เมื่อคนใกล้ กลายเป็นคนไกล ซึ่งไม่รู้จะได้เจอกันอีกไหม

เรากับแฟนทำงานที่เดียวกันค่ะ คบกันมาได้3ปีแล้ว
เรารักแฟนมาก เจอหน้ากันทุกวันแม้กระทั่งเสาร์-อาทิตย์
เรา2คนพักที่หอพักสำหรับพนักงานค่ะ แยกหอหญิง-ชาย
เราเป็นคนจังหวัดเดียวกับที่ทำงานค่ะซึ่งอยู่ภาคตะวันตก
แต่แฟนเราเป็นคนทางภาคอีสาน
ตอนแรกที่คบกันเราก็ยังไม่ได้คิดถึงเรื่องความไกลค่ะ
เพราะว่าเจอหน้ากันทุกวันทำงานที่เดียวอยู่หอก็ใกล้กัน
เรายังเคยถามแฟนเราเลยว่า ถ้าวันนึงเค้ากลับบ้านแล้วเราจะเจอกันยังไง
เค้าก็บ่ายเบี่ยงแล้วบอกว่ามันเป็นเรื่องของอนาคต
เราเองไม่อยากจะทะเลาะเลยเงียบไปค่ะ
และแล้วสิ่งที่เรากลัวมันก็มาถึงค่ะ
เค้าบอกเราว่าเค้าจะลาออกแล้วกลับไปทำงานที่บ้านค่ะ
เค้าอยากกลับบ้านไปอยู่ใกล้ๆพ่อกับแม่เค้าค่ะ
เราก็เข้าใจนะค่ะว่าใครๆก็อยากอยู่บ้าน
แต่เรานี่ช็อคเลยค่ะ ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้
คิดอะไรไม่ออก บอกไม่ถูกได้แต่ร้องไห้ คิดซ้ำไปซ้ำมา
จากคนที่เคยเจอหน้ากันทุกวัน ต่อไปจะไม่ได้เจอกันอีก
ถ้าจะไปหากันก็ต้องนั่งรถ เป็นสิบชั่วโมงเลยค่ะ
เราทำงานมีวันหยุดแค่วันเดียวคงไม่สามารถนั่งรถไปหาเค้าได้
อนาคตที่เคยคิดกันไว้ คุยกันไว้ ตอนนี้พังหมดเลยค่ะ
เราไม่รู้ว่าจริงๆแล้ว แฟนเราอยากกลับบ้านจริงๆ
หรือกำลังบอกเลิกเราทางอ้อมกันแน่ เราก็ได้แค่ขอร้องให้เค้าอย่าไปเลย
ให้เค้าอยู่ที่นี่ เราคงดูเป็นคนเห็นแก่ตัวมากเลยใช่มั้ยค่ะ
เราถามเค้าว่าจะได้เจอกันเมื่อไหร่ เค้าบอกว่าช่วงเทศกาลเค้าจะมาหาเรา
ปีนึงมีแค่ปีใหม่กับสงกรานต์ จากคนที่เคยเจอหน้ากันทุกวัน กินข้าวด้วยกันทุกมื้ออย่างเรา
ให้ทำใจมันยากจริงๆ ถึงแม้ว่าเราจะยังไม่ได้เลิกกันแต่มันก็รู้สึกเหมือนเลิกกันอยู่ดี
ใครมีประสบการณ์คบแฟนไกลกันเหมือนกับเราช่วยบอกทีได้ไหมค่ะ ว่าเราควรทำอย่างไรดี
เรื่องให้ย้ายตามไปคงไม่ได้ค่ะ เพราะว่าเราเป็นห่วงพ่อกับแม่ที่อยู่ทางนี้ค่ะ
ขอบคุณนะคะ ที่เข้ามาอ่านจนจบ