สวัสดีค่ะ ฉันตั้งกระทู้นี้มา ไม่ได้มีเจตนาใดใดทั้งสิ้น .
ฉันไม่รู้ว่าควรจำทำอย่างไรต่อไปดีกับชีวิตตัวเอง ฟังดูอาจงี่เง่านะ อย่าด่า จขกท. นะคะ ขอเกริ่นๆก่อนแล้วกันนะ . 😂
คือ เราเป็นลูกคนเล็กสุดของครอบครัว .
เริ่มแต่แรกตั้งแต่จำความได้ เราคิดเสมอนะว่าเราเป็นคนโชคดี พ่อแม่อยู่พร้อมหน้า พร้อมตา รวมทั้งพี่ๆที่เรารัก
แต่เรื่องก็ดันเปลี่ยน เพราะตอนเราอยู่อนุบาล พ่อกับแม่แยกทางกัน เนื่องจากพ่อมีภรรยาน้อย แม่เราก็เลยพาเรากับพี่ชาย กลับมาอยู่ที่บ้านเกิดแม่ แม่ต้องเลี้ยงดูเรากับพี่มาเอง ตลอดหลายปี . 😭😭😭😭
พ่อกับแม่ไม่ติดต่อกันอีกเลย .
เรา พี่ชาย และ แม่ อูยู่กันแบบสามคนแม่ลูกมา จนพี่เราจบ ม3 เป็นวัยรุ่น พี่เราก็เกเร ติดเพื่อน เรียนสายช่างต่อ ก็เรียนไม่จบ แม่เรารักพี่ชายเรามาก มีเงินเท่าไหร่ ทุ่มหมดกำลัง เพื่อที่จะให้พี่เราได้เรียน ได้มีแบบคนอื่น .
เราก็พลอยได้ไปด้วย ชีวิตเรากับครอบครัวในตอนนั้นถือว่าดีในระดับนึ่งเลยแหละ แบบ #ชีวิตดี๊ดีอ่ะ พี่เรามันก็ไม่เรียนต่อแล้วนะเอาแต่เกเร กินเหล้าเมายา มีเมีย ก็ไม่ทำอะไรอยู่ดี แม่ก็ด่านะ แต่แค่ด่า เพราะเป็นลูกชาย หวังฝากผีฝากไข้ จบเรื่องพี่.
ส่วนเรานั้นนะหรอ ก็เรียนดิ่ เรียน เรียน เรียน เพราะไม่ต้องทำอะไรไง แม่ส่งให้เรียน จนเราใกล้จะจบ ม.6 ได้
มหาลัยเรียนต่อ เรียน อีกแค่เทอมเดียว ก็จบ ม.6แล้ว
แต่แล้ว ความพกผันของชีวิตก็เกิดขึ้น แม่เราป่วยเป็นมะเร็ง เคลียดดิ่ นอนร้องไห้ทุกวัน ต้องเลือก แม่กับอนาคตตัวเอง (เรากู้กยศ. ตอนมัธยมปลายประมานสองหมื่นนิดๆ) เราต้องเลือกแม่แน่นอนอยู่แล้ว เราเอาเงินที่มีทั้งหมดไปรักษาแม่ เราไม่ได้เรียนต่อ จบแค่มัธยม6 แม่เราปลอดภัย แต่ก็ไม่แข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว เรามีความรู้สึกนะว่า ภาระทั้งหมดมันตกเป็นของเราแล้ว มีพี่แต่พึ่งไม่ได้ เราไม่รู้จะไปทางไหนดีกับชีวิต เราอยู่บ้านเช่า มีรายจ่ายทุกวันทุกเดือน ในจะค่าหมอที่ต้องให้แม่ไปหาทุกๆที่หมอนัด แต่โชคชะตายังเห็นใจ เราเปิดร้านขายข้าวริมถนนกับแม่ ก็โอเคขึ้น พอมีกิน มีใช้จ่ายพอประทังไปแต่ละเดือน เราเหนื่อยเราท้อนะ แต่เราก็สู้เพราะเรายังมีแม่เราอยู่ข้างๆเสมอ เราใช้ชีวิตแบบไม่มีเงินเกบ ให้รอดไปวันๆ แม่อยู่สบายมาได้สองปีได้มั้ง เออลืมบอกร้านข้างที่เราเปิดเป็นร้านข้างถนน เวลาผ่านไป