สวีสดีค่ะก่อนอื่นขออนุญาตเล่าปัญหาที่พบเจอค่ะอาจจะเป็นปัญหาทั่วๆไปคือ รักแต่บอกไม่ได้
ดิฉันและเขาคนนั้นอายุห่างกันเล็กน้อยเขาเปนรุ่นน้องดิฉันค่ะ เราสองคนรู้จักกันมานาน ต่างคนต่างมีแฟน แต่พอมารู้ข่าวอีกทีคือต่างคนต่างโสดค่ะ
แล้วเราบังเอินเจอกันเลยได้มีโอกาสพบปะสังสรรค์กัน เราเลยรู้ว่าต่างคนต่างโสด เรารู้จักกันในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องที่เรียนด้วยกัน ดิฉันก้อคุยกะเขาปกตทั่วไป แรกๆเขาเข้ามาคุยกะเรามากขึ้น คุยกันทั้งวันทั้งคืน คุยเรื่องทั่วไปจนวันนึงเขาก้อมารับเราไปหาไรกินปกติเหมือนทั่วไปจาก กาแฟ นมสด จนมาถึงเหล้าเบียร์ กินเบียร์กันแต่ดิฉันมีสติ ดีแค่มึนๆเขาก้อมีสติดี เรามีอะไรกัน ต่างคนต่างไม่พูดว่าที่เกิดขึ้นมันคืออะไรเพราะเรา2คนไม่ระบุสถานะว่าเปนอะไรกันดิฉันคิดว่าเกิดความเมาเรา2คน แต่หลังจากวันนั้น เราก้อเจอกันปกติทุกวัน มีอะไรกันทุกวัน ดิฉันมีความสุขมากแต่ยังคุมใจตัวเองได้ว่า อย่าเผลอชอบเด็ดขาด เพราะเราไม่เคยบอกชอบหรือรักเลย จนวันนึงเขาหายไปไม่คุยไลน์กันเหมือนปกติดิฉันทักไปก้อตอบเพียงสั้นๆให้เหตุผลว่าติดงานทามงานยุ่งมาก ยอมรับค่ะว่าทรมารใจสักพัก แต่ก้อไม่กล้าถามว่าที่ผ่านมาคืออะไร เหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว ว่าเกิดจากความเหงาดิฉันพลาดแล้ว พอเขาหายไปใจหายค่ะทรมารในใจเคยบอกตัวเองว่าตอนที่อกหัก จะไม่รู้สึกแบบนี้อีกเพราะทรมารใจ ความสันพันธ์เกิดขึ้นเร็วและจบเร็วมาก เวลาเพียง2 เดือน ที่เขาหายไปอาจเปนเพราะเค้าคิดได้ว่ามันไม่ใช่ เลยห่างไป เบื่อน่ะค้ะเสียใจค่ะ ตอนนี้บอกตัวเองว่าไม่เปนไร .... เพื่อนคิดว่ายังไงบ้างค่ะ