สวัสดีค่ะ อาจพูดวนไปวนมานะค่ะ เรียบเรียงคำพูดไม่เก่งเท่าไรค่ะ เริ่มเรื่องเลยละกัน คือ รักกันกับแฟนมากๆ คบกันจะได้เกือบปีแล้ว แฟนเรามีลูกคนนึง นิสัยน่ารัก และเราก็พร้อมที่จะเป็นแม่คน เพราะเราอยากมีลูก คือเป็นความฝันเลยก็ว่าได้ การมีครอบครัว หลายๆคนคงคิดว่าคิดดีแล้วหรอ? ใช่ค่ะคิดดีแล้วไม่งั้นไม่คุยกับพ่อและแม่ ตอนแรกๆพ่อก็พูดต่างๆนาๆ แต่ก็รู้ค่ะว่าเป็นห่วงเพราะเรียนยมหาลัยอยู่ แฟนเราก็ทำงานธุรกิจส่วนตัวค่ะ นี่อยู่บ้านเดียวกันหมดเลยนะค่ะ
และเมื่อก่อน เราจะติดเพื่อนมาก ไปใหนไปกัน มีความสุขนะค่ะ แต่อยู่แบบมีครอบครัวก็มีความสุขมากๆๆ คงเป็นเพราะเรากับแฟนตัวติดกัน และต้องดูแลลูก ในช่วงแรกๆที่ทุกอย่างที่บ้านยังไม่ลงตัว ไม่ได้ไปใหนกับเพื่อนเลย เราก็เข้าใจนะค่ะ หลังๆก็ไปบ้างนิดหน่อย แทบไม่ได้ไปเลยละค่ะ เพื่อนๆก็พูดๆกันตรงๆนะค่ะ บางคนก็ด่าว่าติด พูดไม่ฟัง ทิ้งเพื่อน เราก็อึ้งนะค่ะ ไม่โกรธเพื่อนเลย แต่เสียใจมากกว่าที่ทำไมเพื่อนไม่เข้าใจที่เราเป็นตอนนี้ ว่าเรามีความสุขมากนะ ไม่ใช่เราจะไม่รักพวกเพื่อนๆแล้ว แต่แค่ตอนนี้เรามีหน้าที่ที่ต้องทำ และแม่ของเราก็บอกว่าต้องปล่อยให้เขาปรับตัวไปก่อน อย่าเก็บไปคิด เราก็พยายามคิดอย่างงั้น เราแคร์เพื่อนๆนะค่ะ แต่เราก็ทิ้งลูกไม่ได้ รักเหมือนลูกของตัวเองไปแล้วละค่ะ คนที่บ้านเราก็รักเหมือนหลานแท้ๆไปเลย เป็นสิ่งที่เราดีใจมากๆ และสิ่งที่ดีใจที่สุดคือ พ่อของเราเป็นคนยิ้มยาก หัวเราะยาก แต่ทุกครั้งที่เจอหน้าลูกเรา จะยิ้มแป้นและหัวเราะ เราดีใจจนร้องไห้เลยนะค่ะ บางทีก็ลืมไปว่าไม่ใช่ลูกตัวเอง
ช่วงที่เพื่อนบี๊บเราเป็ยช่วงที่เรารู้สึกแย่มากเหมือนกัน เพราะว่าเราแคร์เพื่อนจนทำให้เป็นประเด็นกับแฟนเรา อยู่บ้าง แต่ก็กลับมาดีกันตลอดนะค่ะ รุ้สึกร้องไห้ง่ายมาก จิตตกจริงๆค่ะ ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนั้นเลย เพื่อนสนิทเราที่สุดคนนึงยุบ้านใกล้กัน มันก็เสียใจมากๆนะค่ะที่เราไม่ได้เป็นแบบเมื่อก่อน ไม่ได้ไปใหนมาใหนด้วยกัน เวลามันชวนไปใหนเราก็ติดดูลูก ไปรับลูก (เราไปใหนมาใหนกับแฟนตลอดค่ะ และลูกพึ่ง 3 ขวบ) เราก็สุดวิสัยจริงๆ อยาไปกับเพื่อนนะค่ะไม่อยากให้มันเสียใจ แต่เราก็เคยอ่านเจอประโยคนึงว่า "ถ้าเขารักเราจริงก็ต้องเข้าใจเรา" แต่ก็นะค่ะ บางทีก็รักแต่ก็ไม่เข้าใจเราก็มีมั้งค่ะ หรืออาจต้องใช้เวลาในการปรับตัว เพื่อนๆไม่ชวนไปใหนเลยหลังจากที่ไม่ได้ไปใหนกับเพื่อนๆ
ช่วงหลังๆเพื่อนๆก็เหมือนเข้าใจมากขึ้น ดูเป็นห่วงเรา กว่าเมื่อก่อน เพื่อนที่เข้าใจเรื่องนี้ก็มีนะค่ะ แต่เพื่อนเขาก็ไม่อยากให้มันเร็วเกินไป ก็เข้าใจในจุดนี้ แต่เราได้เลือกแล้วและมั่นใจมาก แฟนเราทำงานที่บ้าน เวลาเราไปเรียนเขาก็ดู พอเราปิดเทอมลูกก็ไปโรงเรียน ส่วนงานบ้านเราดูแลทุกอย่างเพราะมันเป็ฯสิ่งที่เราต้องทำอยู่แล้ว เหนื่อยค่ะ แต่พอเห็นลูกยิ้มเรียกเราเป็นแม่เขาก็ดีใจมากๆ คือเราคิดจะดูแลความสุขนี้ให้ดี ประคับประคอง ให้มันไปในทางที่ดีตลอดไป อนาคตไม่รู้จะเป็นยังไงนะค่ะ แต่ในปัจจุบันเราก็มั่นใจกับสิ่งที่เป็นอยู่
