอะไรก็บอกว่าดูแลเราได้เลย เราคอยแต่ดูแลเขามาตลอด
เรากับแฟนรักกันมากคะ ไม่เคยนอกใจกันเลย แต่การอยู่ด้วยกันกับใครสักคน เราต้องเปิดใจรับเขาให้ได้ เราพยายามเปิดใจรับเขาทุกอย่าง
งานไม่มี สังคมไม่กล้าออก ใช้เงินเกินจำเป็น ติดเกม แฟนไม่เข้าใจเรา เราก็พยายามรับ แต่ว่ามันไม่ได้คะ อยู่กับใครคนหนึ่งเราต้องช่วยเหลือกัน
ไม่ใช่เอาเปรียบ และไม่เข้าใจกัน มันไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกคะ เราขอพอแล้วคะ หยุดแค่นี้
***ขอโทษนะคะ ที่พิมแปลกๆ เพื่อน ๆ อาจไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหา เราก็พยายามพิมให้เพื่อนๆอ่านเข้าใจง่ายนะคะ
เพื่อน ๆ ช่วยบอกที เราผิดมากมั้ย เราเป็นคนจิตใจอ่อนไหวน่ะ อารมณ์รุนแรงแต่ก็แคร์ทุกคน เรารักครอบครัวคะ เราตัดสินใจเลือก
ดูแลครอบครัวมากกว่าคะ เพื่อครอบครัวเรายอมเหนื่อยได้ แต่ก็รู้สึกผิดที่ทำร้ายจิตใจใจคนคนหนึ่งซึ่งเป็นรักแรกคะ
ช่วยทีนะคะ
เราผิดหรือป่าวคะ? (ที่ขอเลิก)
เราเคยรักแฟนมาก เน้นว่า "เคย" นะคะ คือ เราอยู่ห่างไกลกัน คบกันมานานก็อยากเจอกันบ้างจริงมั้ย? แฟนเราก็เป็น
คนชวนให้เราไปหาเขา ก็ตามประสาเด็กเราก็ไปหาเขา (ตอนนั้นเราอยู่ ม.5 เริ่มไปหาตอนนั้น) เรานั่งรถตู้ไปคนเดียว โกหก พ่อกับย่า
ว่าไปนอนบ้านเพื่อน เราไปหาก็เก็บตังเองและก็เลี้ยงเขาทุกอย่าง ดูหนัง กินยาโยอิ กินเคเอฟซี ไปครั้งหนึ่งเราเสียเกือบ 1500-2000
และตามประสาคนติดเกมชอบซื้อเกมใช่มั้ยค่ะ คะเขาก็ขอตังจากเรานี้แหละ เราซื้อเกมให้เขาร่วมๆก็ เกือบ 5000 ที่เราทำทุกอย่างเพราะรัก
เขามาก แฟนขอให้เราทำอะไรเราทำให้หมด ทั้งยืดผม(เราเป็นคนผมหยิกคะ แฟนชอบคนผมตรง) ทั้งล้างรูปเราให้แฟน(คือเขาอยากได้ติด
กระเป๋าตังคะ) อยากให้ไปหาก็ไป ซึ่งมีครั้งหนึ่งเราโดนย่าด่าตัดหลาน เราเสียใจมากร้องไห้ฟูมฟาย แต่เราก็ไปหาเขา เขาบอกเราว่า เขาก็
รู้สึกผิดเหมือนกัน ที่ทำให้เราทะเลาะกับย่า เราบอกตามตรงเราไม่เคยโดนย่าเราด่าทอแบบนั้นเลย ไม่เคยทำย่าเราโกรธสักครั้ง ย่าเราใจดี
เราไปหาแฟนแต่ละครั้ง ไม่เคยสบายใจ เพราะเรามีภาระที่บ้านมากมายต้องดูแล ซึ่งบ้านเราขายข้าว ย่าทำของให้เรา ส่วน
