สืบเนื่องจากกระทู้นี้ http://pantip.com/topic/33314346

ขอสรุปคร่าวๆอีกที เผื่อเพื่อนๆไม่สะดวกกลับไปอ่านกระทู้ท้าวความ
-  เรากับสามีเคยหย่ากันมาครั้งนึง เมื่อ 2 ปีที่แล้ว และกลับมาดีกันและห่างกันไปพักนึงเมื่อ กค. ปีที่แล้ว และกลับมาใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอีกครั้งจนถึงปัจจุบัน
-  ตั้งแต่หย่าครั้งแรก เราทำงานที่ จังหวัดหนึ่ง ลูกเราอยู่กับตายาย และน้าอีกจังหวัดหนึ่ง สามีอยู่บ้านเขาซึ่งเป็นจังหวัดเดียวกับลูก
-  ตอนนี้สามีเรายังอยู่ที่เดิม อยู่ที่บ้านเขากับพ่อแม่ และพี่สาวพี่เขยและหลาน 2 คน ทำงานอิสระของตัวเอง ซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า คอมพิวเตอร์ งานระบบ ต่าง ทำมาได้ประมาณ 8 เดือน
เรื่องที่จะปรึกษามีดังนี้ค่ะ
-     สามีไม่ค่อยมีงานและไม่กระตือรือร้น ขวนขวายในเรื่องงาน ยกตัวอย่างเช่น ถ้ามีลูกค้ามาถามว่า รับซ่อมพัดลมไหม ที่บ้านพัดลมเสีย เขาก็บอกว่ารับ แทนที่เขาจะสำเสนอว่าถ้าจะซ่อมไปยกมาให้  เขาก็ไม่ค่ะ รอ รอให้ลูกค้ายกมาเอง
-    เราทำป้าย ให้เพื่อติดเพิ่มที่หน้าบ้าน เพราะบ้านเขาทำเลดี เป็นทาง สามแพร่ง มีรถบ้านเยอะมาก เป็นเขตชุมชน ทำไว้ตั้งแต่ต้นปีค่ะ เขาก็ไม่ติด บอกว่าต้องซื้อโครงไม้ ต้องซื้ออุปกรณ์อีก ห้าหกร้อย เลยไม่ติด
-    เขาอยากทำงานของตัวเอง แต่เป็นคนไม่มีวินัยใดๆทั้งสิ้น นอนตื่นสาย วันไหนอยากทำก็ทำ วันไหนไม่อยากทำก็ไม่ทำ
-    ติดเพื่อน ถ้าวันไหนไม่มีงานทำ เขาก็ไม่อยู่บ้านค่ะ ไปอยู่บ้านเพื่อน ถ้าเราโทรไปตอนอยู่กับเพื่อนก็จะไม่รับ หรือถ้ารับก็จะต่อว่า ว่าเราจิก ทำให้เขาไม่มีเวลาส่วนตัว!!!!! (เราเลยพูดกลับไปค่ะ ว่า เมียอยู่ที่ ผัวอยู่ที่ แค่โทรไปแค่นี้ยังบอกไม่มีเวลาส่วนตัวอีกหรอออ)

ส่วนดีของเขาคือ

-    ไม่กินเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่ฟุ่มเฟือย หาเงินมาได้เท่าไหร่ก็เก็บหมด
-    เวลาลูกมีปัญหาที่ โรงเรียน เขาก็ไปจัดการให้ลูกได้ เพราะอยู่จังหวัดเดียวกันและไม่ไกลกัน
-    ตกลงกันว่าให้เขาส่งเสียค่าเล่าเรียนของลูก เทอมแรกผ่านไปเขาก็รับผิดชอบหมด แต่ตอนนี้ตังเก็บไม่มีแล้วค่ะ งานก็น้อย


