เราเห็นกระทู้เกี่ยวกับการส่งตัวนักบอลไปแข่งซีเกมส์ตั้งแต่ตอนซีเกมส์ยังไม่เริ่ม จนจะจบ และซีเกมส์ครั้งต่อไป
เรื่องแบบควรส่งอายุนั่นบ้างอายุนี่บ้าง ควรส่งเด็กไปหาประสบการณ์บ้าง ไม่ควรส่งคนโน้นไปบ้างคนนี้ไปบ้างอย่ากลัวที่จะแพ้บ้าง
ถือว่าหาประสบการณ์บ้าง อยากถามจริงๆว่าถ้าเราแพ้เรารับได้จริงหรอคะ สำหรับเราเรารับไม่ค่อยได้ค่ะ
ที่รับไม่ได้คือ เราอดไม่ได้ที่จะไม่ได้ดูบอลที่เรารักเข้าชิงในรายการที่เราคิดว่าเราเป็นเต็ง1
แต่ถ้ารายการอื่นเรารับได้นะคะ เพราะเราไม้ได้เป็นเต็ง1แค่เราไปได้ไกลที่สุดเท่าที่เราทำได้ เราก็ภูมิใจแล้วค่ะ
อย่างที่เราได้ที่4เอเชี่ยนเกมส์มา เราไม่เสียใจนะ เราแค่เสียดายแล้วมีความรูสึกว่ามันน่าจะได้อีกนะ อย่างน้อยก็น่าจะที่3
แต่สุดท้ายแล้วเราก็ไม่ได้เสียใจไรค่ะ แต่กลับภูมิใจมากๆแล้ว ที่เรามาถึงจุดจุดนี้ได้
#แล้วเราเลยอยากแสดงความคิดเห็นในส่วนของเราบ้าง เราไม่ได้เก่งอะไร แต่เราชอบดูบอลเฉยๆค่ะ
เอาจริงนะคะแต่ก่อนเราก็เคยคิดแบบนี้เหมือนกัน เราเก่งแล้วเอาเด็กไปถ้าเราชนะเราจะได้ภูมิใจมาก
เราจะได้พูดว่าเราแต่ส่งเด็กไปเรายังชนะ อาเซี่ยนไม่มีทางสู้เราได้เลย บลาๆๆอีกมากมายค่ะ
แต่พอๆคิดดูการดูบอลมันคือความสุขของเราทุกคน
ไม่ว่าจะเกมส์เล็กเกมส์ใหญ่มันก็มีความสุขความสำคัญเหมือนกันถ้าเราชนะ แต่มันจะต่างแค่ความรู้สึกเท่านั้นเอง
เราควรรปล่อยให้มันเป็นไปตามกาลเวลาของมันดีกว่าค่ะ เราพึ่งจะเริ่มต้นไปในทางที่ดี และจะดีขึ้นเรื่อยๆ
ใช่ว่าเราจะห่างจากเขามากจนเราหายห่วงไปเลยสักหน่อยค่ะ ในทุกๆนัดเราก็ยังลุ้นอยู่เลยรูปเกมส์จะออกมาในรูปแบบไหน
เราจะชนะเขาได้ไหม ถ้าชนะน้อยเราก็พูดกันเกือบแล้ว เราชนะมากเราก็เราพูดกันเราห่างมากแล้ว
เราควรมองข้ามซีเกมส์แล้วมองไปข้างหน้าอย่างเต็มตัวได้แล้ว
ถ้าเราคิดแบบนั้นเอา20มา 23จะเอาไว้ไหนคะ แล้วเอา23ไปเล่นบอลโลก
แล้วมากกว่า23เอาไปไว้ไหนล่ะคะ แล้วบอลโลกมันมีบ่อยๆไหมล่ะคะ ก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไปดีกว่าค่ะ
(สำหรับเรา)เรามีความสุขที่ได้ดูซีเกมส์และทุกๆรายการที่ไทยลงแข่งค่ะ และถ้าเราชนะเราจะสุขมากๆ
