เอมในชุดเดรสสายเดี่ยวอวดผิวเนียนกระจ่าง กำลังยืนอยู่หน้าร้าน JET บนถนนฝั่งตรงข้ามพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่ง ผมมองตามปุณณ์เห็นว่าเอวบางนั้นถูกโอบไว้ไม่ห่าง.....
นาทีนั้นผมไม่สนใจแล้วว่าเอมจะทำอะไร กำลังมั่วอยู่กับใคร อันตรายแค่ไหน เพียงเห็นว่าคนที่เดินมาด้วยกันหยุดฝีเท้านิ่ง มองภาพเหล่านั้นด้วยใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม ทั้งที่ผมสู้พยายามเรียกรอยยิ้มนั้นให้กลับมาตั้งนาน ผมก็ไม่อาจเฉยได้อีกต่อไป
สองแขนผมยื่นไปรั้งร่างปุณณ์ให้หันมามองแค่ผม
ตัวปุณณ์เบาหวิวจนปลิวมาตามแรงได้ง่ายมาก ทั้งที่ยังไม่ทันออกแรงเท่าไหร่ ผมมองใบหน้าคมนั้นที่ยากจะเดาความรู้สึก ก่อนจะดึงมันมากอดไว้แน่น โดยไม่สนใจสายตาใครที่มองมายังเราสองคนอีกต่อไป ผมรู้แค่ว่าต้องทำให้ปุณณ์หยุดมองภาพนั้น หยุดกลับไปคิดถึงเรื่องพวกนั้น หลีกหนีจากความทุกข์เหล่านั้น แล้วลืมตามองแต่ผม... ผมที่ยังเป็นห่วงมัน และพร้อมจะยืนข้างมันเสมอ
"ปุณณ์........... อย่ามองสิวะ......" แปลกที่คนร้องไห้กลายเป็นผม.. นํ้าตาผมหลั่งไหลออกมามากมายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โดยที่ผมไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน สิ่งเดียวที่รู้คือ เป็นผมทั้งนั้นที่ทำลายชีวิตปุณณ์ ผมเอาเรื่องไม่ดีมาบอกปุณณ์ ผมพาปุณณ์มาเห็นสิ่งไม่ดี ทุกอย่างมันเป็นเพราะผมทั้งนั้น เพราะผม เพราะผม..
"ปุณณ์....... มองกูนะ... ไม่หันไปมองตรงนั้นนะ........ มองกูนะ...." ผมยํ้าซํ้า ๆ พร้อมกระชับกอดมันแน่นขึ้นแม้สองแขนจะอ่อนแรง นํ้าตาที่ไหลมากมายคงเปียกเสื้อนักเรียนคนตรงหน้าไปหมด
ตัวผมสั่นเทาขณะที่ปุณณ์ค่อย ๆ กอดผมตอบ...
"ขอโทษว่ะปุณณ์... กู... ขอโทษ.........."
"ไม่โน่........ ขอบคุณ.... ผม.. ขอบคุณ...."
มือของปุณณ์เย็นเฉียบ ขณะที่กอดผมไว้แน่นราวกับต้องการรั้งเป็นที่พึ่งสุดท้าย..
ถ้ามองไปแล้วพบว่าตัวเองไม่เหลือใคร มองกลับมาตรงนี้ก็ยังมีกู...
บีบคั้นจิตใจสุด ๆ เอาใจช่วย กัปตัน กับ ไวท์ ส่งผ่านความดราม่าาาา นะ
ร้องไห้หนักมาก กับฉากนี้ "ปุณณ์........... อย่ามองสิวะ......"
นาทีนั้นผมไม่สนใจแล้วว่าเอมจะทำอะไร กำลังมั่วอยู่กับใคร อันตรายแค่ไหน เพียงเห็นว่าคนที่เดินมาด้วยกันหยุดฝีเท้านิ่ง มองภาพเหล่านั้นด้วยใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม ทั้งที่ผมสู้พยายามเรียกรอยยิ้มนั้นให้กลับมาตั้งนาน ผมก็ไม่อาจเฉยได้อีกต่อไป
สองแขนผมยื่นไปรั้งร่างปุณณ์ให้หันมามองแค่ผม
ตัวปุณณ์เบาหวิวจนปลิวมาตามแรงได้ง่ายมาก ทั้งที่ยังไม่ทันออกแรงเท่าไหร่ ผมมองใบหน้าคมนั้นที่ยากจะเดาความรู้สึก ก่อนจะดึงมันมากอดไว้แน่น โดยไม่สนใจสายตาใครที่มองมายังเราสองคนอีกต่อไป ผมรู้แค่ว่าต้องทำให้ปุณณ์หยุดมองภาพนั้น หยุดกลับไปคิดถึงเรื่องพวกนั้น หลีกหนีจากความทุกข์เหล่านั้น แล้วลืมตามองแต่ผม... ผมที่ยังเป็นห่วงมัน และพร้อมจะยืนข้างมันเสมอ
"ปุณณ์........... อย่ามองสิวะ......" แปลกที่คนร้องไห้กลายเป็นผม.. นํ้าตาผมหลั่งไหลออกมามากมายตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ โดยที่ผมไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน สิ่งเดียวที่รู้คือ เป็นผมทั้งนั้นที่ทำลายชีวิตปุณณ์ ผมเอาเรื่องไม่ดีมาบอกปุณณ์ ผมพาปุณณ์มาเห็นสิ่งไม่ดี ทุกอย่างมันเป็นเพราะผมทั้งนั้น เพราะผม เพราะผม..
"ปุณณ์....... มองกูนะ... ไม่หันไปมองตรงนั้นนะ........ มองกูนะ...." ผมยํ้าซํ้า ๆ พร้อมกระชับกอดมันแน่นขึ้นแม้สองแขนจะอ่อนแรง นํ้าตาที่ไหลมากมายคงเปียกเสื้อนักเรียนคนตรงหน้าไปหมด
ตัวผมสั่นเทาขณะที่ปุณณ์ค่อย ๆ กอดผมตอบ...
"ขอโทษว่ะปุณณ์... กู... ขอโทษ.........."
"ไม่โน่........ ขอบคุณ.... ผม.. ขอบคุณ...."
มือของปุณณ์เย็นเฉียบ ขณะที่กอดผมไว้แน่นราวกับต้องการรั้งเป็นที่พึ่งสุดท้าย..
ถ้ามองไปแล้วพบว่าตัวเองไม่เหลือใคร มองกลับมาตรงนี้ก็ยังมีกู...
บีบคั้นจิตใจสุด ๆ เอาใจช่วย กัปตัน กับ ไวท์ ส่งผ่านความดราม่าาาา นะ