ปัญหามีดังนี้ คือ

-     เราเองรู้สึกผิดหวังกับสามีมาก รายได้มีน้อยมาก อาทิตย์นึง มากสุดก็ได้ 1000 บาทค่ะ เราอยากให้เขากลับมาทำงานประจำ เขาไม่ทำ ด้วยเหตผลของเขา คือ “ไม่ชอบ” เรื่องนี้เราเคยพูดกับเขา พูดกันดีๆ คือมีครอบครัวแล้ว มีภาระ ไม่ใช่เฉพาะลูก มีรถที่ต้องผ่อน อยากให้เขากลับมาทำงาน ความสามารถเขามี ถ้ากลับมาทำงาน เงินเดือนก็ได้เยอะอยู่นะคะ  คนเรามีครอบครัวมีเรื่องที่จะต้องรับผิดชอบ จะมาเลือกทำแต่สิ่งที่ ชอบ เหตผลมันตลก
ถ้าเขาจะทำงานของตัวเอง เหมือนที่ทำอยู่ทุกวันนี้เราก็พร้อมสนับสนุนเขาเสมอ แต่เหมือนเขาไม่เอาอะไรสักอย่าง อยู่ไปวันๆ มีงาน ก็ทำ ไม่มีก็ไม่เครียดอะไร ไม่เดือดร้อน
เคยพูดกับเขาว่า ถ้าทำงาน จะได้มีเงินเก็บไว้ให้ลูก เก็บไว้ใช้ยามจำเป็น เวลาฉุกเฉิน เสียดายเวลาที่ผ่านไปวันๆที่เขาไม่มีงานอะไรเลย

-     พ่อแม่พี่น้องเขา ก็เคยพูด เคยเข็นกัน จนตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงกันแล้วค่ะ อยู่บ้านสบายๆ บ้านไม่ต้องเช่า ข้าวไม่ต้องซื้อ ไม่เดือดร้อน

-    เราอยากให้เขากลับมาทำงานที่จังหวัดเดียวกันกับเรา จะได้เอาลูกมาอยู่ด้วยจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัว ถ้าเขาไม่อยากทำงานประจำ ก็มาเปิดร้านเล็กๆที่ที่เราอยู่  เขาไม่มีด้วยเหตุผลเดิมคือ ไม่ชอบ

-    เราวางแผนว่าจะพาลูกมาอยู่ด้วยกันกับเรา แต่ก็ยังคิดไม่ตกค่ะ เพราะถ้ามาอยู่กันสองคนแม่ลูก เวลาลูกเจบไข้ไม่สบาย เราก็ต้องลางาน กลัวจะกระทบกับงาน

-    พ่อแม่เขาบอกเราว่า ลองให้ลูกมาอยู่กับเขาดู เพราะอย่างน้อยให้เขาได้รู้จักรับผิดชอบ หากงานไม่กระตือรือร้น ถ้าลูกมาอยู่ด้วยจะได้รับผิดชอบลูก จะได้คิดได้เรื่องการทำมาหากิน (จริงๆ ลูกก็อยากมาอยู่กับพ่อนะคะ เพราะที่บ้านปู่ย่ามีเพื่อนเล่น ปกติลูกจะมานอนกับเขา เสาร์-อาทิตย์ หรือวันหยุดที่โรงเรียนปิดค่ะ) แต่เรายังไม่ได้ตัดสินใจ (ขอคำปรึกษาตรงจุดนี้ด้วยค่ะ)

เราอาจจะผิดเองที่ไปคาดหวังกับคนที่เป็นสามีมากเกินไป ด้วยอะไรหลายๆ อย่างตอนนี้ เรากำลังคิด ว่าเราจะเดินออกมาจากชีวิตเขา เรากับลูก เพราะเราเหนื่อยกับการคาดหวัง การมีกับไม่มีเขาอยู่มันก็ไม่ได้ต่างกันเลย ที่สำคัญ การใช้ชีวิตของเขา ณ ตอนนี้ ทำให้เรามองว่า จริงๆ แล้ว เขาไม่ได้รักเรากับลูกเลย ไม่มีหลักประกันอะไรให้ ไม่มีเงินเก็บ ไม่มีอะไรทั้งสิ้น อย่าว่าแต่สำหรับเรากับลูกเลย ถึงเวลาเขาเจ็บไข้ไม่สบายขึ้นมา เงินที่จะไปหาหมอก็ไม่มี

พร้อมรับฟังทุกคำแนะนำค่ะ อาจจะเขียนวกไปวนมานิดนึงนะค่ะ กำลังมึนกับชีวิต คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงดี จะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ หรือว่า จะเดินออกมาเสียเลยดี