สวัสดีนะคะทุกคนที่เข้ามาอ่าน
นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะ พิมงงต้องไหนก็ซอรี่ด้วย
คือเราไม่สบายใจมากเลย เราคบกับแฟนมาสักพักแล้ว แฟนเราเรียน...(ข้อไม่เอ่ยนะ) แต่ไม่มีเวลาให้เราแน่นอน เวลาที่จะเจอกันก็แทบไม่มี
เค้าต้องอยู่ในกฎระเบียบตลอดเวลา พูดแล้วมันเศร้า TT
ส่วนตัวเราก็เรียนคล้ายๆกับเค้า ( วิชาชีพที่ต้องดูแลคนอื่น ) ที่เหมือนๆกันก็คือเวลา
เรารู้จักกับแฟนเราผ่าน facebook หลังจากนั้นก็พัฒนามาเป็น line ไอ่ไลน์นี่แหละตัวดี ทำให้เราสองคนรู้สึกดูผูกพันธ์กันมากขึ้น จนเกิดเป็นความรัก
เมื่อก่อนเราไม่เคยคิดจริงจังกับใครผ่านโลกโซเชียลเลย แต่พอเจอคนนี้รู้สึกมันท้าทายอ่ะ ครั้งแรกเลยที่เราทดสอบว่าคนนี้มีตัวตนจริงๆรึป่าว ก็คือลองโทรคอลไลน์ ปรากฎว่านี่อึ้งมาก เค้ามีตัวตนจริงๆ แถมครั้งแรกที่ประทับใจในตัวคนนี้ก็คือ รอยยิ้ม ^_^ (ตกหลุมรักเค้าเพียงแค่รอยยิ้ม555)
เวลาผ่านมา 2 เดือน เราก็นัดเจอกัน เรียกว่าเดทแรกสำหรับเราในรอบ 2 ปีเลยแหละ (คือเราโสดมาได้2ปีละเพราะโดนบอกเลิก) ในใจนี่ไม่คิดเลยว่าจะมีความรักอีกครั้ง ตอนนั้นรู้แค่ว่าจิตใจหวั่นไหว สั่น เหมือนคนเพิ่งเคยมีแฟน555
เดทแรกของเราคือที่ทะเล และแน่นอนเราไม่ได้ไปกันสองต่อสอง เราขนเพื่อนไปเพียบ เพราะกลัวถูกหลอก (ถึงเราไม่สวยแต่ก็รักตัวเองนะ อิอิ)
เค้าเป็นผช.ที่สุภาพมากเลยแหละ ที่สำคัญเข้ากับเพื่อนเราได้ดี แถมเพื่อนเค้าก็ได้กลายมาเป็นเพื่อนใหม่เราด้วย เราเลยรู้สึกว่าคนนี้หล่ะโอเค
ทริปนี้จัดว่าคุ้มมาก!!!! เราคิดในใจนี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแหละที่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน เพราะเค้าคงไม่ปลื้มตัวจริงเราแน่ๆ ในเฟสรูปเราค่อนข้างดูดีกว่าตัวจริง จนวันสุดท้ายของทริป เค้าชวนเราไปเดินริมหาดแต่เช้าเลยก่อนกลับ สรุปว่าเค้าขอเราเป็นแฟน
เราถามเหตุผลว่าทำไมถึงขอเราเป็นแฟนทั้งๆที่เราไม่สวยนะ แถมดูเชยๆด้วย คำตอบเค้าทำเรายืนสตันไป 5 นาทีได้ เค้าตอบว่าเค้าไม่ได้ชอบคนที่หน้าตา เค้าชอบเราที่นิสัย ถ้าเค้าชอบคนที่หน้าตา เค้าคงมีแฟนเป็นเด็กในกทมไปแล้ว ลืมบอกเราเด็กต่างจังหวัด เค้าเด็กในเมือง
หลังจากกลับจากทริปเราก็คุยกันทุกวัน คอยให้กำลังใจกันเสมอ เพราะเค้าฝึกหนัก เราก็เรียนหนัก เรียกได้ว่าทำไรก็ไม่เหนื่อย มันมีกำลังใจอ่ะมั้ง
แฟนเราบอกว่ากลัวระยะทาง เวลา ที่อาจทำให้เราเปลี่ยนไป แต่เราไม่เคยคิดอย่างงั้น สำหรับเราระยะทางไม่สำคัญ มันขึ้นอยู่ที่ใจว่าเราจะหนักแน่นกันพอรึป่าว แล้วมันมีอยู่ช่วงนึงที่เค้าต้องคอยรับน้องใหม่ จะไม่ได้ออกจากรรเลย มันเป็นครั้งที่2 ที่เค้ามาหาเรา เรารู้สึกดีมาก คิดในใจว่าเราคงไม่ไปมีใครแล้วหล่ะ ถึงแม้จะห่างกันนานๆได้เจอเราก็จะไม่มีใคร
แต่ตอนนี้สิ ทุกอย่างมันเปลี่ยน!!!! เค้าไม่ค่อยมีเวลากับเรา แต่เค้าสามารถเอาเวลาไปคุยกับคนอื่นที่ไม่ใช่เรา (แต่ไม่ใช่กิ๊กนะ ประมานว่าเพื่อนแหละ) เราไม่โกรธนะ ถ้าเค้าจะไม่มีเวลา(จริงๆ) แต่ไม่ใช่พูดกับเราว่าไม่มีเวลา แต่สามารถเอาเวลาน้อยนิดไปคุยกับคนอื่น แบบนี้มันน่าน้อยใจ อย่างน้อยก็น่าจะส่งข้อความทิ้งหาเราไว้บ้างก็ได้ ทั้งๆที่เราก็ออนอยู่ ไม่เห็นใจคนที่ตั้งตารอบ้างเลย TT เราน้อยใจมาก แถมไม่โทหาเราเหมือนแต่ก่อนด้วย
จนวันนึงคนที่เคยคุยกับเราก็ทักเรามา ถามว่าเราสบายดีรึป่าว เราก็เลยระบายกับเค้าไป เค้าก็บอกเราให้เราอดทน เดี๋ยวอะไรมันก็ดีขึ้น เค้าจะอยู่ข้างเราเสมอ ถึงแม้ไม่ได้เป็นอะไรกัน ใจเราตอนนั้นมันก็รู้สึกดีขึ้นมานิดอ่ะ เหมือนว่ายังมีคนใส่ใจเรานะ แต่เราก็ไม่คิดนอกใจแฟน
เราถามตัวเองเสมอว่าจริงๆแล้วแฟนเราไม่มีเวลาจริงๆ หรือเรากันแน่ที่อาจมีเวลามากเกิน ทำให้คิดถึงเค้าจนฟุ้งซ่าน???
หรือแฟนเราพยายามที่จะออกห่าง เพราะอาจเจอคนใหม่ที่ดีกว่าเรา ??
แล้วคนที่อยู่ข้างเราตอนนี้เค้าจะรู้สึกกับเรายังไง ทั้งๆที่เราก็ชัดเจนกับแฟนเรามาก แต่เค้าก็ดี ???
อยากจะเล่าต่อนะ แต่ขอความคิดเห็นคนอื่นหน่อยล๊กันคะ เพื่อจะคิดอะไรได้บ้าง
เค้าเปลี่ยนไปหรือเรากันแน่ที่เปลี่ยนไป ไม่เข้าใจ เมื่อใครอีกคนเข้ามา TT
นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะ พิมงงต้องไหนก็ซอรี่ด้วย
คือเราไม่สบายใจมากเลย เราคบกับแฟนมาสักพักแล้ว แฟนเราเรียน...(ข้อไม่เอ่ยนะ) แต่ไม่มีเวลาให้เราแน่นอน เวลาที่จะเจอกันก็แทบไม่มี
เค้าต้องอยู่ในกฎระเบียบตลอดเวลา พูดแล้วมันเศร้า TT
ส่วนตัวเราก็เรียนคล้ายๆกับเค้า ( วิชาชีพที่ต้องดูแลคนอื่น ) ที่เหมือนๆกันก็คือเวลา
เรารู้จักกับแฟนเราผ่าน facebook หลังจากนั้นก็พัฒนามาเป็น line ไอ่ไลน์นี่แหละตัวดี ทำให้เราสองคนรู้สึกดูผูกพันธ์กันมากขึ้น จนเกิดเป็นความรัก
เมื่อก่อนเราไม่เคยคิดจริงจังกับใครผ่านโลกโซเชียลเลย แต่พอเจอคนนี้รู้สึกมันท้าทายอ่ะ ครั้งแรกเลยที่เราทดสอบว่าคนนี้มีตัวตนจริงๆรึป่าว ก็คือลองโทรคอลไลน์ ปรากฎว่านี่อึ้งมาก เค้ามีตัวตนจริงๆ แถมครั้งแรกที่ประทับใจในตัวคนนี้ก็คือ รอยยิ้ม ^_^ (ตกหลุมรักเค้าเพียงแค่รอยยิ้ม555)
เวลาผ่านมา 2 เดือน เราก็นัดเจอกัน เรียกว่าเดทแรกสำหรับเราในรอบ 2 ปีเลยแหละ (คือเราโสดมาได้2ปีละเพราะโดนบอกเลิก) ในใจนี่ไม่คิดเลยว่าจะมีความรักอีกครั้ง ตอนนั้นรู้แค่ว่าจิตใจหวั่นไหว สั่น เหมือนคนเพิ่งเคยมีแฟน555
เดทแรกของเราคือที่ทะเล และแน่นอนเราไม่ได้ไปกันสองต่อสอง เราขนเพื่อนไปเพียบ เพราะกลัวถูกหลอก (ถึงเราไม่สวยแต่ก็รักตัวเองนะ อิอิ)
เค้าเป็นผช.ที่สุภาพมากเลยแหละ ที่สำคัญเข้ากับเพื่อนเราได้ดี แถมเพื่อนเค้าก็ได้กลายมาเป็นเพื่อนใหม่เราด้วย เราเลยรู้สึกว่าคนนี้หล่ะโอเค
ทริปนี้จัดว่าคุ้มมาก!!!! เราคิดในใจนี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแหละที่ได้ไปเที่ยวด้วยกัน เพราะเค้าคงไม่ปลื้มตัวจริงเราแน่ๆ ในเฟสรูปเราค่อนข้างดูดีกว่าตัวจริง จนวันสุดท้ายของทริป เค้าชวนเราไปเดินริมหาดแต่เช้าเลยก่อนกลับ สรุปว่าเค้าขอเราเป็นแฟน
เราถามเหตุผลว่าทำไมถึงขอเราเป็นแฟนทั้งๆที่เราไม่สวยนะ แถมดูเชยๆด้วย คำตอบเค้าทำเรายืนสตันไป 5 นาทีได้ เค้าตอบว่าเค้าไม่ได้ชอบคนที่หน้าตา เค้าชอบเราที่นิสัย ถ้าเค้าชอบคนที่หน้าตา เค้าคงมีแฟนเป็นเด็กในกทมไปแล้ว ลืมบอกเราเด็กต่างจังหวัด เค้าเด็กในเมือง
หลังจากกลับจากทริปเราก็คุยกันทุกวัน คอยให้กำลังใจกันเสมอ เพราะเค้าฝึกหนัก เราก็เรียนหนัก เรียกได้ว่าทำไรก็ไม่เหนื่อย มันมีกำลังใจอ่ะมั้ง
แฟนเราบอกว่ากลัวระยะทาง เวลา ที่อาจทำให้เราเปลี่ยนไป แต่เราไม่เคยคิดอย่างงั้น สำหรับเราระยะทางไม่สำคัญ มันขึ้นอยู่ที่ใจว่าเราจะหนักแน่นกันพอรึป่าว แล้วมันมีอยู่ช่วงนึงที่เค้าต้องคอยรับน้องใหม่ จะไม่ได้ออกจากรรเลย มันเป็นครั้งที่2 ที่เค้ามาหาเรา เรารู้สึกดีมาก คิดในใจว่าเราคงไม่ไปมีใครแล้วหล่ะ ถึงแม้จะห่างกันนานๆได้เจอเราก็จะไม่มีใคร
แต่ตอนนี้สิ ทุกอย่างมันเปลี่ยน!!!! เค้าไม่ค่อยมีเวลากับเรา แต่เค้าสามารถเอาเวลาไปคุยกับคนอื่นที่ไม่ใช่เรา (แต่ไม่ใช่กิ๊กนะ ประมานว่าเพื่อนแหละ) เราไม่โกรธนะ ถ้าเค้าจะไม่มีเวลา(จริงๆ) แต่ไม่ใช่พูดกับเราว่าไม่มีเวลา แต่สามารถเอาเวลาน้อยนิดไปคุยกับคนอื่น แบบนี้มันน่าน้อยใจ อย่างน้อยก็น่าจะส่งข้อความทิ้งหาเราไว้บ้างก็ได้ ทั้งๆที่เราก็ออนอยู่ ไม่เห็นใจคนที่ตั้งตารอบ้างเลย TT เราน้อยใจมาก แถมไม่โทหาเราเหมือนแต่ก่อนด้วย
จนวันนึงคนที่เคยคุยกับเราก็ทักเรามา ถามว่าเราสบายดีรึป่าว เราก็เลยระบายกับเค้าไป เค้าก็บอกเราให้เราอดทน เดี๋ยวอะไรมันก็ดีขึ้น เค้าจะอยู่ข้างเราเสมอ ถึงแม้ไม่ได้เป็นอะไรกัน ใจเราตอนนั้นมันก็รู้สึกดีขึ้นมานิดอ่ะ เหมือนว่ายังมีคนใส่ใจเรานะ แต่เราก็ไม่คิดนอกใจแฟน
เราถามตัวเองเสมอว่าจริงๆแล้วแฟนเราไม่มีเวลาจริงๆ หรือเรากันแน่ที่อาจมีเวลามากเกิน ทำให้คิดถึงเค้าจนฟุ้งซ่าน???
หรือแฟนเราพยายามที่จะออกห่าง เพราะอาจเจอคนใหม่ที่ดีกว่าเรา ??
แล้วคนที่อยู่ข้างเราตอนนี้เค้าจะรู้สึกกับเรายังไง ทั้งๆที่เราก็ชัดเจนกับแฟนเรามาก แต่เค้าก็ดี ???
อยากจะเล่าต่อนะ แต่ขอความคิดเห็นคนอื่นหน่อยล๊กันคะ เพื่อจะคิดอะไรได้บ้าง