กระทู้นี้เกิดจาก..การที่ผมได้ดูละครเรื่องหนึ่ง
ดูเป็นครั้งแรก และได้เจอตอนที่คล้ายกับเรื่องของตัวเองพอดี..ฉากนั้นเป็นฉากที่อีกคนบอกอีกคนว่า เรา"ชอบ"เค้า
สิ่งที่เหมือนกันก็คือ คนที่ผมบอกว่า ผมชอบเค้า..เค้าเป็นผู้ชาย

ย้อนไปเมื่อ 5 ปีก่อน
ผมเรียนต่ออยู่ที่ต่างประเทศ แชร์บ้านอยู่กับเพื่อนคนเกาหลี 2 คน อีกคนมันเป็นเหมือนน้องชายมากกว่า
ส่วนอีกคน..คือ คนที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกไปตอนที่อยู่ด้วย ขอเรียกในที่นี้ว่า ยู ละกันครับ
ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา ไม่เคยมีวันไหนที่ยูไม่เคยไปเรียนโดยไม่รอผมเลย คือ ไปด้วยกัน กลับด้วยกัน มันดูแลผมเหมือนผมเป็นเพื่อนคนพิเศษของมัน..และมันคงคิดแค่นั้นแหละครับ
พอเรียนเสร็จ ก็มีหลายครั้งที่ไปไหนต่อไหนด้วยกัน ทำอะไรก็อยู่ด้วยกัน 2 คน แถมมันชอบหัวเราะและบอกผมว่า "น่ารักดีว่ะ" ตลอดเลยครับ
ในระหว่างที่มันพูดมันก็มักจะเอามือมาลูบหัวผมเบาๆ

แบบนี้เค้าเรียกว่าเพื่อนกับเพื่อนไหมครับ?

ผมเองก็ไม่รู้หรอก แต่ใจมันถลำไปเกินเพื่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
รู้ตัวว่าเริ่มชอบมันจริงจังก็คือ ผมอยากกอดมันตอนนอนนั่นแหละครับ
พอผมขอกอด มันก็ให้กอด(วันที่นอนกอดมันได้ก็คือวันที่เกาหลีอีกคนไม่อยู่แหละครับ)
ก็เป็นแบบนี้เรื่อยมา จนอยู่มาวันหนึ่ง ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องแล้วผมก็โพล่งออกไปว่า "ผมชอบมัน" โดยที่ไม่ทันยั้งตัวเองเอาไว้ได้ทัน

ผลจากการพูดแบบนั้นออกไป มันไม่ได้เป็นเหมือนในหนังหรือละครนะสิครับ มันทำให้เราดูแย่และห่างกันไปจนเพื่อนๆผิดสังเกตุ แต่เราสองคนก็บอกว่า ไม่มีอะไรหรอก...และมันก็ยังไม่ได้บอกใครว่าผมพูดอะไรกับมัน

เพียงแต่ ก็มีหลายคนชอบแซวครับว่า ถ้าเราสองคนคบกันแบบไม่ใช่ฐานะเพื่อน ใครจะทำหน้าที่ตำแหน่งไหนนะ..

ทั้งๆที่ความสัมพันธ์ยังไม่ชัดเจนมากนัก ความอึดอัดยังไม่ทุเลา ผมก็เรียนจบครับ
วันที่ผมบอกมันว่า ผมเรียนจบแล้วนะ แล้วก็กำลังจะย้ายไปอยู่อีกเมืองด้วย..
มันนิ่งไปพักหนึง..............จนเวลาผ่านไป 2 อาทิตย์ก่อนผมกลับ

มันกลับมาที่บ้านแล้วบอกว่า..วันนี้เราไปหาอะไรกินกันเถอะ...มันเองคิดดูแล้วรู้สึกว่า เวลาที่เราจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็คงไม่ได้มากนัก เพราะต่างคนก็ต่างต้องแยกย้ายกันไป...ผมดีใจมากครับ

ในช่วง 1 อาทิตย์นั้น ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม แค่ผมไม่ได้นอนแล้วกอดมันเหมือนที่เคยทำเท่านั้น
วันที่ผมต้องไปขึ้นเครื่องเพื่อย้ายไปอยู่อีกเมือง
ยูเคยสัญญาว่าจะมาส่งผม
แต่มันคงลืมไป
ผมเดินทางออกจากบ้านเพียงลำพังคนเดียว
ระหว่างรอขึ้นเครื่องมีข้อความส่งมาทางมือถือ
"ขอให้โชคดีนะ แล้วเราคงได้กลับมาเจอกันอีกพร้อมกับร่วมฉลองความสำเร็จของแต่ละคนนะ"
"พยายามเข้าล่ะ"
ผมอ่านแล้วทำได้แค่ยิ้มออกมาครับ

ผ่านมาจนถึงวันนี้..เราสองคนติดต่อกันบ้างประปราย
ความรู้สึกผมกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว..คือไม่รู้สึกว่า ยู คือคนพิเศษมากกว่าเพื่อนอีกต่อไป
ยู จะเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งที่เคยพิเศษมากกว่าเพื่อนทั่วไปก็เท่านั้นครับ

เพื่อนๆคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่าง ยู กับ ผม เกินเพื่อนไหมครับ?
หรือการกระทำที่ยูใส่ใจต่อผมมากไป มันดูธรรมดา ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ
หรือว่า คนเกาหลี เค้าสนิทกันแบบนี้คือปกติ ไหมครับ?
จะว่าไป เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ผมเองก็ไม่คิดที่จะถามใคร พอได้มาดูละครเท่านั้นแหละครับ ความอยากรู้มันก็เลยประทุขึ้นมา
ขอบคุณล่วงหน้าที่ช่วยแชร์ความคิดครับ