เจ้าของห้องแถวที่เราเช่าอยู่ มีโครงการสร้างคอนโด ทั้งบ้านทั้งร้าน เราต้องรื้อและย้ายออกภายในหนึ่งเดือน เคลียดดิ่ ไม่มีเงิน ไม่มีที่ซุกหัวนอน แม่กับเราก็ช่วยกันหาห้องเช่าใหม่กันในราคาถูกๆ ก็มาเจอ เดือนละประมาน 1500ต่อ1ห้อง แต่เราต้องเช่าสองห้อง เพราะพี่ชายเราด้วย ตอนนี้พี่มันก็เริ่มทำงานละนะแต่ไม่ได้ช่วยไรมากหรอก ส่วนมากเอาเงินลงขวดเหล้ามากกว่า ย้ายที่อยู่ใหม่ ร้านโดนรื้อ เรามืดไปหมด เราเคยไปทำงานโรงงาน และให้แม่ขายของคนเดียว ทำได้ไม่ถึงเดือนต้องออก เพราะแม่เราขายของแล้วดันเป็นลมในตลาด จากนั้นเราก็ไม่กล้าห่างแม่อีกเลย เราเที่ยวหาสมัครงานไปทั่วเลยนะ ด้วยวุฒิ ม.6 แต่เดี๊ยวนี้โรงงานจะพวก ปวส ปวช สะส่วนมาก คิดนะว่าเห้ยถ้าไม่มีที่ไหนรับเลยเราจะทำยังไง รอหลายที่โทรมา ก็ไม่มี เราเลยไปสมัครเซเว่นแถวบ้านไว้อีกที รออยู่ประมานสามวัน เราได้งานที่เซเว่นนี้ คือแบบดีใจมากเลยนะ เห้ย จะมีเงินแล้วนะ แม่ทนรอหนูหน่อยนะ คิดในใจ. แต่...ทำงานมันก็ต้องใช้เงิน เราไม่มีเงินติดตัวสักบาท จนต้องเดือนร้อนแม่ไปกูหนี้ยืมสิน ให้เราไปทำงาน เราเคลียด เรากลุ้ม เราเป็นไมเกรน คือทำงานแต่ละวัน ในใจเราคิดถึงแต่แม่ห่วงแม่ จะให้เงินแต่ละบาท คิดแล้วคิดอีก ซึ่งมันแตกต่างจากตอนปม่ไม่ป่วยมากอ่ะ จากหน้ามือเป็นหลังตีนเลยก็ว่าได้ กินมาม่าวันละซองประทังชีวิต กลับมาบ้านเห็นแม่เจบอ่อดๆแอดๆ ก็ไม่กล้าอ่อนแอให้เห็น ต้องแอบมานอนร้องไห้คนเดียวทุกคืน เมื่อไหร่น้อ เมื่อไหร่เงินจะออก นี้จะสิ้นเดือนอีกแล้วนะ ค่าห้องเช่าจะมาอีกแล้ว มีพี่ก็เหมือนไม่มีช่วยอะไรไม่ได้เลย เราแบกรับภาระความเคลียดทั้งหมดไว้เอง ซึ่งระบายบอกใครไม่ได้ . เราเลยต้องมาพิมระบายไว้ในนี้ คือเราคิดนะว่า เราอยู่มาได้ทุกวันนี้ เพราะ เรายังมีแม่อยู่ . ละถ้าเกิดวันนึ่ง เราไม่เหลิอใคร เราจะอยู่ยังไง จะอยู่ได้มั้ย เราคิดมาก คำถามพวกนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวเรา จากที่เราเป็นคนยิ้มง่าย หัวเราะ ร่าเริง เรารู้ตัวเองเลยนะ ว่าเราเปลี่ยนไปแล้ว บนใบหน้าเราจะฝืนยิ้มก็แค่ตอนที่ทำงาน จากนั้นก็ไม่มีอีก เราเหนื่อยเหลือเกิน เราไม่รู้ควรขะทำยังไงดี เราอยากฆ่าตัวตายนะ แต่เรายังไม่ทำตอนี้หรอก เรารอเราจะตายพร้อมแม่ 😭😭😭 คิดโง่ๆนะเรารู้ เราควรจะให้กำลังใจตัวเองยังไงดี เราไม่อยากเป็นแบบนี้เลย ช่วยเราด้วย .
