สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกที่ผมเขียน (หลายคนคงคิดว่ามาแนวนี้อีกและ...555) โดยจะพยายามเรียบเรียงให้ใกล้เคียงความเป็นจริงที่สุด เรื่องราวทั้งหมดนี้บางเรื่องอาจเป็นแค่เรื่องธรรมดาที่ผ่านมานาน อาจจะมีความสับสนเรื่องช่วงเวลาไปบ้าง.....และ สำหรับใครที่อ่านมาถึงตรงนี้แล้วก็ขอเพิ่มเติมอีกนิดครับ .... เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับผมที่ไม่ได้ตั้งใจจะชอบผู้ชายครับ และเพื่อความเข้าใจที่ตรงกันผมต้องการเขียนเพื่อให้ผู้ที่มาอ่านเจอได้รู้ว่าเรื่องราวนี้ก็เป็นเพียงอีกเรื่องราวหนึ่งที่เกิดขึ้นครับ ^^
ร่ายกันมาสะยาว ก็เริ่มที่ ผมจบม.6จากโรงเรียนบ้านๆทั่วไป ผิดหวังจากสอบหมอก็เลยผันตัวเองมาเรียนวิศวะครับ นั้นแหละครับจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด เปิดภาคการศึกษามาปี1 ก็เหนื่อยเลยครับทั้งเรียนทั้งกิจกรรม การเรียนแม้ว่าอาจารย์จะอธิบายเป็นภาษาไทยแต่ตำราก็อังกฤษ ชีทก็อังกฤษ ข้อสอบก็อังกฤษ ผมนี่เครียดมากๆครับเพราะตัวเองไม่ได้มีพื้นฐานทางภาษาอะไรมากมาย เปิดเรียนไปได้ไม่กี่วันก็มีเรียนวิชา เคมีพื้นฐาน ซึ่งผมค่อนข้างมั่นใจในวิชานี้พอควร พอออกจากห้องเรียนมาเพื่อนก็มีนัดทบทวนตรงที่อาจารย์สอนแล้วแต่ยังไม่ค่อนเข้าใจกันครับ เพื่อนคนนึงทำหน้างง งง เดินเข้ามา นั้นก็คือเพื่อนร่วมภาควิชาของผมนั้นเองครับ ที่รู้ก็เพราะว่าคุ้นๆหน้าตอนกิจกรรมรับน้อง เขาเดินเข้ามาครับแล้วก็บอกว่าไม่เข้าใจตรงนั้นตรงนี้ ผมก็อธิบายตามที่ผมเข้าใจไป (ตอนนั้นคิดว่าตัวเองฉลาดระดับนึงครับ) แต่พอเพื่อนบอกว่าไม่ใช่...ตรงนั้นเราเข้าใจแล้ว เรางงตรงนี้ .....ช๊อค !! สิครับ ตรงนั้นมันเป็นความรู้ที่ลึกพอควรครับ ผมก็ไม่สามารถจะให้คำตอบได้ เขาก็เดินจากไปครับ ไอ้คนนี้แหละครับคู่กรณีของผม เจอกันครั้งแรกมันก็ทำเอาผมรู้สึกโง่มากๆไปเลยครับ แต่ก็ต้องขอบคุณมันนะครับที่ทำให้ผมเปิดกะลาออกมา .....มันมีเอกลักษณ์ที่ใครๆก็จำได้ครับเพราะ มันสูงมาก มันเป็นคนมาจากต่างจังหวัดครับมาจากโรงเรียนประจำจังหวัดแถมยังเป็นที่1ของโรงเรียนมาด้วย*0* ...เกือบลืมบอกไปมันชื่อ เบนครับ
ตอนนั้นเรายังไม่ค่อยรู้จักกันหรอกครับ แทบไม่ค่อยได้คุยกันจนผมได้เข้ากลุ่มเพื่อนกลุ่มหนึ่งเพราะผมหากลุ่มไม่ได้ตอนเรียนคาบภาษาอังกฤษ (ไม่มีใครคบ T^T) ซึ่งก็เพราะเหตุการณ์นี้ทำให้ผมได้มาเจอเบนอีกครั้งครับเพราะเพื่อนกลุ่มนี้สนิทกับเบนครับ แล้วก็มีโอกาสคุยกันมากขึ้นเพราะพออยู่กลุ่มเดียวกันเวลาเรียนหรือจะไปไหนก็มักจะไปด้วยกันครับ กลุ่มเราใหญ่พอควรเกือบ10คน มีทั้งชายหญิงคละกันไป ซึ่งเพื่อนกลุ่มนี้ก็น่ารักมากๆครับอยู่ด้วยกันมาจนจบปี4เลย
ฉากการเจอกันก็ผ่านไปแล้วครับดูเหมือนไม่มีอะไรเท่าไร จนเข้าปี1เทอม 2 ผมจำได้ว่าตอนนั้นก็ยังไม่ได้สนิทกับเบนมากเท่าไรนักเพราะเบนจะมีคู่หูอีกคน แบบตัวติดกันมาก ตอนนั้นเบนก็ดังในมหาลัยพอควรแล้วครับเพราะเป็นเดือน(ในความคิดผมมันก็ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้นนะ - -*) เบนนิสัยแปลกๆครับ ถึงจะเป็นดูร่าเริงแต่ผมกลับรู้สึกเหมือนมีกำแพงเวลาคุยกัน พอเรียนๆไปผมก็มารู้ว่าไอ้เชี่ยเบนนี่เก่งมากครับ ผมเลยได้มีโอกาสคุยกับเบนบ่อยขึ้นเพราะเรื่องเรียนนี่แหละครับ คุยไปมาก็มารู้ว่า เชี่ยเบนบ้านเลี้ยงกวางครับ -0-* บ้าไปแล้วต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ อะไรจะขนาดนั้น นี่มันคอนเซปสูง หล่อ บ้านรวย เก่ง ด้วยครับ - -* (สุดๆไปเลย) นั้นเลยทำให้ผมรู้สึกอยากคุยกับเบนมากขึ้นครับไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ อยากหาเคล็ดลับเรียนเก่งๆบ้าง 555 เราเลยสนิทขึ้นมาอีกนิดครับ
บอกเล่าเรื่องราว ...ครั้งหนึ่งผมเคยชอบ ผู้ชายครับ
ร่ายกันมาสะยาว ก็เริ่มที่ ผมจบม.6จากโรงเรียนบ้านๆทั่วไป ผิดหวังจากสอบหมอก็เลยผันตัวเองมาเรียนวิศวะครับ นั้นแหละครับจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด เปิดภาคการศึกษามาปี1 ก็เหนื่อยเลยครับทั้งเรียนทั้งกิจกรรม การเรียนแม้ว่าอาจารย์จะอธิบายเป็นภาษาไทยแต่ตำราก็อังกฤษ ชีทก็อังกฤษ ข้อสอบก็อังกฤษ ผมนี่เครียดมากๆครับเพราะตัวเองไม่ได้มีพื้นฐานทางภาษาอะไรมากมาย เปิดเรียนไปได้ไม่กี่วันก็มีเรียนวิชา เคมีพื้นฐาน ซึ่งผมค่อนข้างมั่นใจในวิชานี้พอควร พอออกจากห้องเรียนมาเพื่อนก็มีนัดทบทวนตรงที่อาจารย์สอนแล้วแต่ยังไม่ค่อนเข้าใจกันครับ เพื่อนคนนึงทำหน้างง งง เดินเข้ามา นั้นก็คือเพื่อนร่วมภาควิชาของผมนั้นเองครับ ที่รู้ก็เพราะว่าคุ้นๆหน้าตอนกิจกรรมรับน้อง เขาเดินเข้ามาครับแล้วก็บอกว่าไม่เข้าใจตรงนั้นตรงนี้ ผมก็อธิบายตามที่ผมเข้าใจไป (ตอนนั้นคิดว่าตัวเองฉลาดระดับนึงครับ) แต่พอเพื่อนบอกว่าไม่ใช่...ตรงนั้นเราเข้าใจแล้ว เรางงตรงนี้ .....ช๊อค !! สิครับ ตรงนั้นมันเป็นความรู้ที่ลึกพอควรครับ ผมก็ไม่สามารถจะให้คำตอบได้ เขาก็เดินจากไปครับ ไอ้คนนี้แหละครับคู่กรณีของผม เจอกันครั้งแรกมันก็ทำเอาผมรู้สึกโง่มากๆไปเลยครับ แต่ก็ต้องขอบคุณมันนะครับที่ทำให้ผมเปิดกะลาออกมา .....มันมีเอกลักษณ์ที่ใครๆก็จำได้ครับเพราะ มันสูงมาก มันเป็นคนมาจากต่างจังหวัดครับมาจากโรงเรียนประจำจังหวัดแถมยังเป็นที่1ของโรงเรียนมาด้วย*0* ...เกือบลืมบอกไปมันชื่อ เบนครับ
ตอนนั้นเรายังไม่ค่อยรู้จักกันหรอกครับ แทบไม่ค่อยได้คุยกันจนผมได้เข้ากลุ่มเพื่อนกลุ่มหนึ่งเพราะผมหากลุ่มไม่ได้ตอนเรียนคาบภาษาอังกฤษ (ไม่มีใครคบ T^T) ซึ่งก็เพราะเหตุการณ์นี้ทำให้ผมได้มาเจอเบนอีกครั้งครับเพราะเพื่อนกลุ่มนี้สนิทกับเบนครับ แล้วก็มีโอกาสคุยกันมากขึ้นเพราะพออยู่กลุ่มเดียวกันเวลาเรียนหรือจะไปไหนก็มักจะไปด้วยกันครับ กลุ่มเราใหญ่พอควรเกือบ10คน มีทั้งชายหญิงคละกันไป ซึ่งเพื่อนกลุ่มนี้ก็น่ารักมากๆครับอยู่ด้วยกันมาจนจบปี4เลย
ฉากการเจอกันก็ผ่านไปแล้วครับดูเหมือนไม่มีอะไรเท่าไร จนเข้าปี1เทอม 2 ผมจำได้ว่าตอนนั้นก็ยังไม่ได้สนิทกับเบนมากเท่าไรนักเพราะเบนจะมีคู่หูอีกคน แบบตัวติดกันมาก ตอนนั้นเบนก็ดังในมหาลัยพอควรแล้วครับเพราะเป็นเดือน(ในความคิดผมมันก็ไม่ได้หล่ออะไรขนาดนั้นนะ - -*) เบนนิสัยแปลกๆครับ ถึงจะเป็นดูร่าเริงแต่ผมกลับรู้สึกเหมือนมีกำแพงเวลาคุยกัน พอเรียนๆไปผมก็มารู้ว่าไอ้เชี่ยเบนนี่เก่งมากครับ ผมเลยได้มีโอกาสคุยกับเบนบ่อยขึ้นเพราะเรื่องเรียนนี่แหละครับ คุยไปมาก็มารู้ว่า เชี่ยเบนบ้านเลี้ยงกวางครับ -0-* บ้าไปแล้วต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ อะไรจะขนาดนั้น นี่มันคอนเซปสูง หล่อ บ้านรวย เก่ง ด้วยครับ - -* (สุดๆไปเลย) นั้นเลยทำให้ผมรู้สึกอยากคุยกับเบนมากขึ้นครับไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ อยากหาเคล็ดลับเรียนเก่งๆบ้าง 555 เราเลยสนิทขึ้นมาอีกนิดครับ