อยากปรึกษาปัญหาชีวิตคะ

ขอบคุณน้องมากครับสำหรับประสบการณ์ที่น้องทำมาถ่ายทอดสู่กันฟัง
จากนี้พี่จะขอตอบน้องทีละประเด็น โดยอ้างอิงจากประสบการณ์ตรงนะครับ

หนูกำลังขึ้นปี 3 สาขาที่หนูเรียนหนูรู้สึกว่ามันไม่ใช่ตัวหนูคะ
เกรดเทอมนี้ก็ออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เกรดเฉลี่ยรวมของหนูอยู่ที 2.12คะ

มีช่วงชีวิตหนึ่งที่พี่มีความรู้สึกคล้ายๆกับน้อง คือช่วงที่เรียน ปวช. ครับ
เล่าย้อนไปถึงสาเหตุของการมาอยู่ในรั้ววิทยาลัย ปวช.
คือหลังจากพี่จบ ม.ต้น พี่ก็สับสนตัวเองครับว่าจะเรียนต่อ ม.ปลาย หรือไปทางไหนดี
ส่วนหนึ่งเพราะการฟังเพื่อนมากไป อีกส่วนหนึ่งคือฟังครอบครัวมากไป ... ชัดเจนเลยเห็นไหม ว่าพี่ไม่เคย "ฟังตัวเอง"
ทีนี้เป็นยังไง ? ... พอเข้าสู่ ปวช. ปีที่ 2 พี่ก็เริ่มมีความรู้สึกว่า รู้ใจตัวเองละ
รู้ว่า จริงๆแล้วไม่ได้อยากมาทางสายนี้ แต่อยากเรียนสาย ม.ปลายมากกว่า
ประจวบกับสถาบันที่พี่เรียน เป็นโรงเรียนชายล้วน ขึ้นชื่อเรื่องเถื่อนถึกบึกบึนเป็นที่สุด
ซึ่งพี่ไม่ค่อยชอบสิ่งแวดล้อมนี้เลยนะ เพราะความที่เป็นชายล้วน เรื่องของการล้ำเส้นมันก็เลยเยอะขึ้นด้วย
ทำให้พี่ต้องมีปัญหากับเพื่อนไปโดยปริยาย เป็นปัญหาที่ก่อตัวและสะสม จนทำให้พี่คิดอยากจะลาออกจากการเรียนเลย

แต่ด้วยคำว่า "หน้าที่" (บวกกับภาระคือการกู้ กยศ. มาเรียนด้วย) พี่ก็เลยทิ้งไม่ได้ครับ จำทนจนเรียนจบ
แล้วก็ไปสมัครเรียนต่อที่ มหาวิทยาลัยรามคำแหง
การตัดสินใจลักษณะนี้ขัดใจพ่อแม่พี่มาก เพราะพวกเขาหวังว่าพี่จะเรียนต่อ ปวส.
(แต่ก็นั่นล่ะ อย่างที่พี่บอก ว่าพี่ขอฟังตัวเองบ้าง จะได้ไม่ต้องโทษใคร ในเมื่อใจเราเลือกเอง)

เหมือนทุกอย่างจะแฮปปี้ แต่ไม่เลย ... ผลที่เกิดขึ้นคือ "พี่เรียนไม่จบ" ครับ
เพราะจากสิ่งแวดล้อมในวิทยาลัย ที่เคร่งครัดด้วยกฎ-ระเบียบ สู่ชีวิตรั้วมหาวิทยาลัยเปิดที่ไร้การควบคุมวินัย
ทำให้พี่เตลิดและควบคุมตัวเองไม่ได้ เรียนไม่จบไปตามฟอร์ม

ปัจจุบันนี้พี่ทำงานที่ระบุตำแหน่งตายตัวไม่ได้ครับ เพราะสายวิชาที่เรียนมานั้นพี่ไม่ชอบ ไม่ฝักไฝ่เลย
ทำให้พี่ไม่คิดที่จะดำเนินสายอาชีพนั้น (เรียนจบ ทำงานไม่ตรงสาย ประสบการณ์ทำงาน 12 ปี ไม่มีสายงานที่พี่เรียนมาเลย)
พี่ทำงานแบบไร้ทิศทางมาโดยตลอด ทำให้ขีดความสามารถพี่ดูค่อนข้างสูง
แต่ความที่ระบุความสามารถที่ถนัดตายตัวไม่ได้ จึงทำให้ขาดความเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน
แม้จะมีครอบครัว มีลูกแล้วก็ตาม แต่ด้วยชีวิตที่ไร้ทิศทางนี้เองที่ทำให้พี่ต้องยุ่งยากในใจอยู่จนทุกวันนี้

ดังนั้น ความเห็นของพี่ที่มีต่อกรณีของน้อง คือ ...
1.) ในขณะที่น้องกำลังเรียนอยู่ในระดับชั้น ปี 3 นี้ พี่อยากให้น้องอดทนเรียนต่อไปให้จบครับ
ไม่ว่าน้องจะทำเรื่องเทียบโอนย้ายคณะ หรือว่าเรียนคณะนี้ให้จบหลักสูตร ล้วนเป็นสิ่งที่น้องต้องทำ เพื่อทำให้ตัวเองเรียนจบให้จงได้
(การเทียบโอนย้ายคณะ อาจทำให้น้องเสียเวลา แต่ก็ทำให้น้องได้ไปในทิศทางที่ต้องการ -
แต่การกัดฟันสู้ เรียนต่อในคณะเดิมจนจบ น้องจะได้ประสบการณ์เบื้องต้นในเรื่องของความอดทนนาน
ซึ่งหน่วยงานต่างๆในประเทศเราขาดบุคลากรแบบนี้ครับ)
แน่นอน ถ้าพูดถึงตัวพี่เองล่ะก็ พี่อยากย้อนเวลากลับไปเรียนในสายที่ไม่ถนัดให้จบๆไป แล้วทำงานให้ตรงสายซะ
เพราะเทียบเรื่องของความเจริญก้าวหน้าแล้วคงดีกว่าตอนนี้หลายเท่าตัว (ทำงานแล้วก้าวหน้ายังไงก็ดีกับชีวิตมากกว่าครับ)

2.) โดยความเห็นส่วนตัว บวกกับประสบการณ์ที่คล้ายคลึงกันระหว่างพี่กับน้อง พี่โหวตให้น้องเรียนต่อจนจบครับ
ส่วนเรื่องปัญหาระหว่างน้องกับเพื่อน พี่หนุนใจให้น้องต้องอดทนให้มากครับ สังคมขัดแย้งมีอยู่ทุกที่ หนีไม่พ้นครับ

3.) พี่อยากให้น้องแน่ใจอย่างที่สุดว่า ค่าใช้จ่ายเป็นปัญหาหลักของน้องจริงๆ
เมื่อน้องแน่ใจแล้วว่ามันคือปัญหาที่แก้ไม่ได้ในตอนนี้แน่ๆ น้องก็ Drop ไว้สักปี ไปทำงานหาเงิน
เก็บออมส่วนหนึ่ง ช่วยคุณแม่ส่วนหนึ่ง แล้วกลับไปเรียนต่อที่เดิมจะดีกว่าครับ
(อย่างที่พี่บอกตอนต้น รามคำแหง เป็นมหาลัยที่ไม่ควบคุมเรื่องวินัย น้องอาจไขว้เขวได้ง่าย)

นี่คือความเห็นส่วนตัวของพี่เท่านั้นนะครับ แต่ปัจจัยและองค์ประกอบหลายๆอย่าง มีตัวน้องคนเดียวเท่านั้นที่รู้
ดังนั้นน้องจงมุ่งมั่นเข้าไว้ และไม่ว่าอย่างไรต้องไม่ยอมต่อปัญหานะครับ

พี่ขอเอาใจช่วยให้น้องจงโชคดีนะครับ