คิดโง่ๆแบบฉัน .
ฉันไม่รู้ว่าควรจำทำอย่างไรต่อไปดีกับชีวิตตัวเอง ฟังดูอาจงี่เง่านะ อย่าด่า จขกท. นะคะ ขอเกริ่นๆก่อนแล้วกันนะ . 😂
คือ เราเป็นลูกคนเล็กสุดของครอบครัว .
เริ่มแต่แรกตั้งแต่จำความได้ เราคิดเสมอนะว่าเราเป็นคนโชคดี พ่อแม่อยู่พร้อมหน้า พร้อมตา รวมทั้งพี่ๆที่เรารัก
แต่เรื่องก็ดันเปลี่ยน เพราะตอนเราอยู่อนุบาล พ่อกับแม่แยกทางกัน เนื่องจากพ่อมีภรรยาน้อย แม่เราก็เลยพาเรากับพี่ชาย กลับมาอยู่ที่บ้านเกิดแม่ แม่ต้องเลี้ยงดูเรากับพี่มาเอง ตลอดหลายปี . 😭😭😭😭
พ่อกับแม่ไม่ติดต่อกันอีกเลย .
เรา พี่ชาย และ แม่ อูยู่กันแบบสามคนแม่ลูกมา จนพี่เราจบ ม3 เป็นวัยรุ่น พี่เราก็เกเร ติดเพื่อน เรียนสายช่างต่อ ก็เรียนไม่จบ แม่เรารักพี่ชายเรามาก มีเงินเท่าไหร่ ทุ่มหมดกำลัง เพื่อที่จะให้พี่เราได้เรียน ได้มีแบบคนอื่น .
เราก็พลอยได้ไปด้วย ชีวิตเรากับครอบครัวในตอนนั้นถือว่าดีในระดับนึ่งเลยแหละ แบบ #ชีวิตดี๊ดีอ่ะ พี่เรามันก็ไม่เรียนต่อแล้วนะเอาแต่เกเร กินเหล้าเมายา มีเมีย ก็ไม่ทำอะไรอยู่ดี แม่ก็ด่านะ แต่แค่ด่า เพราะเป็นลูกชาย หวังฝากผีฝากไข้ จบเรื่องพี่.
ส่วนเรานั้นนะหรอ ก็เรียนดิ่ เรียน เรียน เรียน เพราะไม่ต้องทำอะไรไง แม่ส่งให้เรียน จนเราใกล้จะจบ ม.6 ได้
มหาลัยเรียนต่อ เรียน อีกแค่เทอมเดียว ก็จบ ม.6แล้ว
แต่แล้ว ความพกผันของชีวิตก็เกิดขึ้น แม่เราป่วยเป็นมะเร็ง เคลียดดิ่ นอนร้องไห้ทุกวัน ต้องเลือก แม่กับอนาคตตัวเอง (เรากู้กยศ. ตอนมัธยมปลายประมานสองหมื่นนิดๆ) เราต้องเลือกแม่แน่นอนอยู่แล้ว เราเอาเงินที่มีทั้งหมดไปรักษาแม่ เราไม่ได้เรียนต่อ จบแค่มัธยม6 แม่เราปลอดภัย แต่ก็ไม่แข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว เรามีความรู้สึกนะว่า ภาระทั้งหมดมันตกเป็นของเราแล้ว มีพี่แต่พึ่งไม่ได้ เราไม่รู้จะไปทางไหนดีกับชีวิต เราอยู่บ้านเช่า มีรายจ่ายทุกวันทุกเดือน ในจะค่าหมอที่ต้องให้แม่ไปหาทุกๆที่หมอนัด แต่โชคชะตายังเห็นใจ เราเปิดร้านขายข้าวริมถนนกับแม่ ก็โอเคขึ้น พอมีกิน มีใช้จ่ายพอประทังไปแต่ละเดือน เราเหนื่อยเราท้อนะ แต่เราก็สู้เพราะเรายังมีแม่เราอยู่ข้างๆเสมอ เราใช้ชีวิตแบบไม่มีเงินเกบ ให้รอดไปวันๆ แม่อยู่สบายมาได้สองปีได้มั้ง เออลืมบอกร้านข้างที่เราเปิดเป็นร้านข้างถนน เวลาผ่านไป