เราอายุ 26 ค่ะ ลูกเรา 3 ขวบครึ่ง เรียน รร. เอกชนแถบชานเมือง ทุกวันเราจะไปรอรับลูกก่อนเวลาเลิกเรียนประมาณ 10 นาที เวลาไปถึง ก็นั่งรอแถวๆ สวนหย่อม
ในทุกๆ วัน จะมีกลุ่มคุณแม่ 6-7 คน นั่งคุยกันก่อนเราไปถึงทุกวัน ช่วงเช้าที่เห็นก็อยู่คุยกันหลังเข้าแถวพักใหญ่ๆ (อายุราวๆ 30-35) แล้วทีนี้ เมื้อวาน ดันมี 1 ในนั้นทักเรา แล้วเรียกเราไปนั่งรวมกลุ่มกับเค้า เค้าก็ถามรายละเอียดชื่อไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง มีหนึ่งคน รบกวนให้ทำแบบสอบถาม เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนความคิดกัน จุดนี้เราโอเคนะ เค้าให้หัวข้อมา 3 หัวข้อ เป็น 3 ข้อที่เค้าอยากรู้ เพราะเค้ากลัวลูกเดินผิดทาง
1. มองอนาคตลูกไว้ยังไง? หมายถึงภาพรวมและอาชีพนะคะ (ยิ้ม)
คนอื่นๆ :: อยากให้เรียนเก่งๆ,อยากให้เป็นเด็กดี,อยากให้เป็นครู หมอ ตำรวจ ฯ
เรา :: ไม่คิด อยากเป็นอะไรก็เลือกเอา เอาที่ชอบก็พอ
2. เรื่องเพศ สำคัญ จะแก้ไขยังไง (ชั้นกลัวมากๆ)
คนอื่นๆ :: อย่าเพิ่งบอก,อย่าเพิ่งสอน,นั่นสิ ทำไงดี เด็กแถวบ้านชั้นท้องตอน ม.2, ชั้นก็กลัวฯ
เรา :: บอก บอกให้หมดเมื่อเริ่มรู้เรื่องแหละค่ะ บอกไปตามจริง แค่ให้รู้จักป้องกัน ก็พอแล้ว ซื้อถุงยางให้ด้วยค่ะ เค้าจะได้ไม่อายที่จะป้องกันนะ
พอถึงข้อนี้ คนอื่นๆ ก็เริ่มเงียบ แล้วหันมามองหน้ากัน คืออารมณ์เรา ไม่ได้ล้อเล่น แต่คิดแบบนี้จริงๆ นี่นา จนคนที่ตั้งคำถาม เปลี่ยนมาตั้งข้อสุดท้าย
3. ทุกคนหวังอยากให้ลูกเรียนสูงสุด แค่ไหนกันบ้างคะ? เริ่มวางแผนหรือยัง ?
คนอื่นๆ :: ดร. , ตรีก็พอ,ต่อจนถึงโท ถ้าไหวให้ต่อเอก, ป.ตรี , ปวส.
เรา :: ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ เอาให้จบ ป.6 หรือ ม.3 ก่อน
แล้วหลังจากนั้น ก็เงียบ และเค้าก็ผลัดกันถามตอบ คำถามไปเรื่อย แต่ทุกคนมองหน้ากัน และข้ามเราไป ไม่ถามอีก คือเราไม่ได้กวนอะไรเค้านะ แต่กลายเป็นแปลกประหลาด วันนี้เจอเค้า. ก็มองเรานะ แล้วก็คงเมาท์กันต่อ
เราประหลาดที่ตอบแบบนี้ หรือประหลาดที่ไม่วาดฝันความรู้สึกตัวเอง ความต้องการไปให้ลูก สิ่งที่ทำให้เราไม่หวัง ไม่วาดฝัน เพราะเราอยากให้ลูกเลือก และตัดสินใจกับสิ่งที่เค้าชอบ และทำมันให้เต็มที่ ด้วยตัวเค้าเองก็เท่านั้น ทุกวันนี้สิ่งเร้ามันเยอะ จะมามัวคิดว่าเด็กอยู่ในกรอบตามแบบที่ตัวเองเองหวัง มันคงยาก (สำหรับเรานะ) เรื่องเพศก็เหมือนกัน จะปิดกั้นได้ไง ในเมื่อสมัยนี้ หาดูอะไรได้ง่าย และถ้าเด็กเข้าใจ แล้วเรียนรู้แบบผิดๆ อันนี้คงหนกกว่า ผลลัพธ์คงออกมาเป็นแบบที่เค้ากลัวกัน
การมีลูก เลี้ยงลูก เราว่ามันง่าย สิ่งที่ยาก คือการเป็นต้นแบบ เป็นครู เป็นพ่อแม่ที่ดี ให้เค้าเรียนรู้และเติบโตมาในแบบที่โลกมันเปลี่ยนไป
ขอบคุณที่มีพื้นที่ให้เล่าสู่กันฟังค่ะ
อนาคตลูก แค่มองแบบโลกความจริง เป็นเรื่องประหลาดซะงั้น!