พ่อเราติดเหล้าซึ่งตกดึกจะขายของไม่ได้ เก็บตังไม่ได้ เราจึงต้องขายของเอง เก็บตังดูแลค่าใช้จ่ายในบ้าน ส่งตังให้พี่ชาย(พี่เราเรียนมหาลัย
ส่วนแม่แยกทางแล้ว) ค่าขนม ค่าหอ ส่วนค่าเทอมป้าเราจ่ายให้ เราดิ้นร้นเรียนเช้าตกเย็นขายของมาตลอด เราเรียนจบ ปวส. ก็ขายของต่อ
เริ่มมีภาระมากกว่าเก่า เรามีปัญหามากเกี่ยวกับพ่อคือคนเมาทุกคนน่าจะเข้าใจนะ พ่อเราเมาแล้วชอบด่า เอาตัวเองเป็นใหญ่และพูดไม่รุ้เรื่อง
แถมชอบล้มในบ้านบ่อยๆๆ ซึ่งเราทนพ่อไม่ค่อยได้ชอบทะเลาะกันบ่อย เราเถึยงกับพ่อบ่อยมาก ๆๆ แต่พอเขาเริ่มหายๆเมาจะเหมือนเด็กเล็ก
เหมือนตบหัวแล้วลูบหลัง แบบนั้นอะคะ เราเครียดมาก ๆ จริงๆ ทั้งเรื่องเงิน งานบ้าน งานขายของ เรารับผิดชอบเองหมด มันเหนื่อยคะ
แต่เราก็รักพ่อเป็นห่วงเสมอ คือเป็นเด็กแสดงออกไม่เก่งคะ
ส่วน คนเป็นแฟน เขามีไว้แบ่งปันความรู้สึกกันใช่มั้ยคะ หรือรับฟัง และให้กำลังใจกันและกัน แฟนเรารักเรามากเกินไปคะ เข้าข้าง
เราตลอด ถึงเราผิดเขาก็ว่าเราถูก แถมเขาไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเราเลยคะ เวลาทะเลาะกัน เขาก็บอกว่าเราเป็นอะไรอีก เราต้องการอะไร
พอเราอธิบาย เขาก็ไม่เข้าใจสักอย่างเลยคะ(เขาบอกว่าถ้าโกรธ ให้บอกว่าเรื่องอะไร ยังไงคะ) เราทะเลาะกันบ่อยมาก
อีกอย่างเขาไม่เคยมาหาเราเลยคะ เราบอกว่าทำไมไม่มาหาเราบ้าง (เราไม่เวลาไปหาเขาแล้วคะ เพราะงานเยอะเป็นห่วงพ่อ)
เขาก็บอกว่าไม่มีตัง ไม่กล้าไปกลัวพ่อ เราก็บอกว่าไม่เป็นไร ทุกคนที่บ้านเราใจดี เขาก็ยอมมา แต่มาแค่ 2 ครั้ง คะ
ครั้งแรก นั่งรถตู้มาและกลับรถตู้
ครั้งที่ 2 เขามารถเพื่อนคะ ซึ่งต้องเสียตัง ให้ 1000 ขามา เราออกตังให้เขามาเกือบครึ่งหนึ่ง เราโกรธนะคะ ทำไมต้องนั่งรถเพื่อนให้เสียตัง
1000 เพื่อมาหา และขากลับเขาให้พ่อมารับคะ บอกตามตรงเราเริ่มไม่ชอบและโกรธมาก
เราเป็นผู้หญิงนั่งรถตู้อันตรายไปหาผู้ชายคนหนึ่ง เป็น ปี ๆ (3 ปีได้) เราเลี้ยงทุกอย่างให้เงินทุกอย่าง แต่ดูผู้ชายที่เรารักสิ มาหาเราก็
ไม่กล้า บอกว่ากลัวการนั่งรถกับคนอื่น แล้วราล่ะ ผู้หญิงตัวคนเดียวทำไมถึงนั่งได้คะ เราเหนื่อยมากเบื่อมาก พอเราพูดเรื่องนี้ เขาก็บอกว่า
