โรคกลัวความรัก

เมื่อ 9 เดือนก่อน มีผชคนนึงมาสารภาพกับเราว่าชอบเรา ชอบมาเกือบ10ปีแล้ว ตั้งแต่เราเด็กๆ แต่ก่อนหน้านี้ก็คุยกันปกติเป็นพี่เป็นน้อง ทักบ้างไม่ทักบ้าง ซึ่งเค้าอายุมากกว่าเรา 10 ปี แล้วเค้าก็เดินหน้าจีบเราจริงจัง เราก็โอเคกับเค้านะ (เราเองก็แอบชอบเค้ามานานแล้วเหมือนกัน) แต่ไม่รู้อะไรทำให้เค้าเข้ามาได้อาทิตย์เดียว แล้วหายไป อาทิตย์นั้น คือคุยกันตลอดเวลา ไปไหนทำอะไรก็บอกกัน  เราเองก็ไม่เคยมีแฟนเลยสักคนตั้งแต่เกิดมา 22 ปี แต่ก็เคยชอบใครบ้าง แต่ไม่สมหวัง เค้าทำให้เรามีความสุขมากๆ ทำให้เรายิ้มได้ทุกครั้งที่คุยกัน หลังจากเค้าหายไป เราก็ไม่ได้ติดต่อไป เพราะคิดว่าเค้าคงไม่ว่าง หรือติดธุระอะไร ช่วงนั้นเราสอบด้วยเลยไม่ได้ตามเค้ากลับมา แต่พอสอบเสร็จเราก็ทักไลน์ไปหาเค้า แต่เค้าก็ไม่ตอบ ไม่อ่านไม่ตอบ ผ่านไปอีก 10 กว่าวัน เราคิดถึงเค้าจริงๆ เราก็ทักเค้าไปอีกครั้งทางเฟสเพราะเห็นเค้าออนอยู่ แต่พอทักไป เค้าก็ออฟไลน์ไปเลย มันเจ็บปวดมากเหลือเกิน เมื่อก่อนเค้าเข้ามาทำให้เรารู้สึกดี ทำให้เราเหมือนเป็นคนสำคัญสำหรับเค้า แต่ตอนนี้แม้แต่ตอบเฟสตอบไลน์เค้าก็ไม่ตอบ เรามาทบทวนดูแล้ว เราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย ก่อนหน้านั้นเรายังคุยกันดี เค้ายังบอกชอบเราด้วยซ้ำ นี่แหละใจคน เราไม่สามารถรู้หรอกว่าเค้าคิดอะไร การกระทำสำคัญกว่าคำพูดจริงๆ เรามัวแต่เชื่อในคำพูดของเค้า เชื่อในคำพูดคนที่เรารัก...    เราก็เข้าใจเค้าว่า เค้าอาจมาคุยกับเราแล้วมันไม่ใช่ (แต่เราใช่) แต่อย่างน้อยก็คุยกันบ้าง ทักทายกันบ้างไม่ได้หรอ อย่างน้อยคนเคยเห็นเคยรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ แค่เราถามว่า สบายดีไหม เค้ายังไม่ตอบเลย  มันเจ็บตรงนี้แหละ

3เดือนแรกที่เราผ่านมาได้ มันโคตรทรมานทั้งคิดถึง แต่ก็ต้องไม่ทักไป เดือนที่ 4 เค้าแอดไลน์มาใหม่ เราก็ไม่รับ เพราะเราได้บล็อคไปแล้ว เราตั้งใจกับตัวเองว่าไม่เอาอีกแล้วผชคนนี้ เหนื่อยแล้ว พอแล้ว เดือนที่ 5 6 7 8 9 เราก็เจอกัน แต่ไม่บ่อย เค้าพยายามมอง เหมือนเวลาขับรถสวนกัน เราหันหลังกลับไปมอง พบว่าเค้าก็หันหลังกลับมามองเราเหมือนกัน เวลาเค้าขับรถผ่านหน้าบ้านเรา เค้าก็ชอบหันมองเข้ามาในบ้านทุกครั้ง วันก่อนขับรถสวนทางกันเค้ายิ้มให้เรา แต่เรายิ้มไม่ออกจริงๆ อยากยิ้มให้ อยากทำตัวปกติ แต่มันทำไม่ได้จริงๆ  เค้าทำให้เรากลายเป็นคนที่กลัวในความรักไปเลย เวลามีใครเข้ามา หรือมีคนมาจีบ แทนที่เราจะดีใจนะ แต่มันกลับเครียดมากกว่า กลัวว่ามันจะเป็นแบบเดิม กลัวไปหมด ใครเป็นโรคกลัวความรักแบบเราบ้าง แล้วทำไงกว่าจะหายคะ