(อย่าลืม)ว่านี่คือซีเกมส์แรกที่เราจะประกาศศักยภาพอย่างแท้จริงให้ชาวอาเซี่ยนรู้ว่าเรากำลังจะก้าวผ่านแล้วนะ
#ไว้มันอยู่ตัวเหมือน นักวอลเลย์บอลหญิงก่อน
เหมือนความรู้สึกที่เราแข่งทีไรเราไม่มีความกังวลว่าเราจะแพ้ ยังไงเราก็ชนะ อยากให้ความรู้สึกเหมือนเราดูวอลเล่ย์บอลหญิงแข่งกับทีมในอาเซี่ยนก่อน
ถ้าเราดูบอลเราเตะกับอาเซี่ยน แล้วมีความรู้สึกเหมือนดูวอลเล่ย์บอลกับอาเซี่ยนเมื่อไหร่ เราว่ามันจะมีกลไกของมันเองค่ะ
ความรู้สึกเราจะปล่อยวางคำว่าอาเซี่ยนไปเองค่ะ แล้วหลังจากนั้นเราจะได้ก้าวสู่คำว่าเอเชี่ยนอย่างแท้จริง ใจเย็นๆกันนะคะ
รอเมื่อเราแกร่งจริงๆเมื่อตอนนั้นมาถึง เราอาจจะมีรุ่นพี่ประคองน้องๆบ้างหรือจะมาในรูปแบบไหนยังไงก็ได้เราดูหมดค่ะ
เพราะเรามีความสุขที่ได้ดูบอลไทยค่ะ
เหมือนกับที่โค้ชซืโก้บอกว่า ต้นกล้ากำลังเกิด...อย่าพึ่งเร่งให้โตไวล่ะค่ะ เหมือนตอนโค้ชหว่านกล้าไว้ แล้วเราพึ่งเจอ
เราจะไปเก่งกว่าคนปลูกคนดูแลได้ไงล่ะคะ จริงไหม? เรามามองดูมันเติบโตไปเรื่อยๆพร้อมกันดีกว่าค่ะ
จากที่ได้อ่านกระทู้เรื่องอายุนักบอลที่ส่งไปแข่งซีเกมส์บ่อยๆ อยากพูดในฐานะผู้หญิงคนนึงที่ชอบดูบอลค่ะ
เราเห็นกระทู้เกี่ยวกับการส่งตัวนักบอลไปแข่งซีเกมส์ตั้งแต่ตอนซีเกมส์ยังไม่เริ่ม จนจะจบ และซีเกมส์ครั้งต่อไป
เรื่องแบบควรส่งอายุนั่นบ้างอายุนี่บ้าง ควรส่งเด็กไปหาประสบการณ์บ้าง ไม่ควรส่งคนโน้นไปบ้างคนนี้ไปบ้างอย่ากลัวที่จะแพ้บ้าง
ถือว่าหาประสบการณ์บ้าง อยากถามจริงๆว่าถ้าเราแพ้เรารับได้จริงหรอคะ สำหรับเราเรารับไม่ค่อยได้ค่ะ
ที่รับไม่ได้คือ เราอดไม่ได้ที่จะไม่ได้ดูบอลที่เรารักเข้าชิงในรายการที่เราคิดว่าเราเป็นเต็ง1
แต่ถ้ารายการอื่นเรารับได้นะคะ เพราะเราไม้ได้เป็นเต็ง1แค่เราไปได้ไกลที่สุดเท่าที่เราทำได้ เราก็ภูมิใจแล้วค่ะ
อย่างที่เราได้ที่4เอเชี่ยนเกมส์มา เราไม่เสียใจนะ เราแค่เสียดายแล้วมีความรูสึกว่ามันน่าจะได้อีกนะ อย่างน้อยก็น่าจะที่3
แต่สุดท้ายแล้วเราก็ไม่ได้เสียใจไรค่ะ แต่กลับภูมิใจมากๆแล้ว ที่เรามาถึงจุดจุดนี้ได้
#แล้วเราเลยอยากแสดงความคิดเห็นในส่วนของเราบ้าง เราไม่ได้เก่งอะไร แต่เราชอบดูบอลเฉยๆค่ะ