ทำไมถึงติดใจอยู่แต่เรื่องนี้ มันสำคัญมากหรอ สำหรับเรามันสำคัญเรื่องแค่นี้ทำให้กันไม่ได้หรอคะ ? เราทนไม่ได้คะ
และไม่แม้แต่จะเข้าใจเราเลยสักเรื่องเดียว ทั้งมาหาก็ไม่กล้า ตังต้องเสียตังเราเป็นคนออกให้ เราทรมานคะ เราหาตังเหนื่อยคนทำงานคงรู้
ว่าเรื่องแบบนี้ไร้สาระมาก แค่นั่งรถตู้มา เสียแค่ 180 มันต่างกันมากคะ และที่สำคัญคือ เขาไม่ได้ทำงานเขารอใบทหาร เพื่อทำงานคะ แต่เรา
คบกับเขามานานพอที่จะรู้สึกได้ว่า เขาไม่สามารถทำงานได้หรอกคะ วัน ๆ เล่นแต่เกม ปากบอกอยากทำงาน อยากเลี้ยงดูเรา แต่การกระทำ
มันตรงข้ามเลยคะ เขาเป็นคนเอาแต่ใจแบบไม่รู้ตัวเอง ปากบอกไม่ แต่การกระทำคือ ต้องการ เราโดนเขาเอาเปรียบอยู่เสมอ จนมันถึงขีดสุด
เราบอกเลิกเขาบ่อย เพราะทนไม่ได้ เราอดทน ให้โอกาสไม่ถ้วน เขาไม่เคยเห็นค่า แต่พอเราจะไปก็รั้งไว้ พอเรากลับไปก็ทิ้งไร้ค่า
เหมือนของตาย ครั้งนี้เราจึงบอกเลิกเขาไปตรง ๆ เราด้านชาไปแล้วคะ ไม่รักเขาแล้ว เราคิดว่า เราเลี้ยงพ่อ เลี้ยงพี่ ก็มากพอแล้ว
ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงคนอื่น โดยคนที่เป็นแฟน ควรจะเลี้ยงเรามากกว่าคะ เขาไม่เคยทำอะไรก็บอกว่าดูแลเราได้เลย เราคอยแต่ดูแลเขามาตลอด
เรากับแฟนรักกันมากคะ ไม่เคยนอกใจกันเลย แต่การอยู่ด้วยกันกับใครสักคน เราต้องเปิดใจรับเขาให้ได้ เราพยายามเปิดใจรับเขาทุกอย่าง
งานไม่มี สังคมไม่กล้าออก ใช้เงินเกินจำเป็น ติดเกม แฟนไม่เข้าใจเรา เราก็พยายามรับ แต่ว่ามันไม่ได้คะ อยู่กับใครคนหนึ่งเราต้องช่วยเหลือกัน
ไม่ใช่เอาเปรียบ และไม่เข้าใจกัน มันไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกคะ เราขอพอแล้วคะ หยุดแค่นี้
***ขอโทษนะคะ ที่พิมแปลกๆ เพื่อน ๆ อาจไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหา เราก็พยายามพิมให้เพื่อนๆอ่านเข้าใจง่ายนะคะ
เพื่อน ๆ ช่วยบอกที เราผิดมากมั้ย เราเป็นคนจิตใจอ่อนไหวน่ะ อารมณ์รุนแรงแต่ก็แคร์ทุกคน เรารักครอบครัวคะ เราตัดสินใจเลือก
ดูแลครอบครัวมากกว่าคะ เพื่อครอบครัวเรายอมเหนื่อยได้ แต่ก็รู้สึกผิดที่ทำร้ายจิตใจใจคนคนหนึ่งซึ่งเป็นรักแรกคะ
ช่วยทีนะคะ