" อยากจะถามทุกคนที่เข้ามากระทู้นี้นะค่ะว่า คิดยังไงกับเรื่องนี้ค่ะ อยากได้ฟังประสบการของทุกคน และกำลังใจจากทุกคนค่ะ ขอบคุณที่รับฟังนะค่ะ "
ตอนนี้อายุ 20 มีครอบครัวแล้วแต่เพื่อนไม่ค่อยเข้าใจ
และเมื่อก่อน เราจะติดเพื่อนมาก ไปใหนไปกัน มีความสุขนะค่ะ แต่อยู่แบบมีครอบครัวก็มีความสุขมากๆๆ คงเป็นเพราะเรากับแฟนตัวติดกัน และต้องดูแลลูก ในช่วงแรกๆที่ทุกอย่างที่บ้านยังไม่ลงตัว ไม่ได้ไปใหนกับเพื่อนเลย เราก็เข้าใจนะค่ะ หลังๆก็ไปบ้างนิดหน่อย แทบไม่ได้ไปเลยละค่ะ เพื่อนๆก็พูดๆกันตรงๆนะค่ะ บางคนก็ด่าว่าติด พูดไม่ฟัง ทิ้งเพื่อน เราก็อึ้งนะค่ะ ไม่โกรธเพื่อนเลย แต่เสียใจมากกว่าที่ทำไมเพื่อนไม่เข้าใจที่เราเป็นตอนนี้ ว่าเรามีความสุขมากนะ ไม่ใช่เราจะไม่รักพวกเพื่อนๆแล้ว แต่แค่ตอนนี้เรามีหน้าที่ที่ต้องทำ และแม่ของเราก็บอกว่าต้องปล่อยให้เขาปรับตัวไปก่อน อย่าเก็บไปคิด เราก็พยายามคิดอย่างงั้น เราแคร์เพื่อนๆนะค่ะ แต่เราก็ทิ้งลูกไม่ได้ รักเหมือนลูกของตัวเองไปแล้วละค่ะ คนที่บ้านเราก็รักเหมือนหลานแท้ๆไปเลย เป็นสิ่งที่เราดีใจมากๆ และสิ่งที่ดีใจที่สุดคือ พ่อของเราเป็นคนยิ้มยาก หัวเราะยาก แต่ทุกครั้งที่เจอหน้าลูกเรา จะยิ้มแป้นและหัวเราะ เราดีใจจนร้องไห้เลยนะค่ะ บางทีก็ลืมไปว่าไม่ใช่ลูกตัวเอง
ช่วงที่เพื่อนบี๊บเราเป็ยช่วงที่เรารู้สึกแย่มากเหมือนกัน เพราะว่าเราแคร์เพื่อนจนทำให้เป็นประเด็นกับแฟนเรา อยู่บ้าง แต่ก็กลับมาดีกันตลอดนะค่ะ รุ้สึกร้องไห้ง่ายมาก จิตตกจริงๆค่ะ ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นแบบนั้นเลย เพื่อนสนิทเราที่สุดคนนึงยุบ้านใกล้กัน มันก็เสียใจมากๆนะค่ะที่เราไม่ได้เป็นแบบเมื่อก่อน ไม่ได้ไปใหนมาใหนด้วยกัน เวลามันชวนไปใหนเราก็ติดดูลูก ไปรับลูก (เราไปใหนมาใหนกับแฟนตลอดค่ะ และลูกพึ่ง 3 ขวบ) เราก็สุดวิสัยจริงๆ อยาไปกับเพื่อนนะค่ะไม่อยากให้มันเสียใจ แต่เราก็เคยอ่านเจอประโยคนึงว่า "ถ้าเขารักเราจริงก็ต้องเข้าใจเรา" แต่ก็นะค่ะ บางทีก็รักแต่ก็ไม่เข้าใจเราก็มีมั้งค่ะ หรืออาจต้องใช้เวลาในการปรับตัว เพื่อนๆไม่ชวนไปใหนเลยหลังจากที่ไม่ได้ไปใหนกับเพื่อนๆ
ช่วงหลังๆเพื่อนๆก็เหมือนเข้าใจมากขึ้น ดูเป็นห่วงเรา กว่าเมื่อก่อน เพื่อนที่เข้าใจเรื่องนี้ก็มีนะค่ะ แต่เพื่อนเขาก็ไม่อยากให้มันเร็วเกินไป ก็เข้าใจในจุดนี้ แต่เราได้เลือกแล้วและมั่นใจมาก แฟนเราทำงานที่บ้าน เวลาเราไปเรียนเขาก็ดู พอเราปิดเทอมลูกก็ไปโรงเรียน ส่วนงานบ้านเราดูแลทุกอย่างเพราะมันเป็ฯสิ่งที่เราต้องทำอยู่แล้ว เหนื่อยค่ะ แต่พอเห็นลูกยิ้มเรียกเราเป็นแม่เขาก็ดีใจมากๆ คือเราคิดจะดูแลความสุขนี้ให้ดี ประคับประคอง ให้มันไปในทางที่ดีตลอดไป อนาคตไม่รู้จะเป็นยังไงนะค่ะ แต่ในปัจจุบันเราก็มั่นใจกับสิ่งที่เป็นอยู่
" อยากจะถามทุกคนที่เข้ามากระทู้นี้นะค่ะว่า คิดยังไงกับเรื่องนี้ค่ะ อยากได้ฟังประสบการของทุกคน และกำลังใจจากทุกคนค่ะ ขอบคุณที่รับฟังนะค่ะ "