เอาจริงนะคะแต่ก่อนเราก็เคยคิดแบบนี้เหมือนกัน เราเก่งแล้วเอาเด็กไปถ้าเราชนะเราจะได้ภูมิใจมาก
เราจะได้พูดว่าเราแต่ส่งเด็กไปเรายังชนะ อาเซี่ยนไม่มีทางสู้เราได้เลย บลาๆๆอีกมากมายค่ะ
แต่พอๆคิดดูการดูบอลมันคือความสุขของเราทุกคน
ไม่ว่าจะเกมส์เล็กเกมส์ใหญ่มันก็มีความสุขความสำคัญเหมือนกันถ้าเราชนะ แต่มันจะต่างแค่ความรู้สึกเท่านั้นเอง
เราควรรปล่อยให้มันเป็นไปตามกาลเวลาของมันดีกว่าค่ะ เราพึ่งจะเริ่มต้นไปในทางที่ดี และจะดีขึ้นเรื่อยๆ
ใช่ว่าเราจะห่างจากเขามากจนเราหายห่วงไปเลยสักหน่อยค่ะ ในทุกๆนัดเราก็ยังลุ้นอยู่เลยรูปเกมส์จะออกมาในรูปแบบไหน
เราจะชนะเขาได้ไหม ถ้าชนะน้อยเราก็พูดกันเกือบแล้ว เราชนะมากเราก็เราพูดกันเราห่างมากแล้ว
เราควรมองข้ามซีเกมส์แล้วมองไปข้างหน้าอย่างเต็มตัวได้แล้ว
ถ้าเราคิดแบบนั้นเอา20มา 23จะเอาไว้ไหนคะ แล้วเอา23ไปเล่นบอลโลก
แล้วมากกว่า23เอาไปไว้ไหนล่ะคะ แล้วบอลโลกมันมีบ่อยๆไหมล่ะคะ ก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไปดีกว่าค่ะ
(สำหรับเรา)เรามีความสุขที่ได้ดูซีเกมส์และทุกๆรายการที่ไทยลงแข่งค่ะ และถ้าเราชนะเราจะสุขมากๆ
(อย่าลืม)ว่านี่คือซีเกมส์แรกที่เราจะประกาศศักยภาพอย่างแท้จริงให้ชาวอาเซี่ยนรู้ว่าเรากำลังจะก้าวผ่านแล้วนะ
#ไว้มันอยู่ตัวเหมือน นักวอลเลย์บอลหญิงก่อน
เหมือนความรู้สึกที่เราแข่งทีไรเราไม่มีความกังวลว่าเราจะแพ้ ยังไงเราก็ชนะ อยากให้ความรู้สึกเหมือนเราดูวอลเล่ย์บอลหญิงแข่งกับทีมในอาเซี่ยนก่อน
ถ้าเราดูบอลเราเตะกับอาเซี่ยน แล้วมีความรู้สึกเหมือนดูวอลเล่ย์บอลกับอาเซี่ยนเมื่อไหร่ เราว่ามันจะมีกลไกของมันเองค่ะ
ความรู้สึกเราจะปล่อยวางคำว่าอาเซี่ยนไปเองค่ะ แล้วหลังจากนั้นเราจะได้ก้าวสู่คำว่าเอเชี่ยนอย่างแท้จริง ใจเย็นๆกันนะคะ
รอเมื่อเราแกร่งจริงๆเมื่อตอนนั้นมาถึง เราอาจจะมีรุ่นพี่ประคองน้องๆบ้างหรือจะมาในรูปแบบไหนยังไงก็ได้เราดูหมดค่ะ
เพราะเรามีความสุขที่ได้ดูบอลไทยค่ะ
เหมือนกับที่โค้ชซืโก้บอกว่า ต้นกล้ากำลังเกิด...อย่าพึ่งเร่งให้โตไวล่ะค่ะ เหมือนตอนโค้ชหว่านกล้าไว้ แล้วเราพึ่งเจอ
เราจะไปเก่งกว่าคนปลูกคนดูแลได้ไงล่ะคะ จริงไหม? เรามามองดูมันเติบโตไปเรื่อยๆพร้อมกันดีกว่าค่ะ