เจ้าของห้องแถวที่เราเช่าอยู่ มีโครงการสร้างคอนโด ทั้งบ้านทั้งร้าน เราต้องรื้อและย้ายออกภายในหนึ่งเดือน เคลียดดิ่ ไม่มีเงิน ไม่มีที่ซุกหัวนอน แม่กับเราก็ช่วยกันหาห้องเช่าใหม่กันในราคาถูกๆ ก็มาเจอ เดือนละประมาน 1500ต่อ1ห้อง แต่เราต้องเช่าสองห้อง เพราะพี่ชายเราด้วย ตอนนี้พี่มันก็เริ่มทำงานละนะแต่ไม่ได้ช่วยไรมากหรอก ส่วนมากเอาเงินลงขวดเหล้ามากกว่า ย้ายที่อยู่ใหม่ ร้านโดนรื้อ เรามืดไปหมด เราเคยไปทำงานโรงงาน และให้แม่ขายของคนเดียว ทำได้ไม่ถึงเดือนต้องออก เพราะแม่เราขายของแล้วดันเป็นลมในตลาด จากนั้นเราก็ไม่กล้าห่างแม่อีกเลย เราเที่ยวหาสมัครงานไปทั่วเลยนะ ด้วยวุฒิ ม.6 แต่เดี๊ยวนี้โรงงานจะพวก ปวส ปวช สะส่วนมาก คิดนะว่าเห้ยถ้าไม่มีที่ไหนรับเลยเราจะทำยังไง รอหลายที่โทรมา ก็ไม่มี เราเลยไปสมัครเซเว่นแถวบ้านไว้อีกที รออยู่ประมานสามวัน เราได้งานที่เซเว่นนี้ คือแบบดีใจมากเลยนะ เห้ย จะมีเงินแล้วนะ แม่ทนรอหนูหน่อยนะ คิดในใจ. แต่...ทำงานมันก็ต้องใช้เงิน เราไม่มีเงินติดตัวสักบาท จนต้องเดือนร้อนแม่ไปกูหนี้ยืมสิน ให้เราไปทำงาน เราเคลียด เรากลุ้ม เราเป็นไมเกรน คือทำงานแต่ละวัน ในใจเราคิดถึงแต่แม่ห่วงแม่ จะให้เงินแต่ละบาท คิดแล้วคิดอีก ซึ่งมันแตกต่างจากตอนปม่ไม่ป่วยมากอ่ะ จากหน้ามือเป็นหลังตีนเลยก็ว่าได้ กินมาม่าวันละซองประทังชีวิต กลับมาบ้านเห็นแม่เจบอ่อดๆแอดๆ ก็ไม่กล้าอ่อนแอให้เห็น ต้องแอบมานอนร้องไห้คนเดียวทุกคืน เมื่อไหร่น้อ เมื่อไหร่เงินจะออก นี้จะสิ้นเดือนอีกแล้วนะ ค่าห้องเช่าจะมาอีกแล้ว มีพี่ก็เหมือนไม่มีช่วยอะไรไม่ได้เลย เราแบกรับภาระความเคลียดทั้งหมดไว้เอง ซึ่งระบายบอกใครไม่ได้ . เราเลยต้องมาพิมระบายไว้ในนี้ คือเราคิดนะว่า เราอยู่มาได้ทุกวันนี้ เพราะ เรายังมีแม่อยู่ . ละถ้าเกิดวันนึ่ง เราไม่เหลิอใคร เราจะอยู่ยังไง จะอยู่ได้มั้ย เราคิดมาก คำถามพวกนี้มันวนเวียนอยู่ในหัวเรา จากที่เราเป็นคนยิ้มง่าย หัวเราะ ร่าเริง เรารู้ตัวเองเลยนะ ว่าเราเปลี่ยนไปแล้ว บนใบหน้าเราจะฝืนยิ้มก็แค่ตอนที่ทำงาน จากนั้นก็ไม่มีอีก เราเหนื่อยเหลือเกิน เราไม่รู้ควรขะทำยังไงดี เราอยากฆ่าตัวตายนะ แต่เรายังไม่ทำตอนี้หรอก เรารอเราจะตายพร้อมแม่ 😭😭😭 คิดโง่ๆนะเรารู้ เราควรจะให้กำลังใจตัวเองยังไงดี เราไม่อยากเป็นแบบนี้เลย ช่วยเราด้วย .