ในทุกๆ วัน จะมีกลุ่มคุณแม่ 6-7 คน นั่งคุยกันก่อนเราไปถึงทุกวัน ช่วงเช้าที่เห็นก็อยู่คุยกันหลังเข้าแถวพักใหญ่ๆ (อายุราวๆ 30-35) แล้วทีนี้ เมื้อวาน ดันมี 1 ในนั้นทักเรา แล้วเรียกเราไปนั่งรวมกลุ่มกับเค้า เค้าก็ถามรายละเอียดชื่อไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่ง มีหนึ่งคน รบกวนให้ทำแบบสอบถาม เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนความคิดกัน จุดนี้เราโอเคนะ เค้าให้หัวข้อมา 3 หัวข้อ เป็น 3 ข้อที่เค้าอยากรู้ เพราะเค้ากลัวลูกเดินผิดทาง
1. มองอนาคตลูกไว้ยังไง? หมายถึงภาพรวมและอาชีพนะคะ (ยิ้ม)
คนอื่นๆ :: อยากให้เรียนเก่งๆ,อยากให้เป็นเด็กดี,อยากให้เป็นครู หมอ ตำรวจ ฯ
เรา :: ไม่คิด อยากเป็นอะไรก็เลือกเอา เอาที่ชอบก็พอ
2. เรื่องเพศ สำคัญ จะแก้ไขยังไง (ชั้นกลัวมากๆ)
คนอื่นๆ :: อย่าเพิ่งบอก,อย่าเพิ่งสอน,นั่นสิ ทำไงดี เด็กแถวบ้านชั้นท้องตอน ม.2, ชั้นก็กลัวฯ
เรา :: บอก บอกให้หมดเมื่อเริ่มรู้เรื่องแหละค่ะ บอกไปตามจริง แค่ให้รู้จักป้องกัน ก็พอแล้ว ซื้อถุงยางให้ด้วยค่ะ เค้าจะได้ไม่อายที่จะป้องกันนะ
พอถึงข้อนี้ คนอื่นๆ ก็เริ่มเงียบ แล้วหันมามองหน้ากัน คืออารมณ์เรา ไม่ได้ล้อเล่น แต่คิดแบบนี้จริงๆ นี่นา จนคนที่ตั้งคำถาม เปลี่ยนมาตั้งข้อสุดท้าย
3. ทุกคนหวังอยากให้ลูกเรียนสูงสุด แค่ไหนกันบ้างคะ? เริ่มวางแผนหรือยัง ?
คนอื่นๆ :: ดร. , ตรีก็พอ,ต่อจนถึงโท ถ้าไหวให้ต่อเอก, ป.ตรี , ปวส.
เรา :: ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ เอาให้จบ ป.6 หรือ ม.3 ก่อน
แล้วหลังจากนั้น ก็เงียบ และเค้าก็ผลัดกันถามตอบ คำถามไปเรื่อย แต่ทุกคนมองหน้ากัน และข้ามเราไป ไม่ถามอีก คือเราไม่ได้กวนอะไรเค้านะ แต่กลายเป็นแปลกประหลาด วันนี้เจอเค้า. ก็มองเรานะ แล้วก็คงเมาท์กันต่อ
เราประหลาดที่ตอบแบบนี้ หรือประหลาดที่ไม่วาดฝันความรู้สึกตัวเอง ความต้องการไปให้ลูก สิ่งที่ทำให้เราไม่หวัง ไม่วาดฝัน เพราะเราอยากให้ลูกเลือก และตัดสินใจกับสิ่งที่เค้าชอบ และทำมันให้เต็มที่ ด้วยตัวเค้าเองก็เท่านั้น ทุกวันนี้สิ่งเร้ามันเยอะ จะมามัวคิดว่าเด็กอยู่ในกรอบตามแบบที่ตัวเองเองหวัง มันคงยาก (สำหรับเรานะ) เรื่องเพศก็เหมือนกัน จะปิดกั้นได้ไง ในเมื่อสมัยนี้ หาดูอะไรได้ง่าย และถ้าเด็กเข้าใจ แล้วเรียนรู้แบบผิดๆ อันนี้คงหนกกว่า ผลลัพธ์คงออกมาเป็นแบบที่เค้ากลัวกัน
การมีลูก เลี้ยงลูก เราว่ามันง่าย สิ่งที่ยาก คือการเป็นต้นแบบ เป็นครู เป็นพ่อแม่ที่ดี ให้เค้าเรียนรู้และเติบโตมาในแบบที่โลกมันเปลี่ยนไป
ขอบคุณที่มีพื้นที่ให้เล่าสู่กันฟังค่ะ