(ช-ช)รักครั้งแรกจนไม่กล้าที่จะมีรักครั้งต่อไป หรือความรักของผู้ชายไม่มีจริง

ผมเลิกกับแฟนมาได้เดือนกว่าละครับตั้งแต่จากที่กระทู้แรกที่ได้เขียนเอาไว้ รักครั้งนี้เป็นครั้งแรกของผมครับ และเป็นครั้งที่เจ็บปวดมากเหมือนทุกสิ่งมักจบแล้ว แต่ก็ยังไม่จบ เพราะทุกสิ่งมันยังวนเวียนอยู่กับผม แต่ผมก็ดราม่าได้ไม่กี่วันหรอกครับเมื่อผมรู้ความจริงบางอย่างในวันนั้นเลย มันทำให้ผมตัดใจได้เลยครับว่าคนที่สร้างภาพอย่างเขาไม่มีความจริงใจกับผมเลย ต่างจากผมให้เขาไปแล้วเต็ม 100 และผมก็พูดและกระทำในสิ่งที่เป็นจริงซึ้งเขาก็รับรู้ได้ ไม่คิดว่าจะมาถึงวันนี้ของผมครับ เพราะเขาทำแบบนี้มากับหลายคนแล้ว เขานั้นแหละครับเล่าให้ผมฟัง และการกระทำที่เขาทำกับแฟนเก่าในวันที่เลิก สิ่งเหล่านั้นมันมาถึงครั้งที่ผมต้องเจอแล้วครับ

เขาบอกกับผมเสมอว่า"อย่าทิ้งเค้าไปนะ" เขากลัวคนอื่นจะทิ้งครับ เขาจึงต้องทิ้งคนอื่นก่อนเสมอ เขาบอกว่าเขาไม่แคร์หรอกถ้าจะเลิกก็คือเลิก เขาไม่เสียใจและก็ไม่เคยเสียใจกับเรื่องแบบนี้ เพราะว่าเขาสามารถที่จะหาใหม่ไปเรื่อยๆได้

สิ่งที่ผมโดนกระทำจากเขามามันเยอะครับ จนทำให้เมื่อเลิกกันไปผมกลัวที่จะเจออะไรแบบนี้อีก กลัวการให้ใจใครไปแล้วเราจะได้กลับคืนมาไม่เต็มอย่างที่เราให้ไป สิ่งสำคัญคือเมื่อผมรักใครแล้ว ดูเหมือนว่าผมจะขาดสติ ต้องคอยที่จะนึกถึงเขาตลอด เป็นหวังเขา บางอย่างยังนึกถึงเขาก่อนตัวเองเลย

คิดตลอดมานะครับว่าจะมีใครที่รักเราจริงในสิ่งที่เป็นตัวเราหรือป่าว เพราะผมไม่คิดที่เริ่มต้นใหม่กับใครไปเรื่อยๆ มันเหนื่อยครับ ถ้าเริ่มต้นใหม่กับใครอีกก็เท่ากับว่าต้องศึกษานิสัยคนๆ นั้นซึ้งถ้าเจอคนที่ดีกว่ามันก็ดี แต่ถ้าเจอคนที่เรารู้สึกไม่โอเค มันทั้งเสียดายเวลา เสียความรู้สึกครับ หรือว่าความรักของผู้ชายกับผู้ชายที่จะใช้ชีวิตสร้างอนาคตไปด้วยกันให้นานๆ มันไม่มีจริงอย่างที่ใครๆ เขาว่ากัน

*** ผมควรที่จะหยุดตามหาความรักแบบนี้สักทีใช